Anna Jantar
Muzyk

Biografia

Anna Jantar, właśc. Anna Maria Kukulska z domu Szmeter­ling (ur. 10 czerwca 1950 w Poznaniu, zm. 14 marca 1980 w Warsza­wie) – polska piosen­kar­ka, matka Natalii Kukulskiej.

Uchodzi­ła za ikonę muzyki pop polskiej estrady. Zalicza­na do grona popular­nych i słynnych polskich piosen­ka­rek lat 70. XX wieku. Wylan­so­wa­ła takie przeboje jak m.in.: "Tyle słońca w całym mieście", "Nic nie może wiecznie trwać", "Staru­szek świat" czy "Najtrud­niej­szy pierwszy krok". Wystę­po­wa­ła m.in. w Austrii, Bułgarii, Czecho­sło­wa­cji, Finlan­dii, Irlandii, Jugosła­wii, Kanadzie, NRD, RFN, Stanach Zjedno­czo­nych, Szwecji, na Węgrzech oraz ZSRR.

Rodzina

Anna Maria Szmeter­ling (później­szy pseudo­nim Anna Jantar) urodziła się 10 czerwca 1950 w Gineko­lo­gicz­no-Położ­ni­czym Szpitalu Klinicz­nym w Poznaniu. Była drugim dziec­kiem Józefa Szmeter­lin­ga (1925–2000) i Haliny z domu Surma­ce­wicz (1924–2016). Miała starsze­go brata Romana (ur. 1948), później­sze­go twórcę słów do kilku jej piosenek. została ochrzczo­na w kościele pw. Najświęt­sze­go Zbawi­cie­la w Poznaniu otrzy­mu­jąc imiona Anna Maria, a rodzi­ca­mi chrzest­ny­mi byli Jerzy Nałęcz-Nieniew­ski – przyja­ciel ojca oraz Włodzi­mie­ra Surma­ce­wicz – bratowa matki.

Jej dziadek od strony matki, Czesław Surma­ce­wicz herbu Leliwa, pocho­dził z rodziny szlachec­kiej, w później­szym czasie był burmi­strzem Zdun. Po babci Zofii Czosnow­skiej, odzie­dzi­czy­ła głos, a po dziadku – ułanie kresowym zamiło­wa­nie do gry na forte­pia­nie, grywał on bowiem na tym instru­men­cie. Babka od strony ojca, Anna Sawicka (Szmeter­ling), praco­wa­ła w Cyrku Braci Staniew­skich (w 1944 wypro­wa­dzi­ła się do ówcze­snej Czechosłowacji).

Edukacja

Od najmłod­szych lat wykazy­wa­ła uzdol­nie­nie do śpiewu. Przez prawie trzy lata, uczęsz­cza­ła do przed­szko­la muzycz­ne­go przy Państwo­wej Wyższej Szkole Muzycz­nej, gdzie uczyła się gry na forte­pia­nie. W wieku czter­na­stu lat, została zapro­szo­na przez Piotra Kuźniaka do bigbi­to­we­go zespołu muzycz­ne­go Szafiry.

W latach 1964–1968 uczęsz­cza­ła do poznań­skie­go VIII Liceum Ogólno­kształ­cą­ce­go im. Adama Mickie­wi­cza i Średniej Szkoły Muzycz­nej, w klasie forte­pia­nu i rytmiki. Egzamin dojrza­ło­ści z powodu coraz liczniej­szych występów i związa­nych z tym zanie­dbań w nauce, zdała w liceum wieczo­ro­wym przy ulicy Strze­lec­kiej. W 1969 zdawała egzamin wstępny na studia do PWST w Warsza­wie, lecz nie została przyjęta (pierw­szeń­stwo miały osoby pocho­dzą­ce z rodzin robot­ni­czych i wiejskich).

Początki muzyczne

Począt­ko­wo wystę­po­wa­ła w poznań­skich klubach studenc­kich m.in. Od Nowa (róg ul. Żydow­skiej i Wielkiej na Starym Rynku) oraz Studenc­kim Teatrze Nurt na Winogra­dach jako akompa­nia­tor­ka, a później także jako wokalist­ka. 16 grudnia 1968 w poznań­skim radiu, w trakcie współ­pra­cy z grupą Polne Kwiaty nagrała utwór "Po ten kwiat czerwony". W styczniu 1969 wystą­pi­ła w Krakowie, na presti­żo­wym w środo­wi­sku artystycz­nym Festi­wa­lu Piosenki Studenc­kiej, gdzie otrzy­ma­ła wyróż­nie­nie. W latach 1969–1972 Anna Szmeter­ling była wokalist­ką zespołu Waganci, z tego okresu pochodzi popular­ny utwór "Co ja w tobie widzia­łam". Grupa współ­pra­co­wa­ła z zespołem Czerwono-Czarni podczas wspólnej trasy koncer­to­wej. Wystą­pi­ła w filmowej komedii muzycz­nej "Milion za Laurę" w reżyse­rii Hiero­ni­ma Przybyła, wykonu­jąc z "Wagan­ta­mi" piosenkę "Czujna straż".

Kariera solowa

W 1972 zdała egzamin przed Komisją Weryfi­ka­cyj­ną Minister­stwa Kultury i Sztuk, uzysku­jąc tytuł zawodo­wej piosen­kar­ki oraz przyjęła pseudo­nim artystycz­ny: Anna Jantar. Koncer­to­wa­ła z progra­mem estra­do­wym wraz z Andrze­jem Frajnd­tem, do scena­riu­sza Janusza Weissa. W 1973 uczest­ni­czy­ła w XI Krajowym Festi­wa­lu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie śpiewała swój pierwszy solowy przebój "Najtrud­niej­szy pierwszy krok". Od tego momentu stała się bardziej rozpo­zna­wal­ną i uznaną piosen­kar­ką w Polsce lansując wiele innych przebo­jów, m.in.: "Tyle słońca w całym mieście", "Staru­szek świat", "Za każdy uśmiech", "Baju-baj proszę pana (Jamba­laya)", "Radość najpięk­niej­szych lat", "Mój tylko mój", "Nie wierz mi, nie ufaj mi", "Wielka dama tańczy sama", "Moje jedyne marzenie" czy "Nic nie może wiecznie trwać". 

W sumie zaśpie­wa­ła około 160 piosenek różnych kompo­zy­to­rów. Współ­pra­co­wa­ła z wieloma polskimi artysta­mi i piosen­ka­rza­mi m.in. ze Stani­sła­wem Sojką, Bogusła­wem Mecem, Zbignie­wem Hołdysem czy Andrze­jem Tenardem, nagry­wa­ła również piosenki z Budką Suflera i zespołem Perfect (1978/​1979). W 1979 otrzy­ma­ła Odznakę "Zasłu­żo­ne­go Działa­cza Kultury". Ostatnim progra­mem telewi­zyj­nym z udziałem Anny Jantar, był program przezna­czo­ny dla dzieci pt. Zamiast słuchać bajek, nakrę­co­ny w Palmiar­nii w Wałbrzychu. 

Jej wizeru­nek znalazł się na wielu tytuło­wych okład­kach m.in. takich polskich czaso­pism jak: "Fakt", "Gala", "Na żywo", "Przyjaźń", "Retro", "Retro wspomnie­nia", "Ta nasza młodość" czy "Zwier­cia­dło".

Ostatni wyjazd do Stanów Zjednoczonych i śmierć

27 grudnia 1979 wylecia­ła w trasę koncer­to­wą do Stanów Zjedno­czo­nych. W styczniu i lutym 1980 grała koncerty w klubach polonij­nych w Chicago i New Jersey wraz z zespołem Perfect i Tragap. 12 marca wystą­pi­ła w klubie "Zodiak" w New Jersey, gdzie zagrała swój ostatni koncert przed śmiercią. Podczas jednego z ostat­nich występów powie­dzia­ła wówczas m.in.:

Dobry wieczór, witam państwa bardzo serdecz­nie. Witam wszyst­kie dzieci, które przyszły dzisiaj także (…). Drodzy państwo, witam i w zasadzie niestety, z przykro­ścią stwier­dzam także, że żegnam. Ponieważ śpiewam dzisiaj po raz ostatni (…) dla państwa i bardzo się cieszę i jedno­cze­śnie smucę trochę z tego powodu. Zaśpie­wam dla państwa kilka piosenek ze swojego reper­tu­aru. Będą starsze, nowsze… Oczywi­ście nie zabrak­nie zupeł­nych nowości. A rozpocz­nę piosenką, którą darzę szcze­gól­nym senty­men­tem, jako że przypo­mi­na mi ona początki mojej pracy estra­do­wej. Piosenka o pięknym tytule, który może być także receptą na szczę­ście – "Żeby szczę­śli­wym być".

Zginęła 14 marca 1980 około godziny 11:15 w pobliżu lotniska Okęcie w katastro­fie samolotu Ił-62 "Mikołaj Kopernik" lecącego z lotniska JFK z Nowego Jorku do Warszawy, przy podej­ściu do lądowa­nia. Po jej śmierci, lekarz medycyny sądowej, przepro­wa­dza­ją­cy badanie przeka­zał jej matce Halinie Surma­ce­wicz mały różaniec, który trzymała w zaciśnię­tej dłoni podczas katastro­fy. Ceremo­nia pogrze­bo­wa odbyła się 25 marca 1980 z udziałem około 40 tysięcy osób na warszaw­skim Cmenta­rzu Wawrzy­szew­skim. Podczas pogrzebu przema­wiał Daniel Olbrych­ski. Na nagrobku widnieje nazwisko Anna Jantar Kukulska (w grobowcu tym spoczął również zmarły 13 września 2010 jej mąż – Jarosław Kukulski).


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI