Antoni Wit
Muzyk

Biografia

Antoni Piotr Wit (ur. 7 lutego 1944 w Krakowie) – polski dyrygent, kompo­zy­tor, prawnik, profesor dyrygen­tu­ry Uniwer­sy­te­tu Muzycz­ne­go Fryde­ry­ka Chopina w Warsza­wie. W latach 1983–2000 dyrektor naczelny i artystycz­ny Narodo­wej Orkie­stry Symfo­nicz­nej Polskie­go Radia w Katowi­cach, 2002–2013 dyrektor naczelny i artystycz­ny Filhar­mo­nii Narodo­wej w Warszawie.

Wykształcenie

W Państwo­wej Wyższej Szkole Muzycz­nej w Krakowie (obecnej Akademii Muzycz­nej) studio­wał dyrygen­tu­rę u Henryka Czyża (dyplom z odzna­cze­niem w 1967), kompo­zy­cję u Krzysz­to­fa Pende­rec­kie­go. Studia kompo­zy­tor­skie konty­nu­ował pod kierun­kiem Nadii Boulan­ger w Paryżu (1967–1968). Ponadto w 1969 ukończył prawo na Uniwer­sy­te­cie Jagiel­loń­skim w Krakowie.

II miejsce w Między­na­ro­do­wym Konkur­sie Dyrygenc­kim Herberta von Karajana w Berlinie w 1971 zapocząt­ko­wa­ło jego karierę. W 1973 dosko­na­lił swoje umiejęt­no­ści pod kierun­kiem Stani­sła­wa Skrowa­czew­skie­go i Seiji Ozawy w Tangle­wo­od. Współ­pra­co­wał z Teatrem Wielkim w Warsza­wie i Malmö Stadste­ater oraz dyrygo­wał orkie­stra­mi zagra­nicz­ny­mi – symfo­nicz­ny­mi, radio­wy­mi i telewi­zyj­ny­mi w Berlinie, Medio­la­nie, Turynie, Lipsku, Salzburgu.

Kariera dyrygencka

Antoni Wit w latach 1974-1977 był zastępcą dyrek­to­ra do spraw artystycz­nych Filhar­mo­nii Pomor­skiej i pierw­szym dyrygen­tem Orkie­stry Symfo­nicz­nej Filhar­mo­nii Pomor­skiej. W Bydgosz­czy uzyskał samodziel­ność reper­tu­aro­wą i możli­wość reali­zo­wa­nia tych dzieł, które najbar­dziej sobie cenił. Zapra­szał dyrygen­tów ze świata (Kozuhiro Koizumi, Enrico de Mori, Harold Bauer) i polską czołówkę z Bohdanem Wodiczką, Andrze­jem Straszyń­skim, Henry­kiem Debichem, Jerzym Maksy­miu­kiem. Sprowa­dzał również solistów, m.in.: Witolda Małcu­żyń­skie­go, Edwarda Auera, Wandę Wiłko­mir­ską, Krystia­na Zimer­man­na, Konstan­te­go Kulkę. W 1976 r. orkie­stra symfo­nicz­na FP pod jego batutą wystą­pi­ła na presti­żo­wym festi­wa­lu "Berlin­ner Festwo­chen". Nie zanie­dby­wał też swojej indywi­du­al­nej kariery dyrygenc­kiej. W Japonii przygo­to­wał pierwsze w tym kraju wysta­wie­nie "Halki" S. Moniusz­ki (Tokio,1975), dyrygo­wał symfo­nicz­ny­mi koncer­ta­mi m.in. w Hiszpa­nii, USA, na Kubie.

W 1977 r. wrócił do rodzin­ne­go Krakowa, gdzie objął kierow­nic­two Orkie­stry i Chóru Polskie­go Radia i Telewi­zji. Przez siedem­na­ście lat (1983–2000) kierował Narodową Orkie­strą Symfo­nicz­ną Polskie­go Radia w Katowi­cach (dawniej Wielka Orkie­stra Symfo­nicz­na Polskie­go Radia). W latach 1987-1992 był dyrygen­tem Orquesta Filar­mó­ni­ca de Gran Canaria.

Od 1998 jest profe­so­rem dyrygen­tu­ry Uniwer­sy­te­tu Muzycz­ne­go Fryde­ry­ka Chopina w Warsza­wie. Od 2002 do 2013 roku był dyrek­to­rem naczel­nym i artystycz­nym Filhar­mo­nii Narodo­wej w Warszawie.

W latach 2005 i 2010 dyrygo­wał Orkie­strą Symfo­nicz­ną Filhar­mo­nii Narodo­wej podczas przesłu­chań finało­wych na Między­na­ro­do­wych Konkur­sach im. Fryde­ry­ka Chopina.

Dyrygo­wał niemal we wszyst­kich ośrod­kach muzycz­nych Europy oraz w Stanach Zjedno­czo­nych, Kanadzie, Meksyku, Izraelu, Brazylii, Argen­ty­nie, Japonii, Hongkon­gu, Korei Południo­wej, Austra­lii, Nowej Zelandii, Chinach i na Tajwanie. Oprócz licznych polskich orkiestr symfo­nicz­nych, wystę­po­wał m.in. z:

  • Berliner Philhar­mo­ni­ker
  • Staat­ska­pel­le Dresden
  • Tonhalle-Orche­ster Zürich
  • Royal Philhar­mo­nic Orchestra
  • BBC Symphony Orchestra
  • Orche­stre Sympho­ni­que de Montréal
  • Orche­stra dell’Accademia di Santa Cecilia
  • Orche­stre de la Suisse Romande
  • Philhar­mo­nia St. Petersburg
  • NHK Symphony Orche­stra /​ Tokyo
  • New Zealand Symphony Orchestra
  • Orquestra Sinfôni­ca do Estado de São Paulo
  • Orquesta Sinfó­ni­ca de El Salvador
  • Filar­mo­ni­ca della Scala
  • Został człon­kiem honoro­we­go komitetu poparcia Broni­sła­wa Komorow­skie­go przed wyborami prezy­denc­ki­mi w Polsce w 2015 roku.

    Nagrania

    Antoni Wit należy do nielicz­ne­go grona artystów na świecie, których płyty sprze­da­no w łącznym nakła­dzie ponad 5 milionów egzem­pla­rzy. Nagrał ponad 200 płyt dla wytworni takich jak: EMI, Decca Records, CBS, NVC Arts, Pony Canyon, Camerata Tokyo, Polskie Nagrania, DUX, CD Accord, NAXOS. Nagrań tych dokony­wał głównie z udziałem zespołów Filhar­mo­nii Narodo­wej i NOSPR.

    Z Orkie­strą Symfo­nicz­ną i Chórem Filhar­mo­nii Narodo­wej zareje­stro­wał dla NAXOS serię 5 płyt z komple­tem dzieł Karola Szyma­now­skie­go. Dokonał także nagrania wszyst­kich utworów orkie­stro­wych Witolda Lutosław­skie­go (10 płyt), a także muzyki Krzysz­to­fa Pende­rec­kie­go (dotych­czas 13 płyt). Wielo­krot­nie dyrygo­wał i nagrywał utwory innych kompo­zy­to­rów polskich, m.in. Wojcie­cha Kilara, Krzysz­to­fa Meyera i Henryka Mikołaja Góreckiego.

    Nagrania obejmują także utwory świato­wej litera­tu­ry, m.in. przyjęte z wielkim uznaniem krytyków inter­pre­ta­cje dzieł Gustava Mahlera, Richarda Straussa i Oliviera Messiaena.

    Nagrody

    Nominacje do nagrody Grammy Award
  • 2004 – I nomina­cja (za Pasję wg św. Łukasza Pendereckiego)
  • 2005 – II nomina­cja (za Polskie Requiem Pendereckiego)
  • 2007 – III nomina­cja (za Siedem bram Jerozo­li­my Pendereckiego)
  • 2008 – IV nomina­cja (za Stabat Mater Szymanowskiego)
  • 2009 – V nomina­cja (za I i IV Symfonię Szymanowskiego)
  • 2009 – VI nomina­cja (za Jutrznię Pendereckiego)
  • 2012 – VII nomina­cja (za nagrania zestawu dzieł Pende­rec­kie­go) – zakoń­czo­na przyzna­niem nagrody (patrz niżej)
  • Nagrodzone nagrania
  • 1983 – Diapason d’OrGrand Prix du Disque de la Nouvelle Académie (za nagranie kompletu koncer­tów forte­pia­no­wych Proko­fie­va, solista: Kun Woo Paik)
  • 2002 – Cannes Classi­cal AwardMidem Classi­que 2002 (za Symfonię Turan­ga­lîla Messiaena)
  • 2002 – Fryderyk w katego­rii album roku – muzyka symfo­nicz­na (za Mi-parti Lutosław­skie­go, Mszę Meyera, Concerto grosso na trzy wiolon­cze­le i orkie­strę Pendereckiego)
  • 2004 – Classi­cal Internet Award (za Pasję wg św. Łukasza Pendereckiego)
  • 2005 – Records Academy Award (za Polskie Requiem Pendereckiego)
  • 2005 – Fryderyk w katego­rii album roku – muzyka symfo­nicz­na (za płytę Kronika Konkursu Chopi­now­skie­go 2005 vol. 13, solista: Rafał Blechacz)
  • 2005 – Fryde­ry­ki w katego­riach album roku – muzyka współ­cze­snanajwy­bit­niej­sze nagranie muzyki polskiej (za Koncert na orkie­strę oraz Koncert na wiolon­cze­lę i orkie­strę Lutosławskiego)
  • 2007 – Gramo­pho­ne Editor’s Choice (za koncerty skrzyp­co­we i Nokturn i Taran­te­lę Szymanowskiego)
  • 2008 – Gramo­pho­ne Editor’s Choice (za IIIII Symfonię Szymanowskiego)
  • 2008 – BBC Music Magazine Editor’s Choice (za Stabat Mater, Veni Creator, Litania do Maryi Panny, DemeterPenhe­si­lea Szymanowskiego)
  • 2009 – BBC Music Magazine Editor’s Choice (za Harnasie, Mandra­go­raKniaź Patiom­kin Szymanowskiego)
  • 2012 – Nagroda Grammy (za nagranie z udziałem Orkie­stry Symfo­nicz­nej Filhar­mo­nii Narodo­wej zestawu dzieł Krzysz­to­fa Pende­rec­kie­go: Fonogram­mi, Koncert na róg, Partita, Przebu­dze­nie Jakuba, Anakla­sis, De natura sonoris; solista­mi nagrania byli: Urszula Janik – flet, Jennifer Montone – róg i Elżbieta Stefań­ska – klawesyn; płyta wydana przez firmę NAXOS)
  • Pozostałe nagrody i odznaczenia
  • 1984, 1996 – Nagrody krytyków Orfeusz na Festi­wa­lu Muzyki Współ­cze­snej Warszaw­ska Jesień
  • 1985 – Krzyż Kawaler­ski Orderu Odrodze­nia Polski
  • 1998 – Diamen­to­wa Batuta, nagroda Polskie­go Radia
  • 2000 – Krzyż Koman­dor­ski Orderu Odrodze­nia Polski
  • 2002 – Krzyż Oficer­ski Orderu Krzyża Południa, odzna­cze­nie nadane przez prezy­den­ta Brazylii
  • 2002 – Złoty Medal Fundacji Artura Rubinsteina
  • 2006 – Krzyż Oficer­ski Orderu Zasługi dla Republi­ki Włoskiej, odzna­cze­nie nadane przez prezy­den­ta Włoch
  • 2010 – Nagroda Fundacji im. Karola Szymanowskiego
  • 2011 – Krzyż Koman­dor­ski z Gwiazdą Orderu Odrodze­nia Polski
  • 2015 - Kawaler Orderu Legii Honorowej
  • Odznaka Honorowa "Zasłu­żo­ny dla Mazowsza"
  • Nominacje do nagrody Grammy Award
  • 2004 – I nomina­cja (za Pasję wg św. Łukasza Pendereckiego)
  • 2005 – II nomina­cja (za Polskie Requiem Pendereckiego)
  • 2007 – III nomina­cja (za Siedem bram Jerozo­li­my Pendereckiego)
  • 2008 – IV nomina­cja (za Stabat Mater Szymanowskiego)
  • 2009 – V nomina­cja (za I i IV Symfonię Szymanowskiego)
  • 2009 – VI nomina­cja (za Jutrznię Pendereckiego)
  • 2012 – VII nomina­cja (za nagrania zestawu dzieł Pende­rec­kie­go) – zakoń­czo­na przyzna­niem nagrody (patrz niżej)
  • Nagrodzone nagrania
  • 1983 – Diapason d’OrGrand Prix du Disque de la Nouvelle Académie (za nagranie kompletu koncer­tów forte­pia­no­wych Proko­fie­va, solista: Kun Woo Paik)
  • 2002 – Cannes Classi­cal AwardMidem Classi­que 2002 (za Symfonię Turan­ga­lîla Messiaena)
  • 2002 – Fryderyk w katego­rii album roku – muzyka symfo­nicz­na (za Mi-parti Lutosław­skie­go, Mszę Meyera, Concerto grosso na trzy wiolon­cze­le i orkie­strę Pendereckiego)
  • 2004 – Classi­cal Internet Award (za Pasję wg św. Łukasza Pendereckiego)
  • 2005 – Records Academy Award (za Polskie Requiem Pendereckiego)
  • 2005 – Fryderyk w katego­rii album roku – muzyka symfo­nicz­na (za płytę Kronika Konkursu Chopi­now­skie­go 2005 vol. 13, solista: Rafał Blechacz)
  • 2005 – Fryde­ry­ki w katego­riach album roku – muzyka współ­cze­snanajwy­bit­niej­sze nagranie muzyki polskiej (za Koncert na orkie­strę oraz Koncert na wiolon­cze­lę i orkie­strę Lutosławskiego)
  • 2007 – Gramo­pho­ne Editor’s Choice (za koncerty skrzyp­co­we i Nokturn i Taran­te­lę Szymanowskiego)
  • 2008 – Gramo­pho­ne Editor’s Choice (za IIIII Symfonię Szymanowskiego)
  • 2008 – BBC Music Magazine Editor’s Choice (za Stabat Mater, Veni Creator, Litania do Maryi Panny, DemeterPenhe­si­lea Szymanowskiego)
  • 2009 – BBC Music Magazine Editor’s Choice (za Harnasie, Mandra­go­raKniaź Patiom­kin Szymanowskiego)
  • 2012 – Nagroda Grammy (za nagranie z udziałem Orkie­stry Symfo­nicz­nej Filhar­mo­nii Narodo­wej zestawu dzieł Krzysz­to­fa Pende­rec­kie­go: Fonogram­mi, Koncert na róg, Partita, Przebu­dze­nie Jakuba, Anakla­sis, De natura sonoris; solista­mi nagrania byli: Urszula Janik – flet, Jennifer Montone – róg i Elżbieta Stefań­ska – klawesyn; płyta wydana przez firmę NAXOS)
  • Pozostałe nagrody i odznaczenia
  • 1984, 1996 – Nagrody krytyków Orfeusz na Festi­wa­lu Muzyki Współ­cze­snej Warszaw­ska Jesień
  • 1985 – Krzyż Kawaler­ski Orderu Odrodze­nia Polski
  • 1998 – Diamen­to­wa Batuta, nagroda Polskie­go Radia
  • 2000 – Krzyż Koman­dor­ski Orderu Odrodze­nia Polski
  • 2002 – Krzyż Oficer­ski Orderu Krzyża Południa, odzna­cze­nie nadane przez prezy­den­ta Brazylii
  • 2002 – Złoty Medal Fundacji Artura Rubinsteina
  • 2006 – Krzyż Oficer­ski Orderu Zasługi dla Republi­ki Włoskiej, odzna­cze­nie nadane przez prezy­den­ta Włoch
  • 2010 – Nagroda Fundacji im. Karola Szymanowskiego
  • 2011 – Krzyż Koman­dor­ski z Gwiazdą Orderu Odrodze­nia Polski
  • 2015 - Kawaler Orderu Legii Honorowej
  • Odznaka Honorowa "Zasłu­żo­ny dla Mazowsza"

  • Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI

    Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI