Lech Janerka
Biografia

Lech Janerka

Lech Andrzej Janerka (ur. 2 maja 1953 we Wrocła­wiu) – polski muzyk rockowy, kompo­zy­tor, basista i autor tekstów. Członek Akademii Fonogra­ficz­nej ZPAV.

Klaus Mitffoch

W 1979 założył zespół Klaus Mitffoch.

W składzie z Janerką zespół nagrał jedną płytę (Klaus Mitffoch), która przez wielu uznana została za jedną z najistot­niej­szych w historii polskiej muzyki rockowej. Ekspre­sją album dorów­ny­wał ekspre­sji zespołów punk rocko­wych, charak­te­ry­zo­wał się jednak znacznie bardziej rozbu­do­wa­ną warstwą melodycz­ną i harmo­nicz­ną. Teksty odnosiły się do rzeczy­wi­sto­ści PRL lat 80., wiele z nich stano­wi­ła zawoalo­wa­na krytyka panują­ce­go reżimu, a także wezwanie do walki (np. Powin­ność kurdu­pel­ka, Klus Mitroch).

Album zwycię­żył w ankiecie Magazynu Muzycz­ne­go wśród dzien­ni­ka­rzy na album trzydzie­sto­le­cia i wśród czytel­ni­ków magazynu Tylko Rock na album lat 80.

Kariera solowa

W 1986 roku, po odejściu z zespołu, Janerka wydał Historię podwodną – płytę sygno­wa­ną już swoim imieniem i nazwi­skiem. Płyta ta, o znacznie spokoj­niej­szym (muzycz­nie i tekstowo) charak­te­rze, oceniona została zarówno przez krytyków jak i słucha­czy bardzo wysoko. Innowa­cją było zastą­pie­nie gitary przetwa­rza­ną elektro­nicz­nie wiolon­cze­lą, na której grała i do dzisiaj gra Bożena Janerka. Niemal wszyst­kie zawarte na Historii podwod­nej utwory znalazły się na krajo­wych listach przebo­jów (np. Konsty­tu­cje, Niewole, Ta zabawa nie jest dla dziew­czy­nek).

W następ­nych latach Janerka wydał kolejne albumy. Nie przynio­sły one już tak spekta­ku­lar­nych sukcesów, niemniej ugrun­to­wa­ły jego pozycję na polskim rynku muzycz­nym. Uchodzi za twórcę nieza­leż­ne­go, orygi­nal­ne­go, pozosta­ją­ce­go niejako na uboczu sceny rockowej. Lech Janerka często zmieniał charak­ter muzyczny swoich utworów (np. album Bruhaha pełen był ostrych gitaro­wych riffów Wojcie­cha Seweryna, a Ur ze swoimi poszu­ki­wa­nia­mi nowego brzmie­nia był z kolei daleki od estetyki rocka).

W 2002 ukazała się płyta Fiu fiu…, co owoco­wa­ło Fryde­ry­ka­mi w katego­riach: płyta alter­na­tyw­na i autor roku.

W tym samym, 2002 roku Janerka nagrał utwór mający stanowić element kampanii na rzecz przyzna­nia Wrocła­wio­wi organi­za­cji wystawy EXPO w 2010. W nagraniu wzięła udział elita politycz­na i artystycz­na Wrocła­wia (a także m.in. biskup i komen­dant policji). Przed­się­wzię­cie to odbiło się szerokim echem we Wrocła­wiu, wielu oddanych fanów twórczo­ści Janerki odebrało je jednak jako niezro­zu­mia­łe zerwanie z dotych­cza­so­wą nieza­leż­no­ścią. Artysta – zapytany o powody nagrania "Nadziei o Wrocła­wiu" – odpowie­dział, że może nagrywać co mu się żywnie podoba, bo jest już za stary, żeby się przed kimkol­wiek krygować.

W 2005 muzyk wydał płytę Plagiaty, nagraną w zmienio­nym składzie: z gitarzy­stą Damianem Pielką, który zastąpił zmarłego 5 lutego 2004 Wojcie­cha Seweryna, i Michałem Miodu­szew­skim na perkusji. Płyta zdomi­no­wa­na gitarą akustycz­ną zawiera kompo­zy­cje, które Janerka grał w czasach młodzień­czych, natomiast teksty zostały napisane współ­cze­śnie. Krążek spotkał się z uznaniem zarówno publicz­no­ści, jak i krytyków. W tym samym roku Janerka otrzymał za niego nagrodę Super­je­dyn­ka w katego­rii "płyta alter­na­tyw­na". Piosenki RowerRamydada dotarły do czoło­wych miejsc polskich list przebo­jów, a teledysk do Roweru zdobył grand prix na festi­wa­lu polskich wideokli­pów Yach Film. Za ten utwór Janerka otrzymał Fryde­ry­ka w katego­rii "piosenka roku". Oprócz tego został uhono­ro­wa­ny Fryde­ry­ka­mi w katego­riach: płyta alter­na­tyw­na i kompo­zy­tor roku.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI