John Porter Band
Biografia

John Porter Band

Zródło: Spotify

John Fre­de­rick Por­ter (ur. 15 sierp­nia 1950 w Lich­field) – walij­ski muzyk, kom­po­zy­tor i tek­ściarz, czło­nek Aka­de­mii Fono­gra­ficz­nej ZPAV.

Życiorys

Stu­dio­wał poli­to­lo­gię na Uni­ver­si­ty of Sus­sex, gry­wał zara­zem na gita­rze, wystę­pu­jąc w klu­bach muzycz­nych i pubach.

Po hip­pi­sow­skiej rewol­cie, wyje­chał za gra­ni­cę jak wie­lu mu współ­cze­snych mło­dych Bry­tyj­czy­ków. Miesz­kał i pra­co­wał w Ber­li­nie Zachod­nim oraz Austra­lii (gdzie osiadł jego brat). Od 1976 miesz­ka w Pol­sce, gdzie zwią­zał się z Alek­san­drą, swo­ją pierw­szą żoną, i tu zaczął two­rzyć, kom­po­no­wać, robiąc karie­rę jako wyko­naw­ca.

W 1977 poprzez jazz­ma­na Toma­sza Pie­sie­wi­cza poznał Korę i Mar­ka Jac­kow­skie­go. Stwo­rzy­li trio o nazwie “Maanam-Elek­trycz­ny Prysz­nic”, póź­niej­szy Maanam. Razem współ­pra­co­wa­li przez oko­ło 2 lata, Por­ter grał tam głów­nie na gita­rze aku­stycz­nej i wraz z Mar­kiem Jac­kow­skim towa­rzy­szył wokal­nie Korze. Gdy Kora z Mar­kiem nie poja­wi­li się na umó­wio­nym kon­cer­cie we Wro­cła­wiu w maju 1979, John Por­ter poznał tam­tej­szych muzy­ków i wraz z nimi zało­żył Por­ter Band (gita­rzy­sta: Alek­san­der Mro­żek, basi­sta: Kazi­mierz Cwy­nar i per­ku­si­sta: Leszek Cha­li­mo­niuk) i zre­zy­gno­wał z gry w Maana­mie.

Por­ter Band miał swój debiut pod­czas Muzycz­ne­go Cam­pin­gu w Luba­niu w lip­cu 1979. W 1980 for­ma­cja wyda­ła swo­ją pierw­szą pły­tę Heli­cop­ters.

14 wrze­śnia 1980 w poznań­skim klu­bie zare­je­stro­wa­no kon­cert Por­ter Ban­du i był to mate­riał na kolej­ną pły­tę. Jed­nak wyda­no go z dwu­let­nim opóź­nie­niem (gdy PB już nie ist­niał), a wszyst­ko za spra­wą tytu­łu – Mobi­li­za­tion. Ówcze­sna cen­zu­ra nie pozwo­li­ła na wyda­nie pły­ty z takim tytu­łem, a Por­ter nie chciał z nie­go rezy­gno­wać. Potem zaczę­ły uka­zy­wać się solo­we albu­my arty­sty, naj­pierw Chi­na Disco z muzy­ką zain­spi­ro­wa­ną jaz­zem i fun­ky. Kolej­ną klę­ską była nagra­na w 1983 roku aku­stycz­na pły­ta Magic Moments. Nie z powo­du mate­ria­łu, lecz złej pro­mo­cji – prze­szła nie­mal nie­zau­wa­żo­na. Przez kolej­nych dzie­sięć lat poja­wi­ło się kolej­nych pięć płyt z jego pio­sen­ka­mi: One Love, Wings Insi­de, Life After Sex, It’s A Kid’s LifeIncar­na­tion.

W mię­dzy­cza­sie razem z Macie­jem Zemba­tym zaczął grać kon­cer­ty z pio­sen­ka­mi Leonar­da Cohe­na.

Powro­tem do elek­trycz­nych brzmień sta­ła się pły­ta Right Time z 1991 nagra­na pod szyl­dem Mir­ror. Por­ter pomiesz­ki­wał wte­dy w Lon­dy­nie, a pły­ta powsta­ła czę­ścio­wo tam, czę­ścio­wo w War­sza­wie na magne­to­fo­nie czte­ro­śla­do­wym. Jej pro­du­cen­tem był Neil Black.

W latach 90. znik­nął z głów­ne­go nur­tu, do któ­re­go nie­spo­dzie­wa­nie powró­cił pły­tą Ale­xan­dria (Seba­stian Woj­now­ski – bas, Piotr Domiń­ski – gita­ra, Woj­ciech Moraw­ski – per­ku­sja, Neil Black – skrzyp­ce, John Por­ter – gita­ra i śpiew). W 1999 wyda­ny został album Por­ter Band ’99, na któ­rym Por­te­ro­wi towa­rzy­szy­li gita­rzy­sta Krzysz­tof Zawad­ka, basi­sta Marek “Bru­no” Chrza­now­ski, per­ku­si­sta Piotr “Posej­don” Paw­łow­ski, a gościn­nie wystą­pił Mar­cin Żabie­ło­wicz, gita­rzy­sta zespo­łu Hey. Por­ter Band ’99 oka­zał się naj­lep­szą elek­trycz­ną pły­tą arty­sty od cza­sów Heli­cop­ters, a szcze­gól­nie uda­ny­mi utwo­ra­mi na krąż­ku były “Leather Skirt” oraz “Season”. Zespół roz­padł się w 2001 (po wystę­pach na festi­wa­lach Przy­sta­nek Wood­stock i im. Ryś­ka Rie­dla).

W latach 1988–1997 John Por­ter współ­pra­co­wał z mene­dże­rem i pro­mo­to­rem Andrze­jem Bączyń­skim.

Naj­więk­szy suk­ces komer­cyj­ny odniósł w duecie z daw­ną woka­list­ką Varius Manx, Ani­tą Lip­nic­ką. Na począ­tek spró­bo­wa­li jed­ne­go utwo­ru. Utwór For You zare­je­stro­wa­no w lutym 2002 i miał on się uka­zać na pły­cie Por­ter Band Psy­cho­de­li­ka­te­sy. Duet przez ponad kolej­ny rok nagry­wał swo­ją pierw­szą wspól­ną pły­tę; zosta­li parą w życiu oso­bi­stym. Mate­riał powsta­wał w Lon­dy­nie i osta­tecz­nie pły­ta zosta­ła wyda­na cał­ko­wi­cie po angiel­sku w listo­pa­dzie 2003 pod tytu­łem Nie­przy­zwo­ite pio­sen­ki. Pierw­szy utwór, któ­ry pro­mo­wał pły­tę (“Bones of Love”) nie scho­dził z I miej­sca list prze­bo­jów 30 Ton, RMF FM itp. przez kil­ka­dzie­siąt tygo­dni. Mimo jed­ne­go tele­dy­sku i dwóch sin­gli (dru­gim był Then and Now) osią­gnę­li nie­by­wa­ły suk­ces. Sprze­da­no ponad 100 tys. płyt, zdo­by­li Fry­de­ry­ka 2003 w kate­go­rii “Naj­lep­szy album”, spe­cjal­ną nagro­dę tele­wi­zji Pol­sat i wie­le innych nagród.

W 2005 zosta­ła wyda­na ich dru­ga pły­ta Insi­de Sto­ry. Powsta­wa­ła w Lubla­nie pod kie­row­nic­twem Chri­sa Eck­ma­na. Była o wie­le surow­sza i trud­niej­sza w odbio­rze niż pierw­sza, ale rów­nież zło­ta. Zaję­ła 5. miej­sce na Festi­wa­lu TOP­tren­dy, a pro­mo­wa­ły ją takie sin­gle jak “Hold on”, “Death of a Love”, “Tell Me” i “Such a Sha­me” – do pierw­szych dwóch powsta­ły tele­dy­ski. W tym też roku John Por­ter został uho­no­ro­wa­ny meda­lem “Zasłu­żo­ny Kul­tu­rze Glo­ria Artis”.

Został tak­że wyda­ny minial­bum pod tytu­łem Other Sto­ries, któ­ry sta­no­wi swo­iste uzu­peł­nie­nie ich ostat­nie­go albu­mu Insi­de Sto­ry. Znaj­dzie­my tutaj zbiór nie­zna­nych wcze­śniej utwo­rów, a wśród nich cover “Chel­sea Hotel No.2” Leonar­da Cohe­na, kon­cer­to­wą wer­sję “Bones of Love”, nagra­ny na żywo cover “Love­song” zespo­łu The Cure oraz dwie kom­po­zy­cje Joh­na Por­te­ra (rów­nież w wer­sjach kon­cer­to­wych): “For You” i “Fla­me”. Całość uzu­peł­nia pocho­dzą­ce z Insi­de Sto­ry nagra­nie “Such a Sha­me”.

4‑płytowy zestaw pod­su­mo­wu­ją­cy dotych­cza­so­we doko­na­nia duetu wyda­no w 2006. Zna­la­zły się w nim 2 albu­my: Nie­przy­zwo­ite pio­sen­kiInsi­de Sto­ry, uzu­peł­nio­ne o Other Sto­ries. Szcze­gól­ną atrak­cję tego bok­su sta­no­wi pły­ta DVD zawie­ra­ją­ca 4 tele­dy­ski, film przed­sta­wia­ją­cy arty­stów od stro­ny kulis oraz krót­ki mate­riał fil­mo­wy doku­men­tu­ją­cy sesję nagra­nio­wą Insi­de Sto­ry w Lubla­nie.

18 czerw­ca 2007 wyda­no 12 płyt Joh­na Por­te­ra pod tytu­łem Why? (w zesta­wie brak 2 płyt Life After SexIt’s a Kid Life).

22 lute­go 2008 wyda­li trze­cią i zara­zem ostat­nią wspól­ną pły­tę Good­bye, któ­ra tym razem nagry­wa­na była w Pol­sce razem z muzy­ka­mi towa­rzy­szą­cy­mi dueto­wi na kon­cer­tach. Pro­du­cen­tem pły­ty ponow­nie został Chris Eck­man, pro­mo­wa­ły ją sin­gle Old Time Radio oraz Lone­so­me Tra­vel­ler, uzy­ska­ła sta­tus zło­tej pły­ty.

W 2016 wspól­nie z Ner­ga­lem stwo­rzył duet z pogra­ni­cza roc­ka, fol­ku i coun­try Me and That Man, w któ­rym w 2017 roku nagra­li album Songs of Love and Death.

Życie prywatne

Roz­wie­dzio­ny, z tego związ­ku muzyk ma dwóch synów. W latach 2003–2015 pozo­sta­wał w nie­for­mal­nym związ­ku z Ani­tą Lip­nic­ką. 23 lute­go 2006 roku na świat przy­szła ich cór­ka, Pola.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI