Bractwo Kurkowe 1791
Biografia

Bractwo Kurkowe 1791

Bractwo Kurkowe 1791 – polski zespół wokalno-instru­men­tal­ny, wykonu­ją­cy muzykę z pogra­ni­cza folku, folk rocka, country, poezji śpiewa­nej oraz popu. Działał w latach 1971–1977, a w latach 1977–1980 pod zmienio­ną nazwą.

Działalność grupy

Bractwo Kurkowe 1791 zostało założone we wrześniu 1971 roku pod patro­na­tem klubu Pod Witrażem w Łodzi. Założy­cie­lem i kierow­ni­kiem artystycz­nym formacji był Piotr Janczer­ski (ex-No To Co; śpiew), któremu towarzy­szy­li: Janusz Hrynie­wicz (śpiew, gitara, flet, harmo­nij­ka ustna), Ryszard Godyń (śpiew, gitara, banjo), Krzysz­tof Murek (gitara basowa, śpiew), Zbigniew Nowak (ex-Vox Remedium; pianino, cytra, bongosy, śpiew). Grupa zadebiu­to­wa­ła 2 kwietnia 1972 roku w telewi­zyj­nym progra­mie Tele-Echo, wystę­pu­jąc obok krakow­skie­go Bractwa Kurko­we­go, co dało pomysł na nazwę zespołu. Zapre­zen­to­wa­ła wówczas piosenki Gospoda Pod kogutemObraz zapamię­ta­ny. Pierw­szych nagrań muzycy dokonali podczas dwóch sesji nagra­nio­wych dla Młodzie­żo­we­go Studia Rytm, część z nich ukazała się na debiu­tanc­kiej płycie czwórce. Wokali­sta pojmował zespół jako teatr piosenki i kreował grupę na głównego wykonaw­cę tworzo­nych widowisk, prezen­to­wa­nych głównie w kameral­nych warun­kach Teatru Stara Prochow­nia w Warsza­wie, w Sali Ratuszo­wej w Gdańsku oraz w siedzi­bie zespołu – na małej scenie Teatru Rozma­ito­ści w Łodzi. Pierwszy program, Pejzaże polskie pokazy­wa­ny był także podczas XII MFP w Sopocie. 

Rzekłbym, że chodzi nam o styl zwany new folk… Mnie osobi­ście leżałoby na sercu animo­wa­nie muzyki, która byłaby prawdzi­wie polska i zarazem bardzo słowiań­ska… Wydaje mi się, że taka muzyka mogłaby mieć pewną szansę na między­na­ro­do­wym rynku rozrywki

Piotr Janczer­ski (Panorama, 23.4.1972) ( autor link = )

Z końcem roku formacja nagrała pierwszy longplay pt. Polskie dzwony. Następne spekta­kle muzyczno-teatral­ne prezen­to­wa­ne już w nowym składzie i wydane na płytach to: Już gwiaz­decz­ka się kolebieŻycie, miłość, folk. Konsul­tan­tem muzycz­nym tych widowisk był Mateusz Święcic­ki. Drugi skład Bractwa Kurko­we­go 1791, oprócz P. Janczer­skie­go i Z. Nowaka tworzyli: Dominik Kuta (gitara, flet, śpiew), Andrzej Tenard (gitara, śpiew) i Jerzy Górzyń­ski (gitara basowa, śpiew). W 1974 roku przez zespół przewi­nę­li się: Eugeniusz Mańko (ex-Spisek Sześciu; perkusja) i Elżbieta Linkow­ska (ex-Pro Contra; śpiew). Popular­ność przynio­sły grupie występy na XI KFPP w Opolu (1973), gdzie została nagro­dzo­na, na XIII MFP w Sopocie i na FPŻ w Kołobrze­gu, gdzie trzykrot­nie zdobyła Srebrny Pierścień (1973, 1974, 1976). Ponadto w latach 1973-1974 wzięła udział w X Świato­wym Festi­wa­lu Młodzie­ży i Studen­tów w Berlinie oraz Festi­wa­lu Mody w Gdańsku, gdzie została nagro­dzo­na Złotym Medalem za program Muzyka i moda. Ponadto formacja trzykrot­nie gościła w ZSRR. W grudniu 1974 roku odszedł Zbigniew Nowak (kompo­zy­tor takich przebo­jów grupy jak m.in. Hej, dyliżans mknie, Moja Santa MariaHej przynie­ście czerwone), który utworzył popular­ny zespół Happy End. Na początku 1975 roku perku­si­stą Bractwa Kurko­we­go 1791 został Henryk Tomala (ex-Test), a miejsce Kuty (w zespole od 1972) zajął Wojciech Michal­czyk (ex-zespół Stana Borysa). Wypadek samocho­do­wy zakoń­czył tournée Bractwa Kurko­we­go po Szwecji i Norwegii i spowo­do­wał czasowe zawie­sze­nie działal­no­ści oraz kolejne zmiany perso­nal­ne. Jesienią 1975 roku przed wyjazdem do Stanów Zjedno­czo­nych i Kanady zespół tworzyli: P. Janczer­ski (śpiew) W. Michal­czyk (gitara), Tadeusz Kłocze­wiak (ex-Test; gitara basowa), Paweł Dubowicz (ex-Fair; forte­pian, instru­men­ty klawi­szo­we), Wojciech Meller (ex-Safari; perkusja, śpiew), Zbigniew Mrozow­ski (ex-Grupa Bluesowa "Stodoła"; perkusja). Po tournée skandy­naw­skim zespół przed­sta­wił w kraju program Muzykon na głos ludzki. W marcu 1977 r. formacja nagrała swój czwarty album Piotr Janczer­ski i Bractwo Kurkowe, a w czerwcu po raz drugi wyjecha­ła na występy do Stanów Zjedno­czo­nych, gdzie grała dla Polonii amery­kań­skiej. W jednym z najwięk­szych klubów polonij­nych na wschod­nim wybrzeżu Piast w Jersey City, a także w Chopin Theatre na Manhat­ta­nie zapre­zen­to­wa­ła utwory zarówno z reper­tu­aru No To Co, jak i najnow­sze własne kompo­zy­cje – począw­szy od piosenek Po ten kwiat czerwonyTe opolskie dziouchy, a skończyw­szy na Jadę od BytomiaNiech wam życie płynie wesoło. Zespół zapre­zen­to­wał także kilka zagra­nicz­nych piosenek, m. in.: Proud Mary, When In Your Arms. Po występie na między­na­ro­do­wym festi­wa­lu muzycz­nym w Jersey City College, Bractwo Kurkowe zebrało bardzo dobre recenzje. W skład grupy wchodzi­li wówczas: P. Janczer­ski (śpiew), Tomasz Myśków (ex-Saloon; gitara), Zbigniew Dziubiń­ski (ex-Truba­du­rzy; gitara), Tomasz Rostkow­ski (ex-Truba­du­rzy; instru­men­ty klawi­szo­we), Henryk Bednar­ski (gitara basowa) i Tadeusz Kaźmier­czak (perkusja). Podczas pobytu w USA zespół P. Janczer­skie­go zmienił nazwę na Bractwo. W 1978 grupa będąc pod patro­na­tem Stowa­rzy­sze­nia Muzyków Estra­do­wych zapre­zen­to­wa­ła w Teatrze Rozma­ito­ści swój kolejny program, pt. Przez ranczo szoł chłop. Człon­ka­mi zespołu w tym okresie byli: Henryk Szpernol (ex-Hokus; gitara), Krystian Wilczek (ex-Apoka­lip­sa; gitara basowa, śpiew), Adam Pilawa (ex-2 plus 1; skrzypce), Jacek Beren­thal (ex-Hokus; instru­men­ty klawi­szo­we, śpiew), Janusz Ziomber (ex-Krzak; perkusja). W później­szym okresie nowymi muzykami Bractwa zostali: Andrzej Sidło (gitara, harmo­nij­ka ustna), Jerzy Kobiałko (gitara basowa), Stani­sław Fijał­kow­ski (pianino, flet, kierow­nik muzyczny), Tadeusz Król (saksofon, wiolon­cze­la), Zbigniew Gałązka (perkusja). W 1979 zespół jeszcze raz zmienił nazwę i jako Express Band wystąpił na XIII FPŻ w Kołobrze­gu. W 1980 Janczer­ski z towarzy­sze­niem muzyków blues-rockowej formacji Irjan, ponownie pod nazwą Bractwo, po raz kolejny odwie­dził Stany Zjedno­czo­ne, Kanadę oraz Związek Radziec­ki, gdzie prezen­to­wał świątecz­ny program pt. Wiecze­rza wigilij­na u księcia Radzi­wił­ła Panie Kochanku za który otrzymał Medal 200-lecia USA. Ostatni koncert trasy miał miejsce we Lwowie.

Nagrody

  • 1973 – nagroda na Krajowym Festi­wa­lu Polskiej Piosenki w Opolu za utwór Koleiny
  • 1973 – Srebrny Pierścień na Festi­wa­lu Piosenki Żołnier­skiej w Kołobrze­gu za piosenkę W wojsku nie jest źle
  • 1974 – Srebrny Pierścień na Festi­wa­lu Piosenki Żołnier­skiej w Kołobrze­gu za piosenkę Witaj dniu
  • 1976 – Srebrny Pierścień na Festi­wa­lu Piosenki Żołnier­skiej w Kołobrze­gu za piosenkę Żal mi będzie

  • Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI

    Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI