Hołdys
Biografia

Hołdys

Zbi­gniew Hoł­dys (ur. 19 grud­nia 1951 w Lubli­nie) – pol­ski woka­li­sta, muzyk, kom­po­zy­tor i instru­men­ta­li­sta, poeta, dzien­ni­karz, gra­fik oraz sce­na­rzy­sta fil­mo­wy. W latach 1977–1991 lider, kom­po­zy­tor i gita­rzy­sta gru­py muzycz­nej Per­fect, któ­rej był współ­za­ło­ży­cie­lem.

Młodość

W latach 60. Hoł­dys uczęsz­czał do XVII Liceum Ogól­no­kształ­cą­ce­go im. Andrze­ja Fry­cza Modrzew­skie­go w War­sza­wie, jed­nak­że szko­ły nie ukoń­czył. Pra­co­wał jako urzęd­nik w Zakła­dzie Tech­no­lo­gii Spi­ry­tu­su i Droż­dży, a tak­że w Głów­nym Urzę­dzie Sta­ty­stycz­nym w War­sza­wie. W latach 70. pod­jął naukę w szko­le wie­czo­ro­wej z zamia­rem uzy­ska­nia dyplo­mu matu­ral­ne­go. Wkrót­ce potem muzyk ponow­nie porzu­cił naukę i wyje­chał do Sta­nów Zjed­no­czo­nych. W latach póź­niej­szych nie kon­ty­nu­ował edu­ka­cji.

Kariera muzyczna

Dzia­łal­ność arty­stycz­ną roz­po­czął w wie­ku 16 lat w hip­pi­sow­skiej gru­pie “Kwia­ty War­sza­wy”. W 1969 na festi­wa­lu FAMA otrzy­mał nagro­dę spe­cjal­ną Zbi­gnie­wa Namy­słow­skie­go za utwór Hymn do zacho­dzą­ce­go słoń­ca, któ­ry skom­po­no­wał i wyko­nał (gra­jąc na fle­cie) z zespo­łem RH−.

W 1970 doko­nał pierw­szych w Pol­sce nagrań tech­ni­ką one-man-band (sam zagrał na wszyst­kich instru­men­tach). Wkrót­ce potem jako nie­speł­na 19-latek został człon­kiem zespo­łu “Mary­la Rodo­wicz i Jej Gita­rzy­ści”.

W kolej­nych latach Hoł­dys zaj­mo­wał się two­rze­niem wła­snych pro­jek­tów (zespół Dzi­kie Dziec­ko, nagra­nia solo­we) i pra­cą na rzecz innych arty­stów (Andrzej i Eli­za, 2 plus 1, Anna Jan­tar).

W 1976 Hoł­dys wyje­chał do USA, gdzie wystę­po­wał w polo­nij­nych restau­ra­cjach. Po powro­cie w 1977 nagrał pio­sen­kę Co się sta­ło z Mag­dą K.? wyko­ny­wa­ną póź­niej tak­że przez gru­pę Stra­chy na Lachy.

Latem 1978 dołą­czył do gru­py muzycz­nej Per­fect Super Show and Disco Band, zało­żo­nej na prze­ło­mie 1977 i 1978 roku przez Woj­cie­cha Moraw­skie­go, Zdzi­sła­wa Zawadz­kie­go, Paw­ła Taba­kę, Ewę Kona­rzew­ską i Bar­ba­rę Trze­trze­lew­ską. Zespół od razu doko­nał serii wła­snych nagrań (kom­po­zy­cje Hoł­dy­sa, m.in. Jego nie ma, Nie ma mogi­ły rock and rol­la), któ­re przy­nio­sły mu znacz­ną popu­lar­ność. Wkrót­ce jed­nak sprzecz­ne z ide­olo­gią komu­ni­stycz­ną wypo­wie­dzi Hoł­dy­sa dla zagra­nicz­nej pra­sy ścią­gnę­ły repre­sje ze stro­ny władz PRL i zespół nie mógł w Pol­sce kon­cer­to­wać. W 1978 Hoł­dys wraz z zespo­łem wyje­chał do USA, gdzie z prze­rwa­mi kon­cer­to­wał w klu­bach polo­nij­nych do 1979. Tuż po powro­cie do kra­ju Hoł­dys zakoń­czył współ­pra­cę z Kona­rzew­ską i Trze­trze­lew­ską. Po prze­kształ­ce­niu sty­lu muzy­ki na roc­ko­wą, ze skła­du odszedł Taba­ka. W tym samym roku do zespo­łu dołą­czył Grze­gorz Mar­kow­ski. Latem 1980 Zbi­gniew Hoł­dys ofi­cjal­nie zmie­nił nazwę zespo­łu na Per­fect.

W 1981 Per­fect uzy­skał dużą popu­lar­ność dzię­ki pio­sen­kom “Chce­my być sobą”, “Nie płacz Ewka”, “Ale wko­ło jest weso­ło”, “Nie­wie­le ci mogę dać” i wie­le innych. W 1982 powsta­ły kolej­ne zna­ne kom­po­zy­cje Hoł­dy­sa, m.in. “Auto­bio­gra­fia”. W 1983 odszedł z Per­fec­tu, co spo­wo­do­wa­ło jego roz­wią­za­nie. W wywia­dzie w 2006 podał, że odej­ście spo­wo­do­wa­ne było zmę­cze­niem popu­lar­no­ścią i życiem wypeł­nio­nym cał­ko­wi­cie pra­cą: inten­syw­nym kon­cer­to­wa­niem, za któ­re hono­ra­rium wyno­si­ło mniej niż 3 bile­ty na dany kon­cert, pra­cą orga­ni­za­cyj­ną, do któ­rej nale­ża­ły uzgod­nie­nia z cen­zu­rą i mili­cją, pogróż­ka­mi SB.

W 1983 popro­wa­dził sesję nagra­nio­wą I Ching – jego kom­po­zy­cje (z jego udzia­łem i pod jego kie­run­kiem) wyko­na­li słyn­ni muzy­cy z zespo­łów Maanam, TSA, Krzak, Osjan, Bre­ako­ut i Mar­ty­na Jaku­bo­wicz. Wkrót­ce potem Hoł­dys wraz z Woj­cie­chem Waglew­skim, Andrze­jem Nowic­kim i Woj­cie­chem Moraw­skim zało­żył gru­pę Moraw­ski Waglew­ski Nowic­ki Hoł­dys (1984/1985). Po wyda­niu pły­ty Świ­nie (1985) i kil­ku­na­stu kon­cer­tach zespół prze­stał ist­nieć.

W 1986 roku grał z for­ma­cją Plu­ga­wy Ano­nim.

W 1987 po raz ostat­ni poja­wił się z zespo­łem Per­fect, z któ­rym dał kon­cert na Sta­dio­nie Dzie­się­cio­le­cia w War­sza­wie.

W cza­sie poprze­dza­ją­cym pierw­sze wol­ne wybo­ry w 1989 Zbi­gniew Hoł­dys został sze­fem kam­pa­nii wybor­czej war­szaw­skiej “Soli­dar­no­ści”. Po tra­sie kon­cer­to­wej w USA wró­cił do Pol­ski, gdzie zajął się życiem rodzin­nym.

W 2000 nie­ocze­ki­wa­nie dał jeden kon­cert po 18 latach mil­cze­nia na pol­skiej sce­nie. Kon­cert (w Sali Kon­gre­so­wej) zade­dy­ko­wał 12-let­nie­mu wów­czas syno­wi Tytu­so­wi. Wkrót­ce wyszła pły­ta Hołdys.com zawie­ra­ją­ca zupeł­nie nowy mate­riał.

W 2002 Hoł­dys wystą­pił na festi­wa­lu w Opo­lu z pio­sen­ką Stal­ker. W 2007 w 63. rocz­ni­cę Powsta­nia war­szaw­skie­go nagrał pio­sen­kę pt. Poca­łu­nek do wier­sza Krzysz­to­fa Kami­la Baczyń­skie­go, upa­mięt­nia­ją­cą to wyda­rze­nie.

W roku 2010, po dzie­się­cio­let­niej prze­rwie, stwo­rzył nowy zespół Hoł­dys Kosmos w skła­dzie: Zbi­gniew Hoł­dys, Kuba Koź­ba, Saj­mon, Tytus Hoł­dys, Mate­usz Owcza­rek, Artur Kem­pa, Bog­dan Waw­rzy­no­wicz, Grze­gorz Grzyb.

Działalność pozamuzyczna

Od roku 1984 wspól­nie z Jaro­sła­wem Kukul­skim, Nata­lią Kukul­ską, Ele­ni Tzo­ka, Hali­ną Frąc­ko­wiak, Romu­al­dem Lip­ko, Mar­kiem Kare­wi­czem, Micha­łem Ryb­czyń­skim, Danu­tą Mizgal­ską był człon­kiem hono­ro­wym Klu­bu Muzycz­ne­go im. Anny Jan­tar, któ­re­go pre­ze­sem była Aga­ta Mate­ro­wicz.

W latach 1988–1989 był redak­to­rem naczel­nym muzycz­ne­go pisma Non Stop, w ramach któ­re­go pró­bo­wał zmie­nić pro­fil pisma na ogól­no­kul­tu­ral­ny, z ele­men­ta­mi poli­ty­ki, co jed­nak nie zosta­ło zaak­cep­to­wa­ne przez czy­tel­ni­ków.

Pod­czas wybo­rów w czerw­cu 1989 był sze­fem pro­mo­cji kam­pa­nii wybor­czej Komi­te­tu Oby­wa­tel­skie­go w War­sza­wie.

Od 1990 Hoł­dys jest kore­spon­den­tem polo­nij­nych sta­cji radio­wych w USA. W latach 2002–2004 pro­wa­dził wła­sny pro­gram tele­wi­zyj­ny “Hoł­dys Guru” (naj­pierw MTV, potem TVP2). Pisał felie­to­ny dla por­ta­lu Inte­ria.

Był wydaw­cą cza­so­pism “Grill” (1992) i “Ultra Szma­ta” (1998), któ­re jed­nak upa­da­ły po kil­ku nume­rach.

W latach 1992–2007 był wła­ści­cie­lem skle­pu muzycz­ne­go Instru­men­ty Muzycz­ne, przy ul. Wspól­nej w War­sza­wie, gdzie odby­wa­ły się spo­tka­nia z gwiaz­da­mi roc­ka i pop. W salo­nie gości­li m.in. Kirk Ham­mett, Mick Tay­lor, Vin­nie Moore, Robert Fripp, Adrian Belew, Rit­chie Black­mo­re, John Sco­field, Pat Methe­ny oraz zespół Guano Apes. Salon zabez­pie­czał rów­nież awa­ryj­ny sprzęt pod­czas kon­cer­tów Micha­ela Jack­so­na, King Crim­son oraz The Rol­ling Sto­nes. Wcze­śniej Zbi­gniew Hoł­dys pro­wa­dził sklep muzycz­ny na war­szaw­skim Bemo­wie w pawi­lo­nie han­dlo­wym przy ul. Szwan­kow­skie­go (od 1989).

Od 2004 do 2007 był wykła­dow­cą w War­szaw­skiej Szko­le Fil­mo­wej.

Stwo­rzył Aka­de­mię Sztuk Prze­pięk­nych – pro­gram edu­ka­cyj­ny, pre­zen­to­wa­ny na Przy­stan­ku Wood­stock, orga­ni­zo­wa­nym przez Wiel­ką Orkie­strę Świą­tecz­nej Pomo­cy Jur­ka Owsia­ka.

Jako gra­fik jest auto­rem zna­ku gra­ficz­ne­go fil­mu Kiler (w roli głów­nej Ceza­ry Pazu­ra).

Jest pro­du­cen­tem pły­ty Szma­ta zespo­łu Sto % Baweł­ny.

Jest auto­rem sztuk teatral­nych i sce­na­riu­szy fil­mo­wych. Prze­tłu­ma­czo­na przez nie­go sztu­ka “Pif paf, jesteś trup!” (autor­stwa Wil­lia­ma Mastro­si­mo­ne) zosta­ła wysta­wio­na m.in. w Teatrze Stu­dio i na deskach Col­le­gium Nobi­lium w Aka­de­mii Teatral­nej.

Pro­wa­dzi dzia­łal­ność cha­ry­ta­tyw­ną, jest m.in. zało­ży­cie­lem fun­da­cji Dzie­ci Uli­cy. Pro­wa­dził kon­cer­ty poświę­co­ne pamię­ci Mar­ka Kotań­skie­go, tzw. “Dzień Kota­na”. Z gru­pą nar­ko­ma­nów i bez­dom­nych nagrał utwór Pomóż mi, będą­cy hym­nem kon­cer­tu.

Na począt­ku 2012 pod­czas dys­ku­sji nad przy­ję­ciem przez Pol­skę umo­wy ACTA Hoł­dys jed­no­znacz­nie poparł zapi­sy umo­wy ACTA zaostrza­ją­ce wal­kę z pirac­twem w Inter­ne­cie. Jego wypo­wie­dzi spo­tka­ły się z maso­wą kry­ty­ką, szcze­gól­nie w por­ta­lach inter­ne­to­wych.

W kwiet­niu 2013 został odzna­czo­ny Srebr­nym Meda­lem “Zasłu­żo­ny Kul­tu­rze Glo­ria Artis”.

Życie prywatne

16 maja 1987 roku zawarł zwią­zek mał­żeń­ski z Bogu­mi­łą, z któ­rą ma synów Tytu­sa, a tak­że Dawi­da z jej pierw­sze­go mał­żeń­stwa. Miesz­ka w Falen­tach.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI