Elektryczne Gitary
Biografia

Elektryczne Gitary

Zródło: Spotify

Elektrycz­ne Gitary – polski zespół rockowy, utworzo­ny w 1989 roku przez Rafała Kwaśniew­skie­go, Piotra Łojka i Kubę Sienkie­wi­cza. Głównym założe­niem zespołu jest wykony­wa­nie piosenki autor­skiej w oprawie rockowej. Autorem większo­ści reper­tu­aru jest Kuba Sienkie­wicz. Logo zespołu to "elektrycz­ny kot", rysunek plastyka Jarka Koziary.

Zespół zdobył rozgłos i do 2009 roku sprzedał ponad 1,5 mln orygi­nal­nych płyt..

Lata 90. XX wieku

Pierwszy koncert zespół zagrał z perku­si­stą Markiem Kancle­rzem 10 maja 1990, w warszaw­skim klubie Hybrydy. Zespół od początku grał utwory Kuby Sienkie­wi­cza, ale czerpał również z twórczo­ści takich artystów jak Stani­sław Staszew­ski, Jacek Kleyff, Rafał Wojaczek czy Jan Krzysz­tof Kelus, część reper­tu­aru jest też autor­stwa Piotra Łojka.

W roku 1991 zespół podpisał kontrakt z wytwór­nią Zic Zac, którego efektem była praca nad debiu­tanc­ką płytą Elektrycz­nych Gitar, Wielka radość, wydaną rok później. Oprócz znanych już z anten radio­wych przebo­jów, takich jak Jestem z miastaWłosy nagrano nowe, rozpo­zna­wal­ne utwory jak Przewró­ci­ło się, czy Koniec. Na płycie w dwóch piosen­kach (Będę szedłWszystko ch.) na sakso­fo­nie zagrał Aleksan­der Korecki, który na stałe związał się z grupą w 1995 roku. Tuż przed nagry­wa­niem debiu­tanc­kie­go albumu z zespołu odszedł Marek Kanclerz; na płycie słychać go tylko w piosence Włosy, pocho­dzą­cej z sesji próbnej w 1990. Na koncer­tach zastę­po­wał go nowy perku­si­sta, zmarły w 2003 roku Robert Wrona, wcześniej zasila­ją­cy szeregi zespołu Immanuel. W trakcie nagry­wa­nia płyty do zespołu dołączył basista Tomasz Grocho­wal­ski, były członek zespołu Closterkeller.

Popular­ność zespołu rozpo­czę­ła się od połowy 1991 roku. Piosenki zespołu najpierw zaczęły się pojawiać w lokal­nych rozgło­śniach radio­wych, następ­nie w radiowej Trójce, potem w innych ogólno­pol­skich rozgło­śniach. Od tej pory zespół grywał coraz większe trasy koncer­to­we, a na ich występy przycho­dzi­ło po kilka tysięcy osób. Miejsce zespołu na polskiej scenie muzycz­nej potwier­dzi­ły takie występy jak w warszaw­skiej Rivierze obok Dżemu i Kobra­noc­ki. Piotr Łojek wspomina te czasy tak:

Pierwszy koncert w Krakowie, kiedy przyje­cha­li­śmy jakimś Ford Transit

Fordem Trans­i­tem, w którym nie było w ogóle nawet siedzeń, tylko wstawio­ne jakieś fotele i wersalki. W nocy, zzięb­nię­ci jedziemy do tej hali, to była hala Korony na Podgórzu, po drugiej stronie Wisły i nagle się okazuje, że w tę samą stronę idzie całe miasto po prostu… Tak się zasta­na­wia­my, dokąd oni idą? To był 92 rok, jeszcze bardzo słabo orien­to­wa­li­śmy się w popular­no­ści (…) Okazało się, że oni idą na nasz koncert… To wyglą­da­ło jak u The Beatles (Beatle­sów. To krótko trwało, ten taki szał pierwszy, może z dwa lata, ale tak to wyglą­da­łoWywiad [[Kuba Sienkiewicz)

W drugiej połowie 1992 zespół wystę­po­wał w składzie Kuba Sienkie­wicz – gitara, śpiew; Rafał Kwaśniew­ski – gitara prowa­dzą­ca, Tomasz Grocho­wal­ski – gitara basowa, Piotr Łojek – instru­men­ty klawi­szo­we, Robert Wrona – perkusja. Na koncer­tach pojawia­ły się nowe utwory – Dzieci, Widmo krąży, Celina Stani­sła­wa Staszew­skie­go, czy Jenny, Jenny śpiewana przez gitarzy­stę Rafała Kwaśniew­skie­go, wydana później na albumie Polski Roken­drol jego zespołu PRL. Jednak właśnie w drugiej połowie 1992, gdy popular­ność grupy rosła, Rafał Kwaśniew­ski został popro­szo­ny przez resztę muzyków o opusz­cze­nie zespołu. Ponieważ jego odejście zbiegło się z wypusz­cze­niem na rynek debiu­tanc­kiej płyty Elektrycz­nych Gitar, teledy­ski, materia­ły promo­cyj­ne, trasy koncer­to­we zespół organi­zo­wał już bez jego udziału.

W 1993 r. zespół nagrał drugą płytę, zatytu­ło­wa­ną A ty co. Od początku autorzy zakła­da­li, że będzie się ona różnić od debiu­tanc­kie­go albumu. Jest ona mniej pogodna od poprzed­nicz­ki, bardziej oszczęd­na w dźwięki. Brzmie­nie wydaje się bardziej surowe, choć na płycie pojawiły się solówki klawi­szo­we. To właśnie z tej płyty pochodzą takie utwory jak Spokój grabarza, Wyszków tonie, Nie pij Piotrek, Dylematy oraz jeden z najwięk­szych przebo­jów tamtych lat, Dzieci.

Rok po wydaniu A ty co, nie mogąc pogodzić gry w zespole z życiem osobi­stym, z zespołu odszedł Robert Wrona. Jego miejsce w zespole zajął Jarosław Kopeć z Warszaw­skiej Opery Kameral­nej. W tym czasie z zespołem parokrot­nie wystę­po­wał też żolibor­ski perku­si­sta Robert Szambe­lan. Zespół na nowo zaaran­żo­wał piosenki, niektóre z nich pojawiły się na koncer­tach w innych, nieco bardziej rozbu­do­wa­nych wersjach (Włosy, Koniec).

Na początku 1995 roku zespół wydał kolejny album, zatytu­ło­wa­ny Huśtawki, zawie­ra­ją­cy między innymi piosenkę o Żolibo­rzu, Marymonc­ki Dżon, ze słowami Krzysz­to­fa Bienia. Płytę promował spolsz­czo­ny przez Kubę utwór Paula McCart­neya, Serce jak pies. Album ten sprze­da­wał się na początku gorzej od dwóch pierw­szych płyt zespołu, co dopro­wa­dzi­ło do rozwią­za­nia umowy z Zic Zakiem, jednak w 1997 i tak osiągnął status Złotej Płyty. W połowie 1995 r. do zespołu dołączył Alek Korecki.

W roku 1996 Elektrycz­ne Gitary podpi­sa­ły kontrakt z wytwór­nią PolyGram – Mercury (aktual­nie Univer­sal Music Polska) i pod jej patro­na­tem wydały płytę Chałtury. Płyta ta stanowi zapis dwóch warszaw­skich koncer­tów, które odbyły się 2 września 1995 na placu Krasiń­skich oraz 7 stycznia 1996 w klubie Riviera – Remont. Oprócz hitów Elektrycz­nych Gitar i Kuby Sienkie­wi­cza, na płycie pojawiły się dwa covery: Jestem o(d)padem atomowym z reper­tu­aru grupy Zacier i Celina Stani­sła­wa Staszew­skie­go, którą w innej wersji grał też Kult. Na płycie zagrał już sakso­fo­ni­sta Aleksan­der Korecki, który wrócił do zespołu na stałe. Płytę ilustro­wał teledysk, zreali­zo­wa­ny w studiu, z piosenką Jestem o(d)padem atomowym, zespół zagrał również kolejną trasę koncertową.

W 1997 roku zespół wydał dwie płyty. Pierwszą z nich jest studyjny album Na krzywy ryj zawie­ra­ją­cy takie utwory jak Ona jest pedałem, Zdemo­lo­wa­ne sklepy (obie Piotra Łojka), Piosenka dla działa­cza, czy też tytułowy utwór Na krzywy ryj. Jednak większo­ści osób płyta ta kojarzy się z utworem Co ty tutaj robisz. Sporą popular­ność osiągnął też utwór wydany na singlu razem z Ja jestem nowy rok – pt. Goń swego pawia.

Tuż po premie­rze tego albumu, decyzją zespołu, Elektrycz­ne Gitary opuścił Jarosław Kopeć. Zastąpił go Leon Paduch. Po tej zmianie skład zespołu pozosta­je niezmienny.

Płyta Na krzywy ryj spowo­do­wa­ła renesans popular­no­ści Elektrycz­nych Gitar, trasa promu­ją­ca nowy album (już z Leonem Paduchem na perkusji) cieszyła się większym zainte­re­so­wa­niem, a sprzedaż albumu była bardzo wysoka – osiągnął status Platy­no­wej Płyty.

Kolejnym albumem wydanym w 1997 roku była ścieżka dźwię­ko­wa do filmu Juliusza Machul­skie­go Kiler. Podtrzy­ma­ła ona popular­ność grupy, która wzrosła po premie­rze poprzed­nie­go albumu. Sound­track ten zawierał piosenki znane z wcześniej­sze­go albumu studyj­ne­go i cztery utwory nagrane już z nowym perku­si­stą – trzy instru­men­tal­ne oraz wielki przebój Kiler, który został napisany w pięć minut. Płyta była najle­piej sprze­da­ją­cym się sound­trac­kiem do polskie­go filmu w historii fonografii.

Współ­pra­ca pomiędzy zespołem a Machul­skim była na tyle udana, że w 1999 Elektrycz­ne Gitary nagrały ścieżkę dźwię­ko­wą do następ­nej części filmu, Kiler-ów 2-óch. Rezul­ta­tem tych prac były kolejne przeboje zespołu – Co powie Ryba, Nie jestem sobą i mniej znane Ja mam szczę­ście. Zespół grał koncerty plene­ro­we, wystę­po­wał na trasach organi­zo­wa­nych przez komer­cyj­ne rozgło­śnie radiowe.

Wiek XXI

W roku 2000 Elektrycz­ne Gitary obcho­dzi­ły 10 lat działal­no­ści, a na rynku ukazał się dwupły­to­wy album Słodka maska. Wypowiedź Kuby Sienkiewicza:

Tytuł albumu mówi dużo o Elektrycz­nych Gitarach, wchodząc na scenę każdy z nas zakłada maskę. Naszym założe­niem nie było męczenie ludzi, dlatego przybie­ra­my słodką maskę.

Pierwsza płyta Słodkiej Maski zawiera nagrania studyjne (w tym dwa nieznane szerszej publicz­no­ści utwory Kazimie­rza Grześ­ko­wia­ka), natomiast druga płyta została zareje­stro­wa­na podczas koncer­tów które odbyły się 27 maja 2000 w Poznaniu oraz 10 czerwca 2000 w Szcze­ci­nie. Piosenką promu­ją­cą był utwór Nowa gwiazda, do którego nakrę­co­no teledysk – wyśmie­wał on realia wyborów w Polsce, a właści­wie głupotę części głosu­ją­cych. TVP nie chciała emitować tego klipu, co ujemnie wpłynęło na promocję płyty. Singlem promu­ją­cym była też piosenka Napady ze słowami Jacka Bojakow­skie­go. Płyta nie sprze­da­ła się tak dobrze, jak wcześniej­sze produk­cje grupy.

W 2002 roku Elektrycz­ne Gitary po raz kolejny napisały ścieżkę dźwię­ko­wą do filmu. Tym razem był to film komedio­wy Jacka Bromskie­go Kariera Nikosia Dyzmy z Cezarym Pazurą w roli głównej. Płytę promował utwór Doktor Dyzma. Muzycy zaaran­żo­wa­li na nowo stare kawałki grupy, ale stworzy­li też kilka nowych, użytych w filmie.

W 2003 roku zespół zaczął pracować nad nowym materia­łem. Cały czas grał też dużo koncer­tów w całej Polsce, na które jak wspomina w tym czasie Kuba Sienkie­wicz, jest wielkie zapotrze­bo­wa­nie. Jednak niechęć wytwórni do wydania nowego albumu, mimo obszer­nych materia­łów demo, dopro­wa­dzi­ła do rozwią­za­nia umowy z Univer­sa­lem. Ten zdążył wydać singel Nie urosnę, grany czasem w lokal­nych rozgło­śniach. W 2004 roku zespół zgodził się na nagranie tytuło­wej piosenki do serialu komedio­we­go Bulio­ne­rzy.

W 2006 roku Elektrycz­ne Gitary rozwią­za­ły umowę z Univer­sal Music Polska i podpi­sa­ły z Warner Music Poland. 25 września 2006 pojawia się nowa płyta zatytu­ło­wa­na Atomi­sty­ka, poprze­dzo­na singlem Czasy średnie. Dwa dni wcześniej w Warsza­wie, na Podzam­czu, miał miejsce dwugo­dzin­ny koncert promu­ją­cy nowy album, który oglądało co najmniej tysiąc osób. Zreali­zo­wa­no z tego koncertu wideo-relację z piosenką Czasy średnie i wypowie­dzia­mi muzyków. Sama płyta jest nazna­czo­na nagro­ma­dze­niem klimatu absurdu, a w warstwie muzycz­nej nie stanowi specjal­ne­go zasko­cze­nia dla słucha­czy. Autorami muzyki i tekstów byli Kuba Sienkie­wicz, Piotr Łojek i Aleksan­der Korecki. W połowie listo­pa­da pojawiła się nowa piosenka promu­ją­ca, Kiedy mówisz człowiek, do której nakrę­co­no teledysk. Ostatecz­nie płyta nie została zauwa­żo­na przez szerszą publiczność.

W 2007 roku zespół koncer­to­wał mniej, decyzją lidera – Kuba Sienkie­wicz wyjaśnił, że jest zmęczony wykony­wa­niem ciągle tych samych kawałków. Koncer­tem zamyka­ją­cym kolejny sezon koncer­to­wy był występ 10 paździer­ni­ka 2007 w Warsza­wie, w klubie Alfa, gdzie zespół zapre­zen­to­wał się obok Bimbru i DAAB-u Tym razem nie wystąpił sakso­fo­ni­sta Alek Korecki, za to gościn­nie pojawił się na drugiej gitarze muzyk Krzysz­tof Zawadka.

Wiosną 2008 roku zespół znów ruszył w trasę, odwie­dza­jąc takie miasta jak Chorzów, Katowice, Kwidzyn, Gdańsk czy kilka­krot­nie Warszawę, a do zespołu dołączył gitarzy­sta Jacek Wąsowski – najpierw na doraźne zastęp­stwa Piotra Łojka lub Alka Korec­kie­go, a później na stałe. Jacek Wąsowski od lat uczest­ni­czył w solowych projek­tach Kuby Sienkie­wi­cza. Po stałej, wiosenno-letniej trasie koncer­to­wej, w listo­pa­dzie i grudniu 2008 roku zorga­ni­zo­wa­no cztery koncerty w stacjach radio­wych – w Radiu Dla Ciebie, Radiu Biały­stok, Radiu Łódź i Radiowej Jedynce. Na koncerty przygo­to­wa­no kilka zupełnie nowych piosenek. Na ostatni występ, w Radiowej Jedynce, zostali zapro­sze­ni goście – Małgo­rza­ta Walewska, Mirosław Jędras, Jacek Kleyff oraz muzycy grupy DAAB.

5 czerwca 2009 r. do sklepu trafiła nowa płyta Elektrycz­nych Gitar, zatytu­ło­wa­na Antena z materia­łem ze wspomi­na­nych już koncer­tów w radio­wych rozgło­śniach. Część piosenek jest zupełnie nowa i wcześniej nie prezen­to­wa­na; inne, starsze, zostały wykonane w innych aranża­cjach. Album, w zamyśle autorów, zwieńcza 20-letnią historię zespołu.

2 listo­pa­da 2010 roku ukazał się album Historia, w specy­ficz­ny sposób - charak­te­ry­stycz­ny dla Elektrycz­nych Gitar - opowiada o różnych wydarze­niach z historii Polski.

8 kwietnia 2011 roku w progra­mie Kawa czy herbata?, na antenie TVP1 miała miejsce premiera nowego utworu Elektrycz­nych Gitar, Kładź się na glebę i leż. Piosenka ta to przerób­ka Come on up to the house Toma Waitsa.

20 marca 2012 roku to data premiery najnow­sze­go albumu Elektrycz­nych Gitar, Nic mnie nie rusza. Płytę zapowia­da piosenka pod tym samym tytułem zapre­zen­to­wa­na 5 marca, do której zreali­zo­wa­no teledysk. W grudniu tego samego roku wydano DVD zespołu z zapisem koncertu z Przystan­ku Woodstock, na którym zespół wystąpił latem.

W czerwcu 2014 roku zespół wydał płytę Stare Jak Nowe. 25 przebo­jów na 25-lecie. Piosenki nagrano na nowo, zostały odświe­żo­ne. Choć nawią­zu­ją do orygi­nal­nych aranża­cji, pojawia­ją się smaczki: drobne modyfi­ka­cje tekstów i muzyki.

Dysko­gra­fię Elektrycz­nych Gitar uzupeł­nia aż pięć kompi­la­cji. Są wśród z nich dwie części wyboru najważ­niej­szych utworów Elektrycz­nych Gitar z lat 1990-1997, Nie jestem z miasta – the best ofSława – de best 2 wydane przez Zic Zac /​ BMG; składan­ka Gold z 2000 ułożona głównie z myślą o zagra­nicz­nym odbiorcy (zawie­ra­ła tylko utwory wydane do 1995) oraz płyta z 2001 wydana w cyklu kompi­la­cji polskich gwiazd Niepo­ko­na­ni, zawie­ra­ją­ca najwięk­sze przeboje grupy, w tym kilka w wersjach na żywo i z dołączo­nym teledy­skiem do utworu "Nowa gwiazda". Ostatnią kompi­la­cją zespołu jest album z cyklu Gwiazdy XX Wieku, wydany przez Sony BMG w 2007.

We wrześniu 2016 roku ukazała się oficjal­na biogra­fia zespołu Przewró­ci­ło się. Pierwsza i jedyna biogra­fia Elektrycz­nych Gitar autor­stwa Przemy­sła­wa Zielińskiego.

Na 30 kwietnia 2020 roku zapla­no­wa­na jest premiera albumu 2020 wydanego przez S.P. Records.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI