O.N.A.
Biografia

O.N.A.

O.N.A. - Moja odpowiedź - © O.N.A. - Moja odpowiedź

Foto: Piotr Wojtowicz P.C.S.

O.N.A. – pol­ski zespół wyko­nu­ją­cy muzy­kę z pogra­ni­cza roc­ka i heavy meta­lu. Został zało­żo­ny w 1994 roku w Gdań­sku. For­ma­cja roz­pa­dła się w 2003 roku.

Gru­pa sta­le podą­ża­ła za aktu­al­ny­mi świa­to­wy­mi tren­da­mi – w jej twór­czo­ści sły­chać wpły­wy takich zespo­łów jak Korn, Sound­gar­den czy Cre­ed.

Zespół wydał pięć albu­mów stu­dyj­nych, z któ­rych każ­dy zyskał sta­tus zło­tej lub pla­ty­no­wej pły­ty. Wypro­mo­wał wie­le prze­bo­jów m.in. “Drzwi”, “Zna­la­złam”, “Koła cza­su”, “Krzy­czę – jestem”, “Kie­dy powiem sobie dość” “Naj­trud­niej”, “Moja odpo­wiedź”, “Nie­ko­cha­na”. Zdo­był sze­reg nagród (w tym 5 Fry­de­ry­ków), a muzy­cy gru­py regu­lar­nie poja­wia­li się w czo­łów­kach ple­bi­scy­tów na naj­lep­szych instru­men­ta­li­stów w cza­so­pi­smach muzycz­nych (m.in. Tyl­ko Rock, Gita­ra i Bas). Roz­głos przy­nio­sła zespo­ło­wi tak­że kon­tro­wer­syj­na postać Agniesz­ki Chy­liń­skiej.

Historia

Zespół był kon­ty­nu­acją mniej zna­ne­go pro­jek­tu Ska­wal­ker, w któ­re­go skład wcho­dzi­li wte­dy Ska­wiń­ski, Tka­czyk, Kra­szew­ski i Hor­ny. Pod koniec 1994 do gru­py dołą­czy­ła, debiu­tu­ją­ca w bran­ży muzycz­nej 18-let­nia Chy­liń­ska, któ­ra zosta­ła woka­list­ką. Zespół zmie­nił nazwę na O.N.A. i w maju 1995 wydał debiu­tanc­ki album stu­dyj­ny pt. Modli­sh­ka, a mie­siąc póź­niej wystą­pił pre­mie­ro­wo pod­czas 32. Kra­jo­we­go Festi­wa­lu Pio­sen­ki Pol­skiej w Opo­lu. Modli­sh­ka oka­za­ła się wiel­kim suk­ce­sem komer­cyj­nym, a zarów­no pilo­tu­ją­cy album blu­eso­wy utwór “Drzwi”, jak i kolej­ne sin­gle “Zna­la­złam” i “Koła cza­su” tra­fi­ły na listy prze­bo­jów. W maju 1996 zespół ode­brał pierw­szą zło­tą pły­tę za sprze­daż 100 tys. egzem­pla­rzy. Muzy­cy byli nomi­no­wa­ni w ple­bi­scy­cie mie­sięcz­ni­ka Tyl­ko Rock w kate­go­riach prze­bój roku (Drzwi) i pły­ta roku, otrzy­mał też nagro­dę Indy­wi­du­al­ność 1995, któ­ra zosta­ła wrę­czo­na im w kopal­ni soli w Wie­licz­ce, gdzie zagra­li kon­cert.

We wrze­śniu 1996 wyda­li dru­gi album stu­dyj­ny pt. Bzzzzz, któ­ry pro­mo­wa­li sin­gla­mi “Krzy­czę – jestem”, “Nie chcę dawać tego co naj­lep­sze” i “Kie­dy powiem sobie dość”, któ­ry oka­zał się naj­bar­dziej roz­po­zna­wal­nym sin­glem w dorob­ku zespo­łu. Pły­ta była naj­więk­szym suk­ce­sem kaso­wym w histo­rii zespo­łu (podwój­na pla­ty­na), przy­nio­sła też gru­pie dwa Fry­de­ry­ki – w kate­go­rii Zespół rokuAlbum roku – rock. Pod­czas gali roz­da­nia Fry­de­ry­ków Chy­liń­ska, odbie­ra­jąc nagro­dę, skie­ro­wa­ła do swo­ich byłych nauczy­cie­li sło­wa Fuck off, nie­na­wi­dzę was, co wywo­ła­ło skan­dal i było sze­ro­ko komen­to­wa­ne w ogól­no­pol­skich mediach.

W kwiet­niu 1998 zespół wydał kolej­ny album stu­dyj­ny pt. T.R.I.P., któ­ry pro­mo­wa­li sin­glem “Naj­trud­niej”. W dniu pre­mie­ry krą­żek osią­gnął sta­tus zło­tej pły­ty i ponow­nie przy­niósł gru­pie Fry­de­ry­ki w kate­go­riach Gru­pa rokuAlbum roku – rock. 27 mar­ca 1999 zagra­li aku­stycz­ny kon­cert w radio­wej Trój­ce, a w maju wyda­li album pt. Re‑T.R.I.P., zawie­ra­ją­cy remik­sy pio­se­nek z albu­mu T.R.I.P. W listo­pa­dzie wyda­li czwar­ty album stu­dyj­ny pt. Pieprz, któ­ry zyskał sta­tus zło­tej pły­ty.

W paź­dzier­ni­ku 2001 zapre­zen­to­wa­li pią­ty album pt. Mrok, któ­ry pro­mo­wa­li sin­gla­mi “Nie­ko­cha­na” i “Wszyst­ko to co ja”. Rok póź­niej wyda­li jedy­ne w swo­jej karie­rze DVD pt. Wszyst­ko to, co my, zawie­ra­ją­ce wszyst­kie dotych­czas zre­ali­zo­wa­ne tele­dy­ski.

W stycz­niu 2003 zakoń­czy­li dzia­łal­ność, ofi­cjal­nie tłu­ma­cząc decy­zję o roz­pa­dzie “roz­bież­no­ścią wizji arty­stycz­nych”. Ska­wiń­ski i Tka­czyk utwo­rzy­li gru­pę Kom­bii, będą­cą czę­ścio­wo kon­ty­nu­acją Kom­bi, nato­miast Chy­liń­ska wraz z Kra­szew­skim i Hor­nym oraz Krzysz­to­fem Misia­kiem i Dariu­szem Osiń­skim zawią­za­ła gru­pę o nazwie Chy­liń­ska. W mar­cu zespół wydał album kom­pi­la­cyj­ny pt. To napraw­dę już koniec 1995–2003, zawie­ra­ją­cy naj­więk­sze prze­bo­je z dorob­ku zespo­łu. 16 mar­ca zagra­li poże­gnal­ny kon­cert w war­szaw­skim klu­bie Sto­do­ła.

Wideografia

O.N.A. w filmie

W 1997 roku zespół udo­stęp­nił utwo­ry Bia­łe ścia­nyKie­dy powiem sobie dość na potrze­by fil­mu Musisz żyć (reż. Kon­rad Szo­łaj­ski, pre­mie­ra w 2000), człon­ko­wie zespo­łu poja­wi­li się też w jed­nej ze scen. W tym samym roku zespół nagrał utwór Mimo wszyst­ko, któ­ry zna­lazł się na ścież­ce dźwię­ko­wej fil­mu Mło­de wil­ki 1/2 (reż. Jaro­sław Żamoj­da). Grze­gorz Ska­wiń­ski jest auto­rem muzy­ki do fil­mu Ostat­nia misja (reż. Woj­ciech Wój­cik, pre­mie­ra w 2000), na ścież­ce dźwię­ko­wej zna­lazł się też utwór Moja odpo­wiedź.

Wybrane nagrody i wyróżnienia

  • 1995 – nagro­da TVP – Muzycz­na indy­wi­du­al­ność 1995 roku
  • Fry­de­ry­ki 1996 – nagro­dy w kate­go­riach: Zespół rokuAlbum roku – rock (Bzzzzz)
  • 1997 – nagro­da dzien­ni­ka­rzy na Festi­wa­lu w Opo­lu
  • Fry­de­ry­ki 1998 – nagro­dy w kate­go­riach: Gru­pa rokuAlbum roku – rock (T.R.I.P.)
  • 2000 – Super­je­dyn­ka w kate­go­rii Naj­lep­sza pły­ta roc­ko­wa (Pieprz)
  • 2000 – nagro­da cza­so­pi­sma Tyl­ko Rock za wkład muzycz­ny w latach 90.
  • Fry­de­ry­ki 2001 – nagro­da w kate­go­rii Tele­dysk roku (Nie­ko­cha­na)
  • 2002 – Pasz­port Poli­ty­ki dla Agniesz­ki Chy­liń­skiej w kate­go­rii Rock–Pop–Estrada
  • 2002 – nagro­da w ple­bi­scy­cie pisma Gita­ra i Bas w kate­go­rii Naj­lep­sza pły­ta gita­ro­wa (Mrok)

  • Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI

    Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI