Stanisław Soyka
Biografia

Stanisław Soyka

Zródło: Spotify

Sta­ni­sław Joachim Soj­ka, wystę­pu­ją­cy tak­że jako Soy­ka Sta­ni­sław Soy­ka (ur. 26 kwiet­nia 1959 w Żorach) – pol­ski woka­li­sta jaz­zo­wy i popo­wy, pia­ni­sta, gita­rzy­sta, skrzy­pek, kom­po­zy­tor, aran­żer.

Początki

Sta­ni­sław Soj­ka zaczął wystę­po­wać już w wie­ku 7 lat, kie­dy to śpie­wał w sopra­nach w chó­rze kościel­nym, po czym mając 14 lat został kościel­nym orga­ni­stą. Był wów­czas uczniem Pod­sta­wo­wej Szko­ły Muzycz­nej I stop­nia w Gli­wi­cach, gdzie uczył się gry na skrzyp­cach. Naukę kon­ty­nu­ował w Liceum Muzycz­nym w Kato­wi­cach, po czym stu­dio­wał na Aka­de­mii Muzycz­nej im. K. Szy­ma­now­skie­go w Kato­wi­cach, na kie­run­ku aran­ża­cji i kom­po­zy­cji. W cza­sie stu­diów był woka­li­stą uczel­nia­ne­go big-ban­du Puls, z któ­rym doko­nał kil­ku nagrań dla Pol­skie­go Radia w Kato­wi­cach.

Kariera jazzowa

Pod koniec lat 70. Soj­ka współ­pra­co­wał z jaz­zo­wym zespo­łem Extra Ball, był więc zna­ny w śro­do­wi­sku jaz­zo­wym. Dyrek­tor jaz­zo­wej wytwór­ni pły­to­wej PolJazz zapro­po­no­wał woka­li­ście pre­sti­żo­wy kon­cert, któ­ry miał być jed­no­cze­śnie zare­je­stro­wa­ny na potrze­by jego pierw­szej pły­ty. W ten spo­sób Soj­ka solo­wo zade­biu­to­wał na sce­nie w listo­pa­dzie 1978 roku, reci­ta­lem w Fil­har­mo­nii Naro­do­wej w War­sza­wie, w ramach cyklu “Jazz w Fil­har­mo­nii”. Przed­sta­wił wów­czas wła­sne inter­pre­ta­cje stan­dar­dów jaz­zo­wych, soulo­wych, r&b, a tak­że pol­skich pie­śni ludo­wych i kolęd. W następ­nym roku kon­cert uka­zał się na jego pierw­szej pły­cie ”Don’t You Cry”. Ponad­to zdo­był wte­dy I nagro­dę na Lubel­skich Spo­tka­niach Woka­li­stów Jaz­zo­wych. W tym samym roku Soj­ka zaczął nagry­wać rów­nież popo­we nagra­nia. Naj­pierw zaśpie­wał w duecie z naj­po­pu­lar­niej­szą wów­czas woka­list­ką pop, Anną Jan­tar, cover prze­bo­ju z musi­ca­lu “Gre­ase”, zaty­tu­ło­wa­ny “You’re The One That I Want”. W 1980 roku Soj­ka wystą­pił w śpie­wo­grze Kata­rzy­ny Gärt­ner “Pozła­ca­ny war­kocz”, u boku takich gwiazd jak Mary­la Rodo­wicz czy Andrzej Zaucha. Docze­kał się wte­dy tak­że pierw­sze­go solo­we­go hitu, “Ślicz­na różdż­ka­recz­ka”.

Dru­gi album Soy­ki, Blu­blu­la z 1981 roku, został okrzyk­nię­ty przez dzien­ni­ka­rzy naj­lep­szym jaz­zo­wym albu­mem roku i osią­gnął sta­tus “Zło­tej Pły­ty”. Wspól­nie z triem Woj­cie­cha Karo­la­ka arty­sta zapre­zen­to­wał wła­sne inter­pre­ta­cje kolej­nych stan­dar­dów jaz­zo­wych i soulo­wych. Prze­by­wa­ją­cy wów­czas w Pol­sce, na festi­wa­lu Jazz Jam­bo­ree, kry­tyk jaz­zo­wy Wil­lis Cono­ver, okrzyk­nął Soj­kę “naj­le­piej strze­żo­nym sekre­tem pol­skiej muzy­ki”. Woka­li­sta zaczął wystę­po­wać w całej Euro­pie. Począt­ko­wo z triem Karo­la­ka i Micha­łem Urba­nia­kiem rezy­do­wał w popu­lar­nym jaz­zo­wym klu­bie Quasi­mo­do w Ber­li­nie Zachod­nim. W 1982 roku wystą­pił na mię­dzy­na­ro­do­wych festi­wa­lach jaz­zo­wych w Norym­ber­dze i Stam­bu­le. W tym samym roku Soj­ka nagrał prze­bój Gra­ży­ny Łoba­szew­skiej “Czas nas uczy pogo­dy”, dopi­su­jąc go rów­nież do listy swo­ich popo­wych hitów. W 1984 roku dostą­pił zaszczy­tu sup­por­to­wa­nia we Fran­cji kon­cer­tu Raya Char­le­sa. W latach 1983–1988 Soj­ka co rok był wybie­ra­ny przez czy­tel­ni­ków maga­zy­nu “Jazz Forum” naj­lep­szym woka­li­stą jaz­zo­wym. W tym samym okre­sie dla Pol­skie­go Radia wciąż nagry­wał jed­nak kolej­ne popo­we pio­sen­ki, ale tym razem już wła­sne kom­po­zy­cje. Nagra­nia te zebra­no na jed­nej pły­cie dopie­ro w 1989 roku.

W 1983 roku Soj­ka wydał album ze stan­dar­da­mi Duke’a Elling­to­na Soy­ka Sings Elling­ton oraz pły­tę Mat­ko, któ­ra nas znasz… z muzy­ką reli­gij­ną. W 1985 roku uka­zał się album W piw­ni­cy na Wój­tow­skiej z kon­cer­tem, na któ­rym zaśpie­wał następ­ne cove­ry jaz­zo­we i soulo­we. Arty­sta stwo­rzył swój wła­sny, bar­dzo cha­rak­te­ry­stycz­ny styl kom­po­zy­cji oraz wyko­na­nia ze spe­cy­ficz­nym syn­ko­po­wa­nym fra­zo­wa­niem w grze for­te­pia­no­wej.

Popowy zwrot

W 1984 roku Soj­ka został woka­li­stą efe­me­rycz­nej for­ma­cji Svo­ra, z któ­rą nagrał trzy pio­sen­ki dla Pol­skie­go Radia , “Dokąd idziesz”, “Co ty na to” oraz “Mada­me schi­zo­fre­nia”. W tym samym roku wziął udział w nagra­niu pierw­szej solo­wej pły­ty Tade­usza Nale­py. W 1985 śpie­wał w kolej­nej efe­me­rycz­nej gru­pie WooBo­oDoo, z któ­rą wylan­so­wał dwa prze­bo­je, “Atak na gło­wę” oraz “Nie wiem”.

W 1986 roku Sta­ni­sław Soj­ka pod­pi­sał dwu­let­ni kon­trakt pły­to­wy z zachod­nio­nie­miec­kim oddzia­łem wytwór­ni RCA i nagrał tam swój pierw­szy popo­wy i jedy­ny mię­dzy­na­ro­do­wy album, zaty­tu­ło­wa­ny Sta­ni­sław Soj­ka. W jego powsta­wa­niu uczest­ni­czył m.in. świa­to­wej sła­wy pro­du­cent muzycz­ny Harold Fal­ter­mey­er. Naj­pierw wspól­nie przy­go­to­wa­li jed­nak sin­gla “The Spi­rit Of The West”, któ­ry wyko­rzy­sta­ny był w kam­pa­nii rekla­mo­wej papie­ro­sów West. Sama pły­ta prze­pa­dła na ryn­kach zagra­nicz­nych, ale na począt­ku 1987 roku przy­nio­sła woka­li­ście popu­lar­ność w Pol­sce, za spra­wą prze­bo­ju “Love Is Cra­zy”.

W 1988 roku, po powro­cie z Nie­miec, Soj­ka nagrał tytu­ło­wą pio­sen­kę do fil­mu Pił­kar­ski poker. W tym samym roku zało­żył duet z gita­rzy­stą jaz­zo­wej for­ma­cji Tie Bre­ak, Janu­szem “Yani­ną” Iwań­skim. Razem wystę­po­wa­li aż do zawie­sze­nia dzia­łal­no­ści w 1995 roku. W 1989 roku uka­za­ła się pły­ta Radio­ak­tyw­ny, na któ­rej zebra­no radio­we nagra­nia woka­li­sty, doko­na­ne na prze­strze­ni lat 1983–1988, w tym prze­bój “Abso­lut­nie nic”. Więk­szość tego reper­tu­aru zapre­zen­to­wał pięć lat póź­niej w wer­sji kon­cer­to­wej na pły­cie Live, nagra­nej z Yani­ną.

Na prze­ło­mie dekad Soj­ka uczest­ni­czył też gościn­nie w sesjach nagra­nio­wych płyt zespo­łów Maanam i De Mono oraz Kay­ah, Iza­be­li Tro­ja­now­skiej i Urszu­li, śpie­wa­jąc w chór­kach i gra­jąc na for­te­pia­nie. W tym cza­sie został też lau­re­atem nagro­dy im. Krzysz­to­fa Kome­dy w 1989 roku oraz Nagro­dy Arty­stycz­nej Mło­dych im. Sta­ni­sła­wa Wyspiań­skie­go w 1990 roku. Skom­po­no­wał tak­że muzy­kę do kil­ku krót­ko­me­tra­żo­wych fil­mów.

Przełom

W 1990 roku Sta­ni­sław Soj­ka, odtąd wystę­pu­ją­cy jako Soy­ka, wylan­so­wał prze­bo­je “Cud nie­pa­mię­ci” i “Play It Aga­in”, zapo­wia­da­ją­ce jego naj­słyn­niej­szy album, czy­li Aco­ustic. Jego współ­pro­du­cen­tem był Die­ter Meier z zespo­łu Yel­lo. Pły­ta wyda­na w 1991 roku odnio­sła nie tyl­ko ogrom­ny suk­ces arty­stycz­ny, uzna­na przez dzien­ni­ka­rzy za naj­lep­szy album roku, ale też komer­cyj­ny, przy­no­sząc jesz­cze hity “Tak jak w kinie” i “Hard To Part”. Wyprze­dzi­ła rów­nież świa­to­wą modę na kon­cer­ty “bez prą­du” zapo­cząt­ko­wa­ną w 1991 roku przez sta­cję MTV.

W mię­dzy­cza­sie, na począt­ku 1991 roku, Pol­skę pod­bi­ła pio­sen­ka “Tole­ran­cja (na miły Bóg)”, któ­ra oka­za­ła się naj­więk­szym prze­bo­jem w całym dorob­ku Soj­ki. Utwór ten powstał z oka­zji kon­cer­tu “Tole­ran­cja” na rzecz cho­rych na AIDS, któ­ry odbył się w lutym 1991 roku w War­sza­wie. Soj­ka był jed­nym z jego ini­cja­to­rów i uda­ło mu się zapro­sić takie legen­dy muzy­ki, jak Cze­sław Nie­men, Marek Gre­chu­ta, Kora, Tomasz Stań­ko i Krzysz­tof Pen­de­rec­ki. Jed­nak na pły­cie pio­sen­ka ta uka­za­ła się dopie­ro rok póź­niej, gdy tra­fi­ła na następ­ny autor­ski album arty­sty, Neo­po­si­ti­ve. Tym samym powtó­rzył on komer­cyj­ny suk­ces swo­je­go poprzed­ni­ka, lan­su­jąc dodat­ko­wo prze­bój “Kie­dy jesteś taka bli­ska”.

Zanim jed­nak uka­zał się album Neo­po­si­ti­ve, w 1991 roku uka­za­ła się kase­ta, a w następ­nym tak­że pły­ta, ze świą­tecz­nym mate­ria­łem Kolę­dy pol­skie. W 1991 Soy­ka ponad­to skom­po­no­wał pio­sen­kę “Wszyst­ko co złe omi­ja mnie” Gra­ży­nie Łoba­szew­skiej, za co otrzy­mał I nagro­dę w kon­kur­sie “Pre­mie­ry” kra­jo­we­go festi­wa­lu pio­sen­ki w Opo­lu. W tym samym roku uka­zał się jesz­cze zbiór wier­szy arty­sty “Fra­cha”. W 1992 Soy­ka został uho­no­ro­wa­ny tytu­łem kra­jo­wej “Gwiaz­dy roku” w ple­bi­scy­cie czy­tel­ni­ków mło­dzie­żo­we­go maga­zy­nu “Popcorn”, a na mię­dzy­na­ro­do­wym festi­wa­lu pio­sen­ki w Sopo­cie zdo­był nagro­dę głów­ną, czy­li Bursz­ty­no­we­go Sło­wi­ka. Rok 1993 przy­niósł kolej­ną kon­cer­to­wą pły­tę Soy­ki i Yani­ny, Live.

W 1994 na rynek tra­fił kolej­ny stu­dyj­ny album arty­sty, Radi­cal Gra­ża. Pły­ta przy­nio­sła prze­bój “Fa na na na”. Muzą albu­mu była aktor­ka Gra­ży­na Tre­la, albo­wiem Soy­ka zwią­zał się z nią wów­czas w życiu pry­wat­nym. Rok póź­niej wziął udział w nagra­niu jej inspi­ro­wa­nej muzy­ką reg­gae debiu­tanc­kiej pły­ty, fir­mo­wa­nej przez nią jako Gra­ża T. Po zain­au­gu­ro­wa­niu w 1995 roku nagród pol­skie­go prze­my­słu muzycz­ne­go Fry­de­ryk Soy­kę już pod­czas pierw­szej edy­cji wyróż­nio­no sta­tu­et­ką dla naj­lep­sze­go woka­li­sty 1994 roku.

Zmiany personalne i stylistyczne

W 1995 roku Soy­ka wydał dwa albu­my. Pierw­szy, retro­spek­cja. kon­cert. Kra­ków, był albu­mem kon­cer­to­wym, ale zawie­rał dodat­ko­wo dwa pre­mie­ro­we nagra­nia stu­dyj­ne, w tym hit “Są na tym świe­cie rze­czy”. Był to ostat­ni album fir­mo­wa­ny z Yani­ną. Na dru­gim woka­li­sta przed­sta­wił swo­je nowe muzycz­ne obli­cze, bo zwią­za­ne z nur­tem muzy­ki poetyc­kiej. Nagrał album Sone­ty Sha­ke­spe­are, na któ­ry skom­po­no­wał muzy­kę do wybra­nych sone­tów Wil­lia­ma Shakespeare’a i zaśpie­wał je w języ­ku pol­skim. Pły­tę pro­mo­wał prze­bój “Im moc­niej cię kocham, tym na pozór sła­biej”. Jeden egzem­plarz arty­sta oso­bi­ście poda­ro­wał w 1996 roku gosz­czą­cej w Pol­sce angiel­skiej kró­lo­wej Elż­bie­cie II. Soj­ka był za nie­go nomi­no­wa­ny do Fry­de­ry­ków jako woka­li­sta roku i za naj­lep­szy album z muzy­ką poetyc­ką. Czte­ry lata po pol­skiej wer­sji, uka­za­ła się rów­nież anglo­ję­zycz­na wer­sja tego albu­mu, ”Soy­ka Sings Sha­ke­spe­are­’s Son­nets.

W mię­dzy­cza­sie, w 1998 roku na rynek tra­fił kolej­ny album z popo­wym mate­ria­łem Nr 17, któ­ry przy­niósł prze­bo­je “Nie ma dru­giej takiej” oraz “Tan­go Memen­to Vitae”. W 1999 Soy­ka otrzy­mał za nie­go kolej­ną nomi­na­cję do Fry­de­ry­ka, dla naj­lep­sze­go woka­li­sty roku. Jeden z pro­mu­ją­cych go kon­cer­tów został wyda­ny w 2006 roku na pierw­szej w karie­rze arty­sty pły­cie DVD, Kon­cert w klu­bie Blue Note. W 1999 roku uka­za­ła się tak­że skła­dan­ka jego naj­więk­szych prze­bo­jów, Zło­ta kolek­cja – Cud nie­pa­mię­ci, wyróż­nio­na “Zło­tą Pły­tą”. W 2004 roku docze­ka­ła się swo­jej dru­giej czę­ści, Zło­ta kolek­cja, Vol. 2 – Życie to krót­ki sen. W 1999 roku arty­sta nagrał z Grze­go­rzem Tur­nau­em pio­sen­kę “Sopli­co­wo”, do fil­mu Pan Tade­usz, któ­ra wydłu­ży­ła listę jego prze­bo­jów.

W roku 2000 Soy­ka jako pia­ni­sta wspól­nie z trę­ba­czem Andrze­jem Przy­biel­skim wydał instru­men­tal­ny album Sztu­ka błą­dze­nia. W 2001 roku arty­sta zwró­cił się ku muzy­ce reli­gij­nej i wydał pły­tę Pol­skie pie­śni wiel­ko­post­ne. W 2003 roku posta­no­wił uczcić 25-lecie pon­ty­fi­ka­tu papie­ża Jana Paw­ła II i wydał pły­tę z utwo­ra­mi, któ­re skom­po­no­wał do jego poema­tu Tryp­tyk rzym­ski. Wystą­pił nawet w Waty­ka­nie na kon­cer­cie z oka­zji imie­nin papie­ża Jana Paw­ła II, śpie­wa­jąc przed nim część z nich. Album z tym mate­ria­łem został nagro­dzo­ny sta­tu­et­ką Fry­de­ryk za naj­lep­szy album 2003 roku z muzy­ką poetyc­ką i zdo­był sta­tus zło­tej pły­ty. W mię­dzy­cza­sie przy­go­to­wał ponad­to popo­wy album Soy­ka­no­va, wyda­ny w 2002 roku, któ­ry zaowo­co­wał prze­bo­jem “Życie to krót­ki sen”. Soy­ka się­gnął na nim rów­nież po poezję Leopol­da Staf­fa, Bole­sła­wa Leśmia­na oraz Fede­ri­co Gar­cii Lor­ki.

W roku 2004 arty­sta nagrał pły­tę z wybra­ny­mi przez sie­bie miło­sny­mi stan­dar­da­mi, zaty­tu­ło­wa­ną Soy­ka Sings Love Songs. Był to pierw­szy album, na któ­rym Soy­ka jedy­nie zaśpie­wał. Pro­mo­wa­ła go nowa wer­sja “Odkąd jesteś” Mar­ka Gre­chu­ty. W 2005 roku woka­li­sta zaan­ga­żo­wał się poli­tycz­nie wspie­ra­jąc kam­pa­nię wybor­czą par­tii Pra­wo i Spra­wie­dli­wość poprzez uczest­nic­two w cyklu kon­cer­tów “Wio­sna Pola­ków”. W 2007 roku zaczął kon­cer­to­wać z nową for­ma­cją Soy­ka Sextet Plus.

W 2008 roku Soy­ka powró­cił na rynek z pre­mie­ro­wy­mi nagra­nia­mi, gościn­nie zre­ali­zo­wa­ny­mi na potrze­by płyt innych arty­stów i wybra­ny­mi na pierw­sze sin­gle pro­mu­ją­ce. Przed­sta­wi­ły one zupeł­nie nowe muzycz­ne obli­cze arty­sty. Sin­giel “Duże mia­sto” był nagra­niem hip-hopo­wym rape­ra Gorz­kie­go, nagra­nym z udzia­łem innych rape­rów, Teki, Cra­iga G. i Jerome’a XL. Z Gorz­kim arty­sta nagrał tak­że utwór “Zwy­cię­stwo”, w któ­rym rapo­wał ponad­to Bizar­re ze skła­du D12. Na sin­glu wyda­no ponad­to utwór “Walu­ta”, utrzy­ma­ny w kon­wen­cji reg­gae, a nagra­ny z Kra­kow­skim, czy­li pro­du­cen­tem Pio­trem Kra­kow­skim z zespo­łu Milk­shop. W tym samym roku Soy­ka wydał aż trzy wydaw­nic­twa pod­su­mo­wu­ją­ce jego dotych­cza­so­wą, trzy­dzie­sto­let­nią karie­rę: album kon­cer­to­wy Solo Reci­tal, wyda­ny tak­że na pły­cie DVD, oraz szes­na­sto­pły­to­wy box z nie­mal kom­plet­ną dys­ko­gra­fią Rocz­nik 59, zawie­ra­ją­cy jego wszyst­kie albu­my stu­dyj­ne z wyjąt­kiem jaz­zo­wych.

Film, teatr, muzyka

W 2008 roku Soy­ka dostał pierw­szą kino­wą rolę, w pol­sko-japoń­skim fil­mie Doro­ty Kędzie­rzaw­skiej Jutro będzie lepiej. Woka­li­sta wcie­lił się w rolę poli­cjan­ta. Pre­mie­ra fil­mu odby­ła się dopie­ro w maju 2010 roku, pod­czas Festi­wa­lu Pol­skich Fil­mów Fabu­lar­nych w Gdy­ni.

W kwiet­niu 2009 roku na szcze­ciń­skim festi­wa­lu “Kon­tra­punkt” odby­ła się pre­mie­ra radio­wej sztu­ki teatral­nej autor­stwa Krzysz­to­fa Cze­czo­ta Jesz­cze się spo­tka­my młod­si, do któ­rej Soy­ka skom­po­no­wał muzy­kę. Otrzy­mał za to nagro­dę za naj­lep­szą ory­gi­nal­ną muzy­kę pod­czas Festi­wa­lu Teatru Pol­skie­go Radia i Teatru Tele­wi­zji Pol­skiej “Dwa Teatry” w Sopo­cie. Nato­miast w maju w łódz­kim Klu­bie Wytwór­nia ofi­cjal­nie zain­au­gu­ro­wa­no cykl o nazwie “Wytwór­nia Kina Nie­me­go”, łączą­cy poka­zy fil­mów nie­mych z muzy­ką na żywo. Wśród zapro­szo­nych gości zna­lazł się Soy­ka, któ­ry muzycz­nie zilu­stro­wał nakrę­co­ny 80 lat wcze­śniej film Szla­kiem hań­by.

3 maja 2009 roku Soy­ka został odzna­czo­ny przez Pre­zy­den­ta RP Lecha Kaczyń­skie­go Krzy­żem Kawa­ler­skim Orde­ru Odro­dze­nia Pol­ski. W tym samym roku arty­sta uczcił jubi­le­usz 30-lecia solo­wej dzia­łal­no­ści arty­stycz­nej dwo­ma kon­cer­ta­mi: 3 kwiet­nia we wro­cław­skim Teatrze Muzycz­nym Capi­tol i 17 czerw­ca w war­szaw­skim Cen­trum Pro­mo­cji Kul­tu­ry. Udział w nich wzię­li naj­waż­niej­si muzy­cy towa­rzy­szą­cy mu karie­rze, zarów­no tej jaz­zo­wej, jak i popo­wej, na cze­le z Woj­cie­chem Karo­la­kiem i Yani­ną.

W 2009 roku uka­zał się pierw­szy od pię­ciu lat pre­mie­ro­wy album Soy­ki Stu­dio Wąchock, fir­mo­wa­ny z for­ma­cją Sextet Plus. Gościn­nie zaśpie­wa­ły na nim Pau­li­na i Nata­lia Przy­bysz z zespo­łu Sistars. Obok autor­skich utwo­rów arty­sta zaśpie­wał na niej tak­że wier­sze Cze­sła­wa Miło­sza, Zbi­gnie­wa Her­ber­ta i Leopol­da Staf­fa oraz ukra­iń­sko-bia­ło­ru­ską pio­sen­kę ludo­wą. Pły­tę pro­mo­wał prze­bój “Każ­dy kochać się chce”. Za ten album Soy­ka został nomi­no­wa­ny do Fry­de­ry­ków jako woka­li­sta roku i za naj­lep­szy album z muzy­ką poetyc­ką.

Rów­no­le­gle z pre­mie­rą tej pły­ty Soy­ka wystą­pił z zespo­łem Kwin­tet Plus jako gwiaz­da kon­cer­tu galo­we­go kon­kur­su “Pamię­taj­my o Osiec­kiej”, w któ­rym ama­to­rzy i pro­fe­sjo­na­li­ści śpie­wa­li pio­sen­ki z tek­sta­mi Agniesz­ki Osiec­kiej. Arty­sta skom­po­no­wał na tę oka­zję muzy­kę do jej dzie­wię­ciu, mniej zna­nych tek­stów. Reper­tu­ar ten wypeł­nił rok póź­niej jego następ­ny album, …Tyl­ko brać – Osiec­ka zna­na i nie­zna­na. Zapo­cząt­ko­wał on cykl albu­mów sta­no­wią­cych hołd Soy­ki dla twór­czo­ści wybra­nych poetów czy arty­stów.

W 2011 roku Sta­ni­sław Soy­ka został jed­nym z kom­po­zy­to­rów w Teatrze im. L. Sol­skie­go w Tar­no­wie. W mar­cu tego same­go roku wystą­pił jako głów­na gwiaz­da II edy­cji Ogól­no­pol­skie­go Festi­wa­lu Pio­sen­ki Poetyc­kiej “Nastro­je” w Kato­wi­cach.

W kwiet­niu w Szcze­ci­nie pre­mie­rę mia­ło wido­wi­sko Jesteś tym, kim będziesz jutro – Pasja Szcze­ciń­ska, do któ­re­go muzy­kę napi­sał Soy­ka. To utwór pasyj­ny powsta­ły w opar­ciu o tek­sty Roma­na Brand­sta­et­te­ra, pol­skie­go poety o żydow­skich korze­niach. Ich adap­ta­cją i reży­se­rią kon­cer­tu zajął się Krzysz­tof Cze­czot. Oprócz Sta­ni­sła­wa Soy­ki, jego zespo­łu i kwar­te­tu smycz­ko­we­go Altra Vol­ta, wystą­pi­li w nim tak­że Jerzy Tre­la, Danu­ta Sten­ka i Kami­la Baar.

Muzyczne hołdy

We wrze­śniu 2010 Soy­ka zebrał na albu­mie …Tyl­ko brać – Osiec­ka zna­na i nie­zna­na utwo­ry zapre­zen­to­wa­ne rok wcze­śniej pod­czas galo­we­go kon­cer­tu kon­kur­su “Pamię­taj­my o Osiec­kiej”, na któ­ry spe­cjal­nie skom­po­no­wał muzy­kę do rzad­kich tek­stów tytu­ło­wej boha­ter­ki. Album pro­mo­wa­ny był utwo­rem “Tan­go War­sza­wo”. Mate­riał uzu­peł­ni­ły zna­ne już wcze­śniej z innych wyko­nań kom­po­zy­cje Andrze­ja Zie­liń­skie­go z gru­py Skal­do­wie oraz księ­dza Fran­cisz­ka Leśnia­ka. Album uho­no­ro­wa­no “Zło­tą Pły­tą”, a Soy­kę nomi­no­wa­no do Fry­de­ry­ków jako woka­li­stę roku i za naj­lep­szy album z muzy­ką poetyc­ką.

Do koń­ca tego same­go roku arty­sta wziął udział w nagra­niu dwóch cha­ry­ta­tyw­nych wydaw­nictw. Pierw­szym był album Cudow­ny świat, dedy­ko­wa­ny pamię­ci pro­fe­so­ra Zbi­gnie­wa Reli­gi. Miał on na celu wspar­cie pro­jek­tu “Z Ser­cem dla Ser­ca”, zmie­rza­ją­ce­go do budo­wy sztucz­nej komo­ry ser­ca dla dzie­ci. Soy­ka przy­go­to­wał tu wła­sną inter­pre­ta­cję prze­bo­ju Mar­ka Gre­chu­ty “Dni, któ­rych nie zna­my”. Pozo­sta­łe prze­rób­ki zna­nych hitów wyko­na­li obok nie­go: Marek Pie­kar­czyk, Maciej Maleń­czuk, Mie­czy­sław Szcze­śniak, Andrzej Pia­secz­ny, Krzysz­tof Kil­jań­ski, Janusz Radek, Mał­go­rza­ta Walew­ska, Łukasz Zagro­bel­ny, Kasia Wilk oraz aktor­ki Sta­ni­sła­wa Celiń­ska i Mał­go­rza­ta Kożu­chow­ska. Wszy­scy wspól­nie zaśpie­wa­li tu ponad­to ulu­bio­ny stan­dard prof. Reli­gi, “What A Won­der­ful World” Louisa Arm­stron­ga. Dru­gim wydaw­nic­twem był minial­bum Idą Świę­ta 4 – Akcja Cha­ry­ta­tyw­na Trój­ki, wspie­ra­ją­cy Fun­dusz Edu­ka­cyj­ny dla Rodzin­nych Domów Dziec­ka. Soy­ka nagrał tu wspól­nie z Anto­ni­ną Krzysz­toń utwór “Mat­ka Boża na osioł­ku”. W pro­jek­cie wzię­li też udział Woj­ciech Waglew­ski, Muniek Stasz­czyk, Adam Nowak, Grze­gorz Tur­nau, Aga Zary­an, Mag­da Umer oraz tra­dy­cyj­nie dzien­ni­ka­rze radio­wej Trój­ki.

W kwiet­niu 2011 arty­sta wydał album W bla­sku świa­tła, z muzy­ką do poema­tów Jana Paw­ła II, nagra­ny wspól­nie z Andrze­jem Pia­secz­nym. Muzy­kę obok Soy­ki skom­po­no­wał też Sewe­ryn Kra­jew­ski. A już w maju uka­zał się album przy­go­to­wa­ny z oka­zji uchwa­lo­ne­go przez Sejm RP Roku Miło­sza. Soy­ka skom­po­no­wał muzy­kę i zaśpie­wał wybra­ne przez sie­bie wier­sze pol­skie­go nobli­sty, Cze­sła­wa Miło­sza, na pły­cie Sta­ni­sław Soy­ka śpie­wa 7 wier­szy Cze­sła­wa Miło­sza, w listo­pa­dzie uzu­peł­nio­nej o dwa kolej­ne utwo­ry. Pro­mo­wał ją prze­bój “Na cześć księ­dza Baki”, nagra­ny w duecie z Cze­sła­wem Mozi­lem.

W czerw­cu arty­sta został uho­no­ro­wa­ny nagro­dą Grand Prix kra­jo­we­go festi­wa­lu pio­sen­ki w Opo­lu za cało­kształt twór­czo­ści. Otrzy­mał rów­nież swo­ją Gwiaz­dę w opol­skiej Alei Gwiazd.

W sierp­niu wziął udział w nagra­niu cha­ry­ta­tyw­nej pio­sen­ki “Mama Afry­ka”, wspól­nie z Beatą Kozi­drak, Mie­czy­sła­wem Szcze­śnia­kiem, Anną Marią Jopek, Artu­rem Gadow­skim, Maj­ką Jeżow­ską i Anną Jur­kszto­wicz. Utwór skom­po­no­wał Krze­si­mir Dęb­ski, a tekst napi­sał Andrzej Mogiel­nic­ki. Pro­jekt ten wspo­mógł akcję pomo­cy UNICEF i Pol­skiej Akcji Huma­ni­tar­nej dla gło­du­ją­cych w Soma­lii.

W kwiet­niu 2012 Soy­ka wydał album Sta­ni­sław Soy­ka w hoł­dzie Mistrzo­wi, zawie­ra­ją­cy wła­sne inter­pre­ta­cje wybra­nych utwo­rów Cze­sła­wa Nie­me­na. Przy­go­to­wa­nia do tego pro­jek­tu trwa­ły dwa­na­ście lat, a nagra­nie zale­d­wie pięć dni. Spe­cjal­nym gościem na pły­cie był Tomasz Jaś­kie­wicz, naj­słyn­niej­szy gita­rzy­sta Nie­me­na. Album pro­mo­wał utwór “Wiem, że nie wró­cisz”, nagra­ny z jego udzia­łem.

W maju arty­sta zna­lazł się w pre­sti­żo­wej dzie­siąt­ce gwiazd kon­cer­tu Top na festi­wa­lu TOP­tren­dy, gdzie wystę­po­wa­li wyko­naw­cy odno­szą­cy w minio­nym roku naj­więk­szy suk­ces komer­cyj­ny. W lutym 2013 na rynek tra­fił kon­cer­to­wy album z pły­ta­mi CD i DVD Sta­ni­sław Soy­ka w hoł­dzie Mistrzo­wi – Live, z reper­tu­arem ostat­niej pły­ty. W kwiet­niu uka­za­ła się dwu­pły­to­wa kolek­cja naj­więk­szych prze­bo­jów arty­sty, wyda­na w cyklu “Poeci pol­skiej pio­sen­ki”, zaty­tu­ło­wa­na Abso­lut­nie nic….

W 2014 Soy­ka ponow­nie się­gnął po twór­czość Bole­sła­wa Leśmia­na i wspól­nie z Ada­mem Stru­giem nagrał album Strug. Leśmian. Soy­ka, wyda­ny w maju. Kom­po­zy­cje do wier­szy stwo­rzył Strug, a Soy­ka opra­co­wał je na for­te­pian i zaśpie­wał z nim w duecie. Pły­tę pro­mo­wał utwór “Tam na rze­ce”. W tym samym cza­sie arty­sta wziął udział w muzycz­nym pro­jek­cie Pusz Paw­ła Osic­kie­go z zespo­łu Pogod­no, któ­ry przy­go­to­wał alter­na­tyw­ne aran­ża­cje pol­skich pie­śni powstań­czych i legio­no­wych. W czerw­cu uka­za­ły się one na albu­mie Pąki bia­łych róż, wyda­nym nakła­dem Muzeum Powsta­nia War­szaw­skie­go.

W sierp­niu 2014 pod­czas mię­dzy­na­ro­do­we­go Sopot Festi­val Soy­ka otrzy­mał sta­tu­et­kę Bursz­ty­no­wy Sło­wik za cało­kształt twór­czo­ści.

W 2015 na albu­mie Swing Revi­si­ted arty­sta zapre­zen­to­wał wła­sne inter­pre­ta­cje swin­go­wych stan­dar­dów z lat 30. i 40. XX wie­ku, głów­nie Duke’a Elling­to­na. Album został wyda­ny w kwiet­niu, a w wer­sji roz­sze­rzo­nej w listo­pa­dzie. Pły­ta zosta­ła nagra­na ze szwedz­ko-duń­ską orkie­strą big­ban­do­wą Roge­ra Ber­ga, a pro­mo­wał ją cover “Let The Good Times Roll” z reper­tu­aru Louisa Jor­da­na. Album uzy­skał sta­tus pla­ty­no­wej pły­ty.

W sierp­niu Soy­ka wydał dwu­pły­to­wy album Sha­ke­spe­are a cap­pel­la nagra­ny wspól­nie z zespo­łem wokal­nym Cra­cow Sin­gers śpie­wa­ją­cym w szes­na­sto­gło­so­wej har­mo­nii, na któ­rym przy­po­mniał swo­je kom­po­zy­cje do sone­tów Wil­lia­ma Shakespeare’a, tym razem w nowej aran­ża­cji a cap­pel­la. Sone­ty zosta­ły nagra­ne zarów­no w ory­gi­nal­nym angiel­skim języ­ku, jak też w języ­ku pol­skim. W tym samym roku Soy­ka wziął udział w nagra­niu kon­cer­to­we­go albu­mu Krzysz­tof Koby­liń­ski Eth­no­jazz Orche­stra KK Pearls, Aukso & Moś, Soy­ka – live, któ­ry uka­zał się we wrze­śniu.

Wio­sną 2017 roku jako skrzy­pek wydał album Action Direct Tales” z wio­dą­cym udzia­łem Buby Badjie Kuate­ha (ur. 1982), wir­tu­ozem kory z Gam­bii, któ­re­go poznał pod­czas wspól­nych muzy­ko­wań na uli­cy Fran­cu­skiej w War­sza­wie.

Życie prywatne

Sta­ni­sław Soj­ka roz­wiódł się ze swo­ją żoną Iwo­ną, z któ­rą ma czte­rech synów. Jego obec­ną żoną jest Ewa Żmi­jew­ska-Soj­ka.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI