Michał Wiśniewski
Muzyk

Biografia

Michał Christian Wiśniew­ski (ur. 9 września 1972 w Łodzi) – polski piosen­karz, autor tekstów, aktor, przed­się­bior­ca, filan­trop, prezen­ter telewi­zyj­ny i osobo­wość medialna. Założy­ciel i lider projek­tów muzycz­nych Ich Troje, Troje, Spooko, Red Head, Renia Pączkow­ska i Sweterek.

Od 1994 wokali­sta i lider zespołu Ich Troje, który założył wraz z Jackiem Łągwą. Z zespołem nagrał i wydał łącznie dziewięć albumów studyj­nych: Intro (1996), ITI Cd. (1997), 3 (1999), Ad. 4 (2001), Po piąte… a niech gadają (2002), 6-ty ostatni przysta­nek (2004), 7 grzechów głównych (2006), Ósmy obcy pasażer (2008) i Pierwia­stek z dziewię­ciu (2017). Za albumy Ad. 4Po piąte… a niech gadają otrzy­ma­li certy­fi­kat diamen­to­wej płyty za sprzedaż w ponad półmi­lio­no­wym nakła­dzie. Z Łągwą wylan­so­wał przeboje, takie jak "Prawo", "Ci wielcy", "A wszystko to… (bo ciebie kocham)!" w latach 90–tych. "Powiedz", "Zawsze z Tobą chciał­bym być…", "Razem a jednak osobno", "Tango straco­nych", "Tobą oddychać chcę", "Keine Grenzen – Żadnych granic" czy "Babski świat", na początku XXI wieku. Zdobywcy nagrody publicz­no­ści podczas konkursu "Premier" w ramach 38. Krajo­we­go Festi­wa­lu Piosenki Polskiej w Opolu, a także pięciu Super­je­dy­nek podczas kolej­nych edycji festi­wa­lu. Zdobywcy nagrody publicz­no­ści i Grand Prix 24. Festi­wa­lu Krajów Nadbał­tyc­kich w 2001. Dwukrot­ni repre­zen­tan­ci Polski w Konkur­sie Piosenki Eurowi­zji (2003, 2006). W 2006 i 2007 odbyli trasę koncer­to­wą po USA i Kanadzie.

W latach 2000–2003 wokali­sta i lider zespołu Spooko, z którym nagrał i wydał dwa albumy studyjne: Spooko, to tylko płyta (2000) i Spooko, panie Wiśniew­ski (2003), który został sprze­da­ny w nakła­dzie ponad 350 tys. egzem­pla­rzy. W 2004–2005 wokali­sta i lider zespołu Red Head. W 2005 nawiązał współ­pra­cę z ukraiń­ską drag queen Wierką Serdiucz­ką, z którą współ­pra­co­wał nad projek­tem Renia Pączkow­ska oraz nagrał i wydał album studyjny pt. 1, 2, 3… Próba mikro­fo­nu.

Równo­le­gle rozwijał się jako artysta solowy, wydał cztery albumy studyjne: Sweterek część 1, czyli 13 postu­la­tów w sprawie rzeczy­wi­sto­ści (2012), La Revolu­cion (2013), Nierdzew­ny /​ Remixed (2016) i Sweterek część 2, czyli 13 postu­la­tów w sprawie miłości (2018). Drugą płytę promował teledy­ska­mi do singli "Piosenka jak pocału­nek" i "Filiżan­ka", które były najczę­ściej ogląda­ny­mi wideokli­pa­mi w serwisie Onet​.pl. Pierwszy i czwarty album solowy nagrał we współ­pra­cy z poetą i bardem Andrze­jem Wawrzyniakiem.

Działal­ność Wiśniew­skie­go jest powszech­nie komen­to­wa­na w mediach, między innymi za sprawą skandali obycza­jo­wych i jego kontro­wer­syj­ne­go wizerun­ku, a także ujawnia­nia szcze­gó­łów życia prywat­ne­go, np. poprzez telewi­zyj­ny reality show Jestem jaki jestem, który był emito­wa­ny przez stację TVN w latach 2003–2004. Uchodzi za jednego z najbar­dziej charak­te­ry­stycz­nych polskich celebry­tów. W 2006 zajął pierwsze miejsce w rankingu "100 najcen­niej­szych gwiazd polskie­go show-biznesu" w rankingu magazynu "Forbes Polska".

Był głównym bohate­rem filmu dokumen­tal­ne­go Gwiazdor, zagrał jedną z pierw­szo­pla­no­wych ról w komedii krymi­nal­nej Lawsto­rant i epizo­dycz­ną rolę w filmie Zamiana oraz wystąpił w spekta­klu kabare­to­wym Chory na Sukces. Prowadzi czynnie działal­ność chary­ta­tyw­ną. Był jurorem, prowa­dzą­cym, uczest­ni­kiem bądź bohate­rem wielu telewi­zyj­nych progra­mów rozryw­ko­wych oraz wziął udział w ogólno­pol­skich kampa­niach rekla­mo­wych dla trzech dużych firm. Jest założy­cie­lem pierw­sze­go klubu karaoke w Polsce i Polskie­go Związku Pokera, którego jest prezesem, a także prowa­dził dom mody.

Wczesne lata

Jest starszym synem Andrzeja (1947–1986), artysty malarza, i Grażyny Wiśniew­skich. Ma dwóch braci, Tadeusza Jakuba (ur. 1973) i Jarosła­wa Marcina (ur. 1976), który jest synem Grażyny Wiśniew­skiej z kolej­ne­go małżeń­stwa. Rodzice Michała Wiśniew­skie­go byli uzależ­nie­ni od alkoholu. Po ich rozwo­dzie w 1975 Michał zamiesz­kał z babcią ze strony ojca, Marianną, która zmarła w 1980. Po śmierci babci trafił do Domu Dziecka w Grotni­kach, a następ­nie mieszkał w kilku rodzi­nach zastęp­czych. W 1986 spotkał się po latach rozłąki z ojcem, który dzień później, 11 września 1986, popełnił samobój­stwo. Ojcu poświę­cił tekst utworu zespołu Ich Troje, "Tango straconych".

W nasto­let­nim życiu przepro­wa­dził się do Niemiec, gdzie miesz­ka­ła jego matka. Uczęsz­czał do niemiec­kie­go gimna­zjum i szkoły muzycz­nej, w której uczył się gry na forte­pia­nie. Po roku edukacji wrócił do Polski wskutek kłótni z matką, z którą przez kolejne lata nie miał kontaktu. W dorosłym życiu pogodził się z nią i pomógł jej pokonać chorobę alkoholową.

Po powrocie do Polski zamiesz­kał z ciocią ze strony ojca, Wiesławą, i podjął naukę w zawodo­wej szkole budow­la­nej. W młodości pracował w hurtowni cebuli w Łodzi, był monterem wysoko­ścio­wym, prowa­dził własne biuro tłuma­czeń. W 1990 próbował, jako jedna z pierw­szych osób, wprowa­dzić w Polsce plasti­ko­we karty rabatowe. Dokonał tego kilka lat później dzięki nawią­za­niu współ­pra­cy z Insty­tu­tem Papierów Warto­ścio­wych w Monachium, wprowa­dza­jąc karty dla Orbisu i Polskich Linii Lotni­czych.

Działalność muzyczna

Kariera z zespołem Ich Troje

Mając 16 lat, zagrał Riffa Raffa w szkolnej insce­ni­za­cji musicalu The Rocky Horror Picture Show w Niemczech. Po powrocie do Polski posta­no­wił zreali­zo­wać nagrania kilku utworów musica­lo­wych. W 1994 poznał Jacka Łągwę, z którym współ­pra­co­wał jako produ­cent musicalu Wielki testa­ment Franço­isa Villona, w którym także zaśpie­wał. Wraz z Łągwą założył w Łodzi pierwszy w kraju klub karaoke.

Zainspi­ro­wa­ny coraz większą popular­no­ścią lokalu, wraz z Łągwą posta­no­wi­li założyć zespół muzyczny. Do projektu, nazwa­ne­go Ich Troje, zapro­si­li Magdę Pokorę, którą poznali w klubie. Z zespołem, w którym wielo­krot­nie zmienia­ły się wokalist­ki, wydał łącznie dziewięć albumów studyj­nych; Intro (1996), ITI Cd. (1997), 3 (1999), Ad. 4 (2001), Po piąte… a niech gadają (2002), 6-ty ostatni przysta­nek (2004), 7 grzechów głównych (2006), Ósmy obcy pasażer (2008) i Pierwia­stek z dziewię­ciu (2017). Dwa wydaw­nic­twa, Ad. 4Po piąte… a niech gadają, zdobyły certy­fi­kat diamen­to­wej płyty za sprzedaż w ponad półmi­lio­no­wym nakła­dzie. Z debiu­tanc­kim singlem "Prawo", będącym inter­pre­ta­cją wiersza Prawo nieuro­dzo­nych Marii Pawli­kow­skiej-Jasno­rzew­skiej, przez 16 tygodni zajmo­wa­li pierwsze miejsce na liście Muzycz­nej Jedynki. W 1997 po raz pierwszy wystą­pi­li na Krajowym Festi­wa­lu Piosenki Polskiej w Opolu, w 2001 za wykona­nie piosenki "Powiedz" zdobyli nagrodę publicz­no­ści podczas konkursu "Premier" w ramach 38. edycji festi­wa­lu, w 2002 odebrali cztery statu­et­ki Super­je­dy­nek podczas 39. KFPP w Opolu, a w 2003 – nagrodę za "płytę roku" na 40. KFPP w Opolu. 16 czerwca 2019 wystą­pi­li z piosenką "Zawsze z Tobą chciał­bym być…" w koncer­cie "Nie pytaj o Polskę – #30LatWolności" w ramach 56. KFPP w Opolu.

W lipcu 2001 repre­zen­to­wa­li Polskę na 24. Festi­wa­lu Krajów Nadbał­tyc­kich w Karlshamn, gdzie zdobyli nagrodę publicz­no­ści i Grand Prix konkursu. W marcu 2004 ruszyli w trasę koncer­to­wą po Niemczech z piosen­ka­rzem Matthia­sem Reimem, którego Wiśniew­ski poznał w 1996 podczas wspól­ne­go koncertu w kraju. Z grupą Ich Troje dwukrot­nie repre­zen­to­wał Polskę w Konkur­sie Piosenki Eurowi­zji, wygry­wa­jąc krajowe elimi­na­cje: w 2003 z utworem "Keine Grenzen – Żadnych granic" i 2006 z "Follow My Heart". W 2003 zajęli siódme miejsce w finale 43. konkursu rozgry­wa­ne­go w Rydze, zajmując drugi najlep­szy wynik w historii udziału Polski w widowi­sku, a w 2006 – jedena­ste miejsce w półfi­na­le 51. konkursu w Atenach. Ponadto uczest­ni­czył w niemiec­kich elimi­na­cjach do Eurowi­zji 2003 (jako wokali­sta i lider grupy Troje), a także rozważał udział w maltań­skich, ukraiń­skich bądź austriac­kich elimi­na­cjach do 50. Konkursu Piosenki Eurowi­zji w 2005. W kolej­nych latach wypowia­dał się w mediach jako ekspert bądź komen­ta­tor konkursu. W 2006 i 2007 odbyli trasę koncer­to­wą po USA i Kanadzie, obejmu­ją­cą po kilka­dzie­siąt koncer­tów.

W 2014 ich koncert pt. "Domówka" był trans­mi­to­wa­ny na żywo przez oficjal­ny kanał na YouTube.

Pozostałe projekty zespołowe

Równo­le­gle z działal­no­ścią w Ich Troje, w latach 2000–2003 był wokali­stą w założo­nym przez siebie zespole Spooko, z którym wydał dwa albumy studyjne: Spooko, to tylko płyta (2000) i Spooko, panie Wiśniew­ski (2003). Druga płyta była sprze­da­wa­na za 5 zł jako dodatek do dzien­ni­ka "Fakt". Pomimo sprze­da­ży w nakła­dzie ponad 350 tys. egzem­pla­rzy, ZPAV odmówił przyzna­nia wydaw­nic­twu certy­fi­ka­tu diamen­to­wej płyty, ponieważ potrak­to­wał go jako dodatek do dzien­ni­ka. 15 lutego 2004 w hali Arena w Poznaniu Wiśniew­ski miał zagrać jedyny koncert promu­ją­cy album, jednak występ został odwołany z powodu "braku czasu i sił".

Pod koniec 2004 założył zespół Red Head, w którym śpiewał z czterema wokalist­ka­mi lubel­skiej grupy Matka. W styczniu 2005 zapowie­dzia­no wydanie debiu­tanc­kie­go albumu zespołu. Począt­ko­wo premierę płyty zapla­no­wa­no pod koniec maja, a następ­nie ogłoszo­no, że ukaże się w czerwcu, a gościn­nie zaśpiewa na niej Wiktoria Katajew. Album jednak nigdy się nie ukazał.

W 2005 nawiązał współ­pra­cę z Wierką Serdiucz­ką, z którą współ­pra­co­wał nad projek­tem Renia Pączkow­ska i wydał album studyjny pt. 1, 2, 3… Próba mikro­fo­nu. Plano­wa­li też wspólny występ w 52. Konkur­sie Piosenki Eurowi­zji, jednak nie doszło do reali­za­cji projektu.

Kariera solowa

Wokali­sta reali­zu­je się również solowo. W 2005 wziął udział w nagra­niach chary­ta­tyw­ne­go singla "Pokonamy fale", który powstał z myślą o ofiarach trzęsie­nia ziemi na Oceanie Indyj­skim, wystąpił 6 lutego na koncer­cie chary­ta­tyw­nym Pokonamy fale, podczas którego zebrano pienią­dze na rzecz programu Adopcja na odległość wspie­ra­ją­ce­go ofiary tragedii, a także napisał tekst piosenki "To się stało", będącej coverem utworu Petera Plate’a, wykorzy­sta­nej w ścieżce dźwię­ko­wej do filmu Sylwe­stra Latkow­skie­go Pedofile. 28 paździer­ni­ka 2008 w Teatrze Wielkim w Łodzi zagrał koncert "Zawsze naprzód, nigdy wstecz – Michał Wiśniew­ski i Przyja­cie­le", na którym zapre­zen­to­wał swoje najwięk­sze przeboje w aranża­cjach Tomasza Krezy­mo­na z towarzy­sze­niem Orkie­stry Symfo­nicz­nej i 40-osobo­we­go chóru pod batutą Radosła­wa Kiszew­skie­go. Koncert był trans­mi­to­wa­ny przez Polsat.

W sierpniu 2010 zapowie­dział nagranie płyty z poezją śpiewaną. Nawiązał współ­pra­cę z Andrze­jem Wawrzy­nia­kiem, poetą i liderem zespołu Drużyna Wawrzyna, z którym nagrał swój debiu­tanc­ki album studyjny pt. Sweterek część 1, czyli 13 postu­la­tów w sprawie rzeczy­wi­sto­ści, wydany 21 lutego 2012. Z płytą dotarł do 43. miejsca oficjal­nej listy sprze­da­ży. Z kolejnym, wydanym w 2013 albumem pt. La Revolu­cion, dotarł na 36. miejsce listy. Pierw­szym singlem z płyty był utwór "Piosenka jak pocału­nek", do którego zreali­zo­wał teledysk, będący w pierw­szym tygodniu po premie­rze najczę­ściej ogląda­nym wideokli­pem w serwisie Onet​.pl. Teledysk do kolej­ne­go singla, "Filiżan­ka", również cieszył się zainte­re­so­wa­niem w sieci, jednak był szeroko kryty­ko­wa­ny w ogólno­pol­skich mediach. 12 listo­pa­da wystąpił podczas, trans­mi­to­wa­ne­go przez Polsat, koncertu w Teatrze Polskim z okazji 10-lecia działal­no­ści dzien­ni­ka "Fakt", a w grudniu wydał teledysk do świątecz­ne­go singla "Bo zimą". W latach 2015–2017 wystę­po­wał podczas plene­ro­wych koncer­tów pt. "Sylwe­stro­wa Moc Przebo­jów", których organi­za­to­ra­mi byli włodarze miasta Katowice i telewi­zja Polsat.

17 czerwca 2016 wydał trzeci solowy album pt. Nierdzew­ny /​ Remixed, z którym dotarł do 43. miejsca listy sprze­da­ży. Płytę promował utworem "Krzyk", który nagrał w duecie z Justyną Majkow­ską. Również w 2016 nagrał refren do utworu rapera Milion Terapii "Różaniec Emigran­ta". 18 sierpnia 2017 wystąpił podczas Festi­wa­lu Wesel­nych Przebo­jów w Mrągowie. 20 kwietnia 2018 wystąpił jako gość muzyczny w siódmym odcinku ósmej edycji programu rozryw­ko­we­go Polsatu Dancing with the Stars. Taniec z gwiaz­da­mi, w którym zaśpie­wał piosenkę "A wszystko to… (bo ciebie kocham)". 8 września w Opolu zagrał koncert z okazji 30-lecia działal­no­ści artystycz­nej, w którym, poza Jackiem Łągwą i Agatą Buczkow­ską z Ich Troje, wzięły udział Justyna Majkow­ska i Anna Świąt­czak, Etien­net­te i Vivienne Wiśniew­skie, a także przyja­cie­le wokali­sty, tj. Bartek Wrona, Gabriel Fleszar i Andrzej Wawrzy­niak. 26 paździer­ni­ka wydał czwarty, solowy album studyjny pt. Sweterek część 2, czyli 13 postu­la­tów w sprawie miłości, który nagrał w duecie z Andrze­jem Wawrzy­nia­kiem. Płytę promował teledy­ska­mi do singli "Recepta na miłość" i "Zagubie­ni". 31 grudnia wystąpił podczas Sylwe­stro­wej Nocy Przebo­jów na Stadio­nie Śląskim w Chorzo­wie. 6 maja 2019 wydał singiel zatytu­ło­wa­ny "Z nikim nie jest tak". Słowa utworu według wielu portali inter­ne­to­wych dotyczą Dominiki Tajner. 17 sierpnia 2019 ponownie wystąpił na Festi­wa­lu Wesel­nych Przebo­jów w Mrągowie.

24 stycznia 2020 zapre­zen­to­wał piosenkę "Piątek", która spotkała się z pozytyw­ną reakcją słucha­czy. W czerwcu zapowie­dział wydanie solowego albumu studyj­ne­go pt. Się ściemnia, na którym umieści własne inter­pre­ta­cje 10 ulubio­nych, polskich utworów. 22 czerwca wydał pierwszą piosenkę z płyty, cover przeboju zespołu Aya RL "Skóra".

Kariera z zespołem Ich Troje

Mając 16 lat, zagrał Riffa Raffa w szkolnej insce­ni­za­cji musicalu The Rocky Horror Picture Show w Niemczech. Po powrocie do Polski posta­no­wił zreali­zo­wać nagrania kilku utworów musica­lo­wych. W 1994 poznał Jacka Łągwę, z którym współ­pra­co­wał jako produ­cent musicalu Wielki testa­ment Franço­isa Villona, w którym także zaśpie­wał. Wraz z Łągwą założył w Łodzi pierwszy w kraju klub karaoke.

Zainspi­ro­wa­ny coraz większą popular­no­ścią lokalu, wraz z Łągwą posta­no­wi­li założyć zespół muzyczny. Do projektu, nazwa­ne­go Ich Troje, zapro­si­li Magdę Pokorę, którą poznali w klubie. Z zespołem, w którym wielo­krot­nie zmienia­ły się wokalist­ki, wydał łącznie dziewięć albumów studyj­nych; Intro (1996), ITI Cd. (1997), 3 (1999), Ad. 4 (2001), Po piąte… a niech gadają (2002), 6-ty ostatni przysta­nek (2004), 7 grzechów głównych (2006), Ósmy obcy pasażer (2008) i Pierwia­stek z dziewię­ciu (2017). Dwa wydaw­nic­twa, Ad. 4Po piąte… a niech gadają, zdobyły certy­fi­kat diamen­to­wej płyty za sprzedaż w ponad półmi­lio­no­wym nakła­dzie. Z debiu­tanc­kim singlem "Prawo", będącym inter­pre­ta­cją wiersza Prawo nieuro­dzo­nych Marii Pawli­kow­skiej-Jasno­rzew­skiej, przez 16 tygodni zajmo­wa­li pierwsze miejsce na liście Muzycz­nej Jedynki. W 1997 po raz pierwszy wystą­pi­li na Krajowym Festi­wa­lu Piosenki Polskiej w Opolu, w 2001 za wykona­nie piosenki "Powiedz" zdobyli nagrodę publicz­no­ści podczas konkursu "Premier" w ramach 38. edycji festi­wa­lu, w 2002 odebrali cztery statu­et­ki Super­je­dy­nek podczas 39. KFPP w Opolu, a w 2003 – nagrodę za "płytę roku" na 40. KFPP w Opolu. 16 czerwca 2019 wystą­pi­li z piosenką "Zawsze z Tobą chciał­bym być…" w koncer­cie "Nie pytaj o Polskę – #30LatWolności" w ramach 56. KFPP w Opolu.

W lipcu 2001 repre­zen­to­wa­li Polskę na 24. Festi­wa­lu Krajów Nadbał­tyc­kich w Karlshamn, gdzie zdobyli nagrodę publicz­no­ści i Grand Prix konkursu. W marcu 2004 ruszyli w trasę koncer­to­wą po Niemczech z piosen­ka­rzem Matthia­sem Reimem, którego Wiśniew­ski poznał w 1996 podczas wspól­ne­go koncertu w kraju. Z grupą Ich Troje dwukrot­nie repre­zen­to­wał Polskę w Konkur­sie Piosenki Eurowi­zji, wygry­wa­jąc krajowe elimi­na­cje: w 2003 z utworem "Keine Grenzen – Żadnych granic" i 2006 z "Follow My Heart". W 2003 zajęli siódme miejsce w finale 43. konkursu rozgry­wa­ne­go w Rydze, zajmując drugi najlep­szy wynik w historii udziału Polski w widowi­sku, a w 2006 – jedena­ste miejsce w półfi­na­le 51. konkursu w Atenach. Ponadto uczest­ni­czył w niemiec­kich elimi­na­cjach do Eurowi­zji 2003 (jako wokali­sta i lider grupy Troje), a także rozważał udział w maltań­skich, ukraiń­skich bądź austriac­kich elimi­na­cjach do 50. Konkursu Piosenki Eurowi­zji w 2005. W kolej­nych latach wypowia­dał się w mediach jako ekspert bądź komen­ta­tor konkursu. W 2006 i 2007 odbyli trasę koncer­to­wą po USA i Kanadzie, obejmu­ją­cą po kilka­dzie­siąt koncer­tów.

W 2014 ich koncert pt. "Domówka" był trans­mi­to­wa­ny na żywo przez oficjal­ny kanał na YouTube.

Pozostałe projekty zespołowe

Równo­le­gle z działal­no­ścią w Ich Troje, w latach 2000–2003 był wokali­stą w założo­nym przez siebie zespole Spooko, z którym wydał dwa albumy studyjne: Spooko, to tylko płyta (2000) i Spooko, panie Wiśniew­ski (2003). Druga płyta była sprze­da­wa­na za 5 zł jako dodatek do dzien­ni­ka "Fakt". Pomimo sprze­da­ży w nakła­dzie ponad 350 tys. egzem­pla­rzy, ZPAV odmówił przyzna­nia wydaw­nic­twu certy­fi­ka­tu diamen­to­wej płyty, ponieważ potrak­to­wał go jako dodatek do dzien­ni­ka. 15 lutego 2004 w hali Arena w Poznaniu Wiśniew­ski miał zagrać jedyny koncert promu­ją­cy album, jednak występ został odwołany z powodu "braku czasu i sił".

Pod koniec 2004 założył zespół Red Head, w którym śpiewał z czterema wokalist­ka­mi lubel­skiej grupy Matka. W styczniu 2005 zapowie­dzia­no wydanie debiu­tanc­kie­go albumu zespołu. Począt­ko­wo premierę płyty zapla­no­wa­no pod koniec maja, a następ­nie ogłoszo­no, że ukaże się w czerwcu, a gościn­nie zaśpiewa na niej Wiktoria Katajew. Album jednak nigdy się nie ukazał.

W 2005 nawiązał współ­pra­cę z Wierką Serdiucz­ką, z którą współ­pra­co­wał nad projek­tem Renia Pączkow­ska i wydał album studyjny pt. 1, 2, 3… Próba mikro­fo­nu. Plano­wa­li też wspólny występ w 52. Konkur­sie Piosenki Eurowi­zji, jednak nie doszło do reali­za­cji projektu.

Kariera solowa

Wokali­sta reali­zu­je się również solowo. W 2005 wziął udział w nagra­niach chary­ta­tyw­ne­go singla "Pokonamy fale", który powstał z myślą o ofiarach trzęsie­nia ziemi na Oceanie Indyj­skim, wystąpił 6 lutego na koncer­cie chary­ta­tyw­nym Pokonamy fale, podczas którego zebrano pienią­dze na rzecz programu Adopcja na odległość wspie­ra­ją­ce­go ofiary tragedii, a także napisał tekst piosenki "To się stało", będącej coverem utworu Petera Plate’a, wykorzy­sta­nej w ścieżce dźwię­ko­wej do filmu Sylwe­stra Latkow­skie­go Pedofile. 28 paździer­ni­ka 2008 w Teatrze Wielkim w Łodzi zagrał koncert "Zawsze naprzód, nigdy wstecz – Michał Wiśniew­ski i Przyja­cie­le", na którym zapre­zen­to­wał swoje najwięk­sze przeboje w aranża­cjach Tomasza Krezy­mo­na z towarzy­sze­niem Orkie­stry Symfo­nicz­nej i 40-osobo­we­go chóru pod batutą Radosła­wa Kiszew­skie­go. Koncert był trans­mi­to­wa­ny przez Polsat.

W sierpniu 2010 zapowie­dział nagranie płyty z poezją śpiewaną. Nawiązał współ­pra­cę z Andrze­jem Wawrzy­nia­kiem, poetą i liderem zespołu Drużyna Wawrzyna, z którym nagrał swój debiu­tanc­ki album studyjny pt. Sweterek część 1, czyli 13 postu­la­tów w sprawie rzeczy­wi­sto­ści, wydany 21 lutego 2012. Z płytą dotarł do 43. miejsca oficjal­nej listy sprze­da­ży. Z kolejnym, wydanym w 2013 albumem pt. La Revolu­cion, dotarł na 36. miejsce listy. Pierw­szym singlem z płyty był utwór "Piosenka jak pocału­nek", do którego zreali­zo­wał teledysk, będący w pierw­szym tygodniu po premie­rze najczę­ściej ogląda­nym wideokli­pem w serwisie Onet​.pl. Teledysk do kolej­ne­go singla, "Filiżan­ka", również cieszył się zainte­re­so­wa­niem w sieci, jednak był szeroko kryty­ko­wa­ny w ogólno­pol­skich mediach. 12 listo­pa­da wystąpił podczas, trans­mi­to­wa­ne­go przez Polsat, koncertu w Teatrze Polskim z okazji 10-lecia działal­no­ści dzien­ni­ka "Fakt", a w grudniu wydał teledysk do świątecz­ne­go singla "Bo zimą". W latach 2015–2017 wystę­po­wał podczas plene­ro­wych koncer­tów pt. "Sylwe­stro­wa Moc Przebo­jów", których organi­za­to­ra­mi byli włodarze miasta Katowice i telewi­zja Polsat.

17 czerwca 2016 wydał trzeci solowy album pt. Nierdzew­ny /​ Remixed, z którym dotarł do 43. miejsca listy sprze­da­ży. Płytę promował utworem "Krzyk", który nagrał w duecie z Justyną Majkow­ską. Również w 2016 nagrał refren do utworu rapera Milion Terapii "Różaniec Emigran­ta". 18 sierpnia 2017 wystąpił podczas Festi­wa­lu Wesel­nych Przebo­jów w Mrągowie. 20 kwietnia 2018 wystąpił jako gość muzyczny w siódmym odcinku ósmej edycji programu rozryw­ko­we­go Polsatu Dancing with the Stars. Taniec z gwiaz­da­mi, w którym zaśpie­wał piosenkę "A wszystko to… (bo ciebie kocham)". 8 września w Opolu zagrał koncert z okazji 30-lecia działal­no­ści artystycz­nej, w którym, poza Jackiem Łągwą i Agatą Buczkow­ską z Ich Troje, wzięły udział Justyna Majkow­ska i Anna Świąt­czak, Etien­net­te i Vivienne Wiśniew­skie, a także przyja­cie­le wokali­sty, tj. Bartek Wrona, Gabriel Fleszar i Andrzej Wawrzy­niak. 26 paździer­ni­ka wydał czwarty, solowy album studyjny pt. Sweterek część 2, czyli 13 postu­la­tów w sprawie miłości, który nagrał w duecie z Andrze­jem Wawrzy­nia­kiem. Płytę promował teledy­ska­mi do singli "Recepta na miłość" i "Zagubie­ni". 31 grudnia wystąpił podczas Sylwe­stro­wej Nocy Przebo­jów na Stadio­nie Śląskim w Chorzo­wie. 6 maja 2019 wydał singiel zatytu­ło­wa­ny "Z nikim nie jest tak". Słowa utworu według wielu portali inter­ne­to­wych dotyczą Dominiki Tajner. 17 sierpnia 2019 ponownie wystąpił na Festi­wa­lu Wesel­nych Przebo­jów w Mrągowie.

24 stycznia 2020 zapre­zen­to­wał piosenkę "Piątek", która spotkała się z pozytyw­ną reakcją słucha­czy. W czerwcu zapowie­dział wydanie solowego albumu studyj­ne­go pt. Się ściemnia, na którym umieści własne inter­pre­ta­cje 10 ulubio­nych, polskich utworów. 22 czerwca wydał pierwszą piosenkę z płyty, cover przeboju zespołu Aya RL "Skóra".

Działalność aktorska

Był głównym bohate­rem filmu dokumen­tal­ne­go Sylwe­stra Latkow­skie­go Gwiazdor, którego premiera odbyła się 27 września 2002, a także jednym z bohate­rów kolej­ne­go dokumen­tu reżysera pt. Nakrę­ce­ni, czyli szołbiz­nes po polsku z 2003.

Zagrał pierw­szo­pla­no­wą rolę Fraglesa, inteli­gen­ta uzależ­nio­ne­go od hazardu w komedii krymi­nal­nej Mikołaja Harem­skie­go Lawsto­rant (2005). Za występ w filmie zdobył tytuł "najgor­sze­go aktora" w plebi­scy­cie czytel­ni­ków Wirtu­al­nej Polski. Zagrał epizo­dycz­ną rolę Loletty Billas, trans­we­sty­ty przypo­mi­na­ją­ce­go wizerun­kiem Violettę Villas w filmie Konrada Aksimo­wi­cza Zamiana (2009). Pojawił się także gościn­nie w seria­lach: Daleko od noszy (2008), Niania (2009), Młodzi lekarze (2017) i Lombard. Życie pod zastaw (2019).

W 2018 zagrał w spekta­klu kabare­to­wym Chory na Sukces w reżyse­rii Stefana Fried­man­na.

Pozostałe przedsięwzięcia

Wystę­po­wał w wielu progra­mach rozryw­ko­wych o tematyce muzycz­nej. Był jurorem w dwóch edycjach konkursu karaoke emito­wa­ne­go przez Viva Polska Shibuya (2006–2007), kapita­nem jednej z drużyn w progra­mie Bitwa na głosy (2011) oraz gościem progra­mów: Szansa na sukces (2001, 2006), Przebo­jo­we dzieci (2008) i Viva Spot, zreali­zo­wa­ne­go w 2010 z okazji 200. rocznicy urodzin Fryde­ry­ka Chopina, a także jednym z komen­ta­to­rów w cyklu Gwiazdy Eurowi­zji (2014).

Był głównym bohate­rem, a następ­nie też współ­pro­wa­dzą­cym reality show Jestem jaki jestem (2003–2004). Za reali­za­cję pierw­szej edycji otrzymał honora­rium w wysoko­ści miliona dolarów. Współ­pro­wa­dził program Serce masz tylko jedno (2004), prowa­dził program Opowiedz nam swoją historię (2010), był jurorem w teletur­nie­ju Gotowi na ślub (2009), bohate­rem jednego odcinka W domu u… (2008), a także uczest­ni­kiem progra­mów Dzień kangura (2007) i Mów mi mistrzu (2017) oraz teletur­nie­jów Big Music Quiz (2018) i To był rok! (2019). W 2005 zreali­zo­wał dla Polsatu nagrania pilota­żo­we­go odcinka talk-show Pokaż swoją prawdzi­wą twarz, który jednak nie trafił na antenę stacji. Gościł w talk-shows: Szymon Majewski Show (2005, 2007, 2008), Europa da się lubić (2008), Męski punkt widzenia (2010), Wielka draka o dziecia­ka! (2010), Bagaż osobisty (2011), Plejada na żywo (2016), Gwiazdy Cejrow­skie­go (2017), The Story of My Life. Historia naszego życia (2018) i Oczami matki (2018). W 2016 był bohate­rem roastu organi­zo­wa­ne­go z okazji pięcio­le­cia działal­no­ści grupy komików Stand-Up Polska. Wielo­krot­nie odrzucał propo­zy­cję udziału w progra­mie Taniec z gwiaz­da­mi. Często gości w progra­mach poran­nych Dzień dobry TVNPytanie na śniada­nie jako gość muzyczny, ekspert bądź bohater repor­ta­ży poświę­co­nych jego życiu i działal­no­ści artystycznej.

Wystąpił w teledy­sku do piosenek: Aniqi "A Man Like You" (2010), Pauli Marci­niak "Flashing Lights" (2010), zespołu Nocny Kochanek "Zdrajcy metalu" (2017) oraz Artura Gotza "Janusz i Grażyna" (2019).

W 2006 rekla­mo­wał ofertę Sami swoi sieci telefo­nii komór­ko­wej Plus, jednak przed­się­wzię­cie nie pomogło w jej promocji, przez co Polkom­tel zrezy­gno­wał ze współ­pra­cy z piosen­ka­rzem. Według "Rzecz­po­spo­li­tej" Wiśniew­ski za udział w rekla­mach zainka­so­wał 737,5 tys. złotych, co uplaso­wa­ło go na pierw­szym miejscu listy najbar­dziej popular­nych i najle­piej zarabia­ją­cych polskich gwiazd. Trzykrot­nie wystąpił również w kampanii rekla­mo­wej sieci sklepów Avans (2007–2008, 2009, 2012–2013), z czego za ostatnią zainka­so­wał kwotę w wysoko­ści miliona złotych. Pojawił się też w reklamie firmy bukma­cher­skiej Unibet (2007) i SKOK Wołomin (2014).

Był założy­cie­lem domu mody "Xavier Fabienne", dla którego projek­to­wał ubrania. W 2006 wykupił większość udziałów w warszaw­skim klubie Extra­va­gan­za, jednak lokal nie przyniósł zysków. Również w 2006 nawiązał współ­pra­cę z siecią kiosków Ruch, do których w ramach akcji "Ruch i Muzyka" wprowa­dził tanie płyty kompak­to­we polskich i zagra­nicz­nych twórców, w tym siódmy album studyjny Ich Troje pt. 7 grzechów głównych, który sprzedał się w wysokim nakła­dzie. W 2008 ogłosił rozpo­czę­cie współ­pra­cy z siecią HMI, z którą zajmował się sprze­da­żą ubezpie­czeń emery­tal­nych. W 2011 jego finan­sa­mi zajęła się ówczesna narze­czo­na, a później żona, Dominika Tajner. W maju 2018 ogłosił upadłość konsumencką.

Jest założy­cie­lem i prezesem Polskie­go Związku Pokera, a także właści­cie­lem inter­ne­to­we­go kasyna Wiśniew­ski Casino oraz stron o tematyce pokero­wej, Wiśniew­ski Poker oraz Polish Rounders. Prowadzi trans­mi­sje z niektó­rych rozgry­wek w serwisie Twitch​.tv. Jest pasjo­na­tem lotnic­twa i akroba­cji lotni­czej, ma licencję pilota samolotu. Pilotażu uczył się pod okiem Lecha Marche­lew­skie­go. Bierze również udział w rajdach samochodowych.

31 grudnia 2003 ukazało się sylwe­stro­we wydanie dzien­ni­ka "Fakt", w którym Wiśniew­ski redago­wał sekcję "Ludzie strony".

Charakterystyka muzyczna i inspiracje

Śpiewa gardłowo. Nie ma wykształ­ce­nia muzycz­ne­go. Nie uważa się za wokali­stę i podkre­śla, że "woli stać na estra­dzie i tworzyć klimat niż przecięt­nie śpiewać". Dekla­ru­je się jako fan opery i musicalu, który miał również wpływ na jego twórczość solową i z zespołem Ich Troje, a także jako słuchacz metalu i punka, z którego – jak twierdzi w wywia­dach – się wywodzi.

Z zespołem Ich Troje wykonuje piosenki głównie popowe, pop-rockowe i rockowe oraz ballady, a także utwory inspi­ro­wa­ne rockiem gotyckim, punk rockiem i heavy metalem. Nagrywał też utwory z gatunku dance, gospel i country. Niektóre piosenki Ich Troje są, spolsz­czo­ny­mi przez Wiśniew­skie­go, coverami utworów niemiec­kich artystów, takich jak Die Toten Hosen, Matthias Reim, Rosen­stolz, Falco, Die Ärzte czy Rich Mullins.

Pod koniec 2004 założył zespół Red Head, w którym wykony­wał reper­tu­ar rockowy. W 2005 zreali­zo­wał projekt Renia Pączkow­ska, na którego potrzeby stworzył kilka­na­ście utworów zacho­wa­nych w styli­sty­ce "weselno-disco­po­lo­wej" i wystę­po­wał na scenie jako drag queen. Solowo wydaje płyty popowe i z poezją śpiewaną. Po wydaniu albumu pt. Nierdzew­ny uznał, że "wraca do źródeł".

Po rozpa­dzie trzecie­go małżeń­stwa w 2009 na jakiś czas zrezy­gno­wał z pisania tekstów piosenek.

Za swój wokalny wzór uznaje Mietka Szcze­śnia­ka, określa­jąc go "najlep­szym wokali­stą w Polsce". Inspi­ru­je się również postacią Franka Sinatry oraz ceni Michała Bajora i Korę. Jest fanem twórczo­ści poetów Marii Pawli­kow­skiej-Jasno­rzew­skiej i Wojcie­cha Młynar­skie­go, którego uważa za "geniusza". Jak przyzna­je, medialne zainte­re­so­wa­nie zawdzię­cza Ninie Teren­tiew, którą nazywa swoją "medialną matką".

Wizerunek

Styl i tatuaże

Styl ubiera­nia się Wiśniew­skie­go jest szeroko komen­to­wa­ny w mediach, a jego kreacje scenicz­ne określa­ne są m.in. jako "ekstra­wa­ganc­kie" i "tandetne". Dużo komen­ta­rzy w mediach wywołują również fryzury artysty. W pierw­szych latach funkcjo­no­wa­nia zespołu Ich Troje nosił czarne włosy, które przed wydaniem albumu 3 przefar­bo­wał na czerwono, czyniąc z nowej fryzury znak rozpo­znaw­czy. Na przeło­mie 2004 i 2005 zrobił sobie białe pasemka. W latach 2005–2006 nosił zielone włosy, co miało związek z kampanią rekla­mo­wą dla sieci Plus. W okresie promocji płyty 7 grzechów głównych przefar­bo­wał włosy na różowo, a w 2007 – na pomarań­czo­wo, na potrzeby działań rekla­mo­wych dla sieci sklepów Avans. Następ­nie powrócił do czerwo­nych włosów, aż do 2013, kiedy przed wydaniem płyty La Revolu­cion przefar­bo­wał się na czarno. Dodat­ko­wo, w tym czasie, pokry­wa­ją­cym się z począt­ko­wą fazą związku z Dominiką Tajner, później­szą czwartą żoną, zmienił wizeru­nek, pozby­wa­jąc się kolczy­ków i modyfi­ku­jąc styl ubiera­nia się. W 2015 powrócił do czerwo­ne­go koloru włosów.

Ma na ciele kilka kolczy­ków oraz 14 tatuaży; ma wytatu­owa­ny między innymi napis "I’ll never beg for love again" na plecach, godło Polski na plecach oraz daty urodzin dzieci wraz z inicja­ła­mi ich imion. Miał również tatuaże dedyko­wa­ne żonom: podobi­znę trzeciej żony Anny Świąt­czak na łydce oraz napis "Dominika" nawią­zu­ją­ce do imienia czwartej żony, Dominiki Tajner; oba tatuaże przero­bił po rozsta­niu z partner­ka­mi.

Media często zwracają uwagę na niepo­spo­li­te, orygi­nal­ne imiona, które nadał dzieciom. Zapytany o to w wywia­dzie dla Onet​.pl, stwier­dził: Dzieci są dla mnie czymś bardzo wyjąt­ko­wym i dlatego wybrałem imiona Xaviera, Fabienne, Etien­net­te, ponieważ są one bardzo rzadko używane. Przez to chciałem nadać dzieciom wyjąt­ko­wość.

W prasie często komen­to­wa­ne są również jego związki, w tym kolejne śluby i rozwody z żonami.

Działalność charytatywna

Wokali­sta prowadzi czynnie działal­ność chary­ta­tyw­ną. Regular­nie odwiedza podopiecz­nych domów dziecka, jak również pacjen­tów klinik zdrowot­nych. Przeka­zał 3,5 mln złotych na rzecz Centrum Zdrowia Dziecka.

W 2003 przeka­zał na licyta­cję chary­ta­tyw­ną motocykl z programu Jestem jaki jestem. Wylicy­to­wa­ne 3,5 mln złotych trafiły na konto Fundacji TVN "Nie jesteś sam". W styczniu 2005 zaanga­żo­wał się w zbiórkę pienię­dzy na rzecz ofiar tsunami na tajskiej wyspie Phuket.

W 2006 przeka­zał na Dom Dziecka w Grotni­kach honora­rium w wysoko­ści 10 tys. złotych, które otrzymał za prawo do publi­ka­cji zdjęć swojej córki Etien­net­te na łamach dzien­ni­ka "Fakt". W styczniu 2007 przeka­zał placówce kolejne 2,5 tys. dolarów, które zebrał dzięki sprze­da­ży swojej kurtki podczas koncertu w New Jersey. W trakcie trasy koncer­to­wej Ich Troje Avans/​Carlsberg Tour 2007 firma Avans miała zgodzić się na przeka­za­nie na cele dobro­czyn­ne po 10 tys. zł za każdy z koncer­tów trasy, jeżeli co najmniej 20 osób przyszło na wydarze­nia z włosami przefar­bo­wa­ny­mi na pomarań­czo­wo i niebie­sko. W grudniu 2007 wraz z ówczesną żoną przeka­zał paczki świątecz­ne podopiecz­nym 13 wybra­nych domów dziecka. W 2012 przeka­zał 150 par butów dzieciom z ośrodka wycho­waw­cze­go w Katowicach.

W 2007 pomógł Violet­cie Villas, wówczas żyjącej w słabych warun­kach miesz­ka­nio­wych, zapra­sza­jąc ją na święta bożona­ro­dze­nio­we do swej willi.

W 2004 i 2005 wystę­po­wał w koncer­tach chary­ta­tyw­nych I ty możesz zostać Świętym Mikoła­jem. W 2008 zaanga­żo­wał się w akcję Fundacji Polsat pt. "Wystar­czy chcieć" w ramach kampanii Wystar­czy chcieć, a w 2013 – w chary­ta­tyw­ną akcję "Pomaga­nie jest trendy".

Procesy sądowe

W latach 90. został skazany na rok i osiem miesięcy pozba­wie­nia wolności w zawie­sze­niu i 450 tys. złotych kary za dopusz­cze­nie się oszustw finan­so­wych, przez które miał narazić łódzki oddział Telewi­zji Polskiej, którego ówcze­snym szefem był Marek Markie­wicz, na straty w wysoko­ści kilkuset tys. złotych.

W latach 2002–2003 wszczęto dwa postę­po­wa­nia przeciw­ko Wiśniew­skie­mu, który miał pobić fotore­por­te­rów.

We wrześniu 2003 został oskar­żo­ny o nieumyśl­ne uszko­dze­nie ciała Moniki Obarza­nek, do czego miało dojść w paździer­ni­ku 2001 podczas koncertu w hali Polonia w Często­cho­wie. Wiśniew­ski miał skoczyć ze sceny na publicz­ność, dopro­wa­dza­jąc do wstrzą­śnie­nia mózgu oraz stłucze­nia głowy, biodra i uda u poszko­do­wa­nej. Nie przyznał się do winy, a jego obrońca wniosko­wał o przesłu­cha­nie świadków zdarze­nia m.in. członków zespołu i pracow­ni­ków ochrony. Wcześniej, w trakcie rozprawy pojed­naw­czej w marcu 2003 Wiśniew­ski stwier­dził, że byłby gotowy zapłacić żądaną przez poszko­do­wa­ną kwotę 50 tys. zł odszko­do­wa­nia, ale nie na rzecz kobiety, a na cel społecz­ny, bo "nie czuje się winny sytuacji". Sprawa miała charak­ter procesu karnego. 25 listo­pa­da 2004 Sąd Rejonowy w Często­cho­wie uznał Wiśniew­skie­go winnym i skazał go na 6 tys. grzywny na rzecz skarbu państwa; muzyk złożył apelację od wyroku.

W 2003 wraz z Jackiem Łągwą i wytwór­nią Univer­sal Music Polska został pozwany przez Piotra Bogda­no­wi­cza o bezpraw­ne wykorzy­sta­nie fragmen­tów jego wierszy i afory­zmów w tekście piosenki "Jeanny – End of the Story". Po koncer­cie zespołu Ich Troje w 1998 w Zakła­dzie Karnym w Potuli­cach autor miał wręczyć maszy­no­pi­sy Wiśniew­skie­mu, jednak nie zgodził się na ich wykorzy­sty­wa­nie, a chciał jedynie, by wokali­sta je przeczy­tał i ocenił. W lipcu 2007 adwokat Wiśniew­skie­go przed­sta­wił artykuł prasowy sugeru­ją­cy, że to Bogda­no­wicz popełnił plagiat, inspi­ru­jąc się w tekstach twórczo­ścią Józefa Barana, który potwier­dził infor­ma­cję. Wiśniew­ski złożył wniosek od wyroku Sądu Okręgo­we­go do Sądu Apela­cyj­ne­go, jednak został on oddalony. Sąd Apela­cyj­ny podkre­ślił, że Wiśniew­ski wykorzy­stał utwory Bogda­no­wi­cza w zmienio­nej formie i treści, nie uzysku­jąc jego zgody. Zgodnie z wyrokiem z 10 grudnia 2008, człon­ko­wie zespołu i wytwór­nia zostali zmusze­nia do wypła­ce­nia 70 tys. zł i 2,9 tys. zł kosztów proce­so­wych Bogda­no­wi­czo­wi za narusze­nie praw autor­skich. Wiśniew­ski nie przyznał się do winy.

W paździer­ni­ku 2003 pozwał redakcję "Super Expressu" za artykuł pt. Niewier­ny, w którym napisano, że po nagraniu pierw­szej edycji programu Jestem jaki jestem miał wyrzucić z posia­dło­ści psa.

W marcu 2005 był przesłu­chi­wa­ny na policji w charak­te­rze podej­rza­ne­go o wyłudze­nie poświad­cze­nia niepraw­dy w związku z rzekomym zdoby­ciem niele­gal­nie prawa jazdy na motocykl w Szkole Nauki Jazdy w Brzezinach.

W listo­pa­dzie 2006 w Proku­ra­tu­rze Rejono­wej w Pabia­ni­cach posta­wio­no mu zarzut działa­nia na szkodę spółki Reim Music Factory Polska, której był wicepre­ze­sem w latach 1998–2002, oraz naraże­nie jej na straty w wysoko­ści 3 mln zł. Groziło mu 10 lat pozba­wie­nia wolności. W kwietniu 2007 stanął przed Sądem Rejono­wym w Pabia­ni­cach, a w oświad­cze­niu uznał, że "kłamstwem jest infor­ma­cja, jakoby w zeznaniu podat­ko­wym za 2001 rok zaniżył wartość obrotów Reim Music, co zaowo­co­wa­ło tym, że wyniku kontroli skarbo­wej fiskus obciążył spółkę dodat­ko­wym podat­kiem w wysoko­ści 700 tys. zł".

Na początku 2007 został pozwany przez swoją byłą menedżer­kę, Katarzy­nę Kanclerz, za pomówie­nia, których miał dopusz­czać się we wpisach na autor­skim blogu internetowym.

W listo­pa­dzie 2013 poinfor­mo­wał o procesie karnym skiero­wa­nym przeciw­ko chorej psychicz­nie fance, która miała nękać rodzinę Wiśniewskiego.

Styl i tatuaże

Styl ubiera­nia się Wiśniew­skie­go jest szeroko komen­to­wa­ny w mediach, a jego kreacje scenicz­ne określa­ne są m.in. jako "ekstra­wa­ganc­kie" i "tandetne". Dużo komen­ta­rzy w mediach wywołują również fryzury artysty. W pierw­szych latach funkcjo­no­wa­nia zespołu Ich Troje nosił czarne włosy, które przed wydaniem albumu 3 przefar­bo­wał na czerwono, czyniąc z nowej fryzury znak rozpo­znaw­czy. Na przeło­mie 2004 i 2005 zrobił sobie białe pasemka. W latach 2005–2006 nosił zielone włosy, co miało związek z kampanią rekla­mo­wą dla sieci Plus. W okresie promocji płyty 7 grzechów głównych przefar­bo­wał włosy na różowo, a w 2007 – na pomarań­czo­wo, na potrzeby działań rekla­mo­wych dla sieci sklepów Avans. Następ­nie powrócił do czerwo­nych włosów, aż do 2013, kiedy przed wydaniem płyty La Revolu­cion przefar­bo­wał się na czarno. Dodat­ko­wo, w tym czasie, pokry­wa­ją­cym się z począt­ko­wą fazą związku z Dominiką Tajner, później­szą czwartą żoną, zmienił wizeru­nek, pozby­wa­jąc się kolczy­ków i modyfi­ku­jąc styl ubiera­nia się. W 2015 powrócił do czerwo­ne­go koloru włosów.

Ma na ciele kilka kolczy­ków oraz 14 tatuaży; ma wytatu­owa­ny między innymi napis "I’ll never beg for love again" na plecach, godło Polski na plecach oraz daty urodzin dzieci wraz z inicja­ła­mi ich imion. Miał również tatuaże dedyko­wa­ne żonom: podobi­znę trzeciej żony Anny Świąt­czak na łydce oraz napis "Dominika" nawią­zu­ją­ce do imienia czwartej żony, Dominiki Tajner; oba tatuaże przero­bił po rozsta­niu z partner­ka­mi.

Media często zwracają uwagę na niepo­spo­li­te, orygi­nal­ne imiona, które nadał dzieciom. Zapytany o to w wywia­dzie dla Onet​.pl, stwier­dził: Dzieci są dla mnie czymś bardzo wyjąt­ko­wym i dlatego wybrałem imiona Xaviera, Fabienne, Etien­net­te, ponieważ są one bardzo rzadko używane. Przez to chciałem nadać dzieciom wyjąt­ko­wość.

W prasie często komen­to­wa­ne są również jego związki, w tym kolejne śluby i rozwody z żonami.

Działalność charytatywna

Wokali­sta prowadzi czynnie działal­ność chary­ta­tyw­ną. Regular­nie odwiedza podopiecz­nych domów dziecka, jak również pacjen­tów klinik zdrowot­nych. Przeka­zał 3,5 mln złotych na rzecz Centrum Zdrowia Dziecka.

W 2003 przeka­zał na licyta­cję chary­ta­tyw­ną motocykl z programu Jestem jaki jestem. Wylicy­to­wa­ne 3,5 mln złotych trafiły na konto Fundacji TVN "Nie jesteś sam". W styczniu 2005 zaanga­żo­wał się w zbiórkę pienię­dzy na rzecz ofiar tsunami na tajskiej wyspie Phuket.

W 2006 przeka­zał na Dom Dziecka w Grotni­kach honora­rium w wysoko­ści 10 tys. złotych, które otrzymał za prawo do publi­ka­cji zdjęć swojej córki Etien­net­te na łamach dzien­ni­ka "Fakt". W styczniu 2007 przeka­zał placówce kolejne 2,5 tys. dolarów, które zebrał dzięki sprze­da­ży swojej kurtki podczas koncertu w New Jersey. W trakcie trasy koncer­to­wej Ich Troje Avans/​Carlsberg Tour 2007 firma Avans miała zgodzić się na przeka­za­nie na cele dobro­czyn­ne po 10 tys. zł za każdy z koncer­tów trasy, jeżeli co najmniej 20 osób przyszło na wydarze­nia z włosami przefar­bo­wa­ny­mi na pomarań­czo­wo i niebie­sko. W grudniu 2007 wraz z ówczesną żoną przeka­zał paczki świątecz­ne podopiecz­nym 13 wybra­nych domów dziecka. W 2012 przeka­zał 150 par butów dzieciom z ośrodka wycho­waw­cze­go w Katowicach.

W 2007 pomógł Violet­cie Villas, wówczas żyjącej w słabych warun­kach miesz­ka­nio­wych, zapra­sza­jąc ją na święta bożona­ro­dze­nio­we do swej willi.

W 2004 i 2005 wystę­po­wał w koncer­tach chary­ta­tyw­nych I ty możesz zostać Świętym Mikoła­jem. W 2008 zaanga­żo­wał się w akcję Fundacji Polsat pt. "Wystar­czy chcieć" w ramach kampanii Wystar­czy chcieć, a w 2013 – w chary­ta­tyw­ną akcję "Pomaga­nie jest trendy".

Procesy sądowe

W latach 90. został skazany na rok i osiem miesięcy pozba­wie­nia wolności w zawie­sze­niu i 450 tys. złotych kary za dopusz­cze­nie się oszustw finan­so­wych, przez które miał narazić łódzki oddział Telewi­zji Polskiej, którego ówcze­snym szefem był Marek Markie­wicz, na straty w wysoko­ści kilkuset tys. złotych.

W latach 2002–2003 wszczęto dwa postę­po­wa­nia przeciw­ko Wiśniew­skie­mu, który miał pobić fotore­por­te­rów.

We wrześniu 2003 został oskar­żo­ny o nieumyśl­ne uszko­dze­nie ciała Moniki Obarza­nek, do czego miało dojść w paździer­ni­ku 2001 podczas koncertu w hali Polonia w Często­cho­wie. Wiśniew­ski miał skoczyć ze sceny na publicz­ność, dopro­wa­dza­jąc do wstrzą­śnie­nia mózgu oraz stłucze­nia głowy, biodra i uda u poszko­do­wa­nej. Nie przyznał się do winy, a jego obrońca wniosko­wał o przesłu­cha­nie świadków zdarze­nia m.in. członków zespołu i pracow­ni­ków ochrony. Wcześniej, w trakcie rozprawy pojed­naw­czej w marcu 2003 Wiśniew­ski stwier­dził, że byłby gotowy zapłacić żądaną przez poszko­do­wa­ną kwotę 50 tys. zł odszko­do­wa­nia, ale nie na rzecz kobiety, a na cel społecz­ny, bo "nie czuje się winny sytuacji". Sprawa miała charak­ter procesu karnego. 25 listo­pa­da 2004 Sąd Rejonowy w Często­cho­wie uznał Wiśniew­skie­go winnym i skazał go na 6 tys. grzywny na rzecz skarbu państwa; muzyk złożył apelację od wyroku.

W 2003 wraz z Jackiem Łągwą i wytwór­nią Univer­sal Music Polska został pozwany przez Piotra Bogda­no­wi­cza o bezpraw­ne wykorzy­sta­nie fragmen­tów jego wierszy i afory­zmów w tekście piosenki "Jeanny – End of the Story". Po koncer­cie zespołu Ich Troje w 1998 w Zakła­dzie Karnym w Potuli­cach autor miał wręczyć maszy­no­pi­sy Wiśniew­skie­mu, jednak nie zgodził się na ich wykorzy­sty­wa­nie, a chciał jedynie, by wokali­sta je przeczy­tał i ocenił. W lipcu 2007 adwokat Wiśniew­skie­go przed­sta­wił artykuł prasowy sugeru­ją­cy, że to Bogda­no­wicz popełnił plagiat, inspi­ru­jąc się w tekstach twórczo­ścią Józefa Barana, który potwier­dził infor­ma­cję. Wiśniew­ski złożył wniosek od wyroku Sądu Okręgo­we­go do Sądu Apela­cyj­ne­go, jednak został on oddalony. Sąd Apela­cyj­ny podkre­ślił, że Wiśniew­ski wykorzy­stał utwory Bogda­no­wi­cza w zmienio­nej formie i treści, nie uzysku­jąc jego zgody. Zgodnie z wyrokiem z 10 grudnia 2008, człon­ko­wie zespołu i wytwór­nia zostali zmusze­nia do wypła­ce­nia 70 tys. zł i 2,9 tys. zł kosztów proce­so­wych Bogda­no­wi­czo­wi za narusze­nie praw autor­skich. Wiśniew­ski nie przyznał się do winy.

W paździer­ni­ku 2003 pozwał redakcję "Super Expressu" za artykuł pt. Niewier­ny, w którym napisano, że po nagraniu pierw­szej edycji programu Jestem jaki jestem miał wyrzucić z posia­dło­ści psa.

W marcu 2005 był przesłu­chi­wa­ny na policji w charak­te­rze podej­rza­ne­go o wyłudze­nie poświad­cze­nia niepraw­dy w związku z rzekomym zdoby­ciem niele­gal­nie prawa jazdy na motocykl w Szkole Nauki Jazdy w Brzezinach.

W listo­pa­dzie 2006 w Proku­ra­tu­rze Rejono­wej w Pabia­ni­cach posta­wio­no mu zarzut działa­nia na szkodę spółki Reim Music Factory Polska, której był wicepre­ze­sem w latach 1998–2002, oraz naraże­nie jej na straty w wysoko­ści 3 mln zł. Groziło mu 10 lat pozba­wie­nia wolności. W kwietniu 2007 stanął przed Sądem Rejono­wym w Pabia­ni­cach, a w oświad­cze­niu uznał, że "kłamstwem jest infor­ma­cja, jakoby w zeznaniu podat­ko­wym za 2001 rok zaniżył wartość obrotów Reim Music, co zaowo­co­wa­ło tym, że wyniku kontroli skarbo­wej fiskus obciążył spółkę dodat­ko­wym podat­kiem w wysoko­ści 700 tys. zł".

Na początku 2007 został pozwany przez swoją byłą menedżer­kę, Katarzy­nę Kanclerz, za pomówie­nia, których miał dopusz­czać się we wpisach na autor­skim blogu internetowym.

W listo­pa­dzie 2013 poinfor­mo­wał o procesie karnym skiero­wa­nym przeciw­ko chorej psychicz­nie fance, która miała nękać rodzinę Wiśniewskiego.

Wpływ na popkulturę

Nazywany jest najbar­dziej kontro­wer­syj­nym artystą polskiej sceny rozryw­ko­wej oraz jedną z najbar­dziej charak­te­ry­stycz­nych i ekscen­trycz­nych osób z polskie­go show-biznesu. Uchodzi też za jedną z najpo­pu­lar­niej­szych osób publicz­nych w Inter­ne­cie, a także za skanda­li­stę, osobę skupia­ją­cą na sobie uwagę mediów oraz znaną z sensacji obycza­jo­wych i pikant­nych wypowie­dzi, m.in. o innych bohate­rach show-biznesu. Zgodnie z wynikami ankiety sporzą­dzo­nej przez Instytut ARC Rynek i Opinia, w 2010 zajął trzecie miejsce w rankingu "najbar­dziej irytu­ją­cych gwiazd", zdoby­wa­jąc ok. 58% głosów wszyst­kich badanych, jak też drugie miejsce w rankingu "gwiazd, które szczyt kariery ma już za sobą", zdobyw­szy 57,8% głosów.

Mateusz Witkow­ski z serwisu PopMo​der​na​.pl w artykule poświę­co­nym zespo­ło­wi Ich Troje nakre­ślił cechy charak­te­ry­stycz­ne Wiśniew­skie­go, które – według autora – miały znaczący wpływ na sukces, jaki odniósł: "(…) w zręczny sposób ogrywał, rozgry­wał rozmaite, mniej lub bardziej lokalne toposy i narracje, którymi żywiła się od dawna popkul­tu­ra. (…) Pierwszy z nich to lenno­now­ski mit porzu­co­ne­go chłopca. O trudnym dzieciń­stwie wokali­sty słyszał każdy, bo i nie dało się o nim nie usłyszeć. (…) Z odrzu­ce­niem, brakiem domu i niezbęd­ną w tym wypadku samodziel­no­ścią wiąże się z kolei mit self-made mana. Wiśniew­ski wchodził jednak do show-biznesu jako młody przed­się­bior­ca, jako facet znikąd, który odniósł względny sukces finan­so­wy". Fenomen Michała Wiśniew­skie­go opisali socjo­lo­dzy Agniesz­ka Zielonka-Sujkow­ska i Artur Górecki, którzy stwier­dzi­li: Fenomen buduje się na atrak­cyj­nych społecz­nie cechach. Z jednej strony – żywio­ło­wość, ale z drugiej – ciepło i przywią­za­nie do rodziny. Michał Wiśniew­ski spełnia idealnie te wymaga­nia. Specja­li­sta od wizerun­ku i promocji Bartło­miej Zobek stwier­dził za to, że "Wiśniew­ski ma w sobie sporo ze współ­cze­sne­go polityka, który wyznaje zasadę: nieważne, co mówią, ważne, że mówią. No, i koniecz­nie w telewi­zji. To fenomen, kontro­wer­syj­na postać, ale takich właśnie wyrazi­stych ludzi media uwiel­bia­ją. I on dosko­na­le zdaje sobie z tego sprawę". Paweł Piotro­wicz na łamach serwisu Onet​.pl określił Wiśniew­skie­go jako "bardzo sympa­tycz­ne­go rozmówcę, który nie unika odpowie­dzi na żadne, nawet te niewy­god­ne pytania". Rafał Skrzecz­ka przygo­to­wał dla serwisu listę "dziesię­ciu powodów, by lubić Michała Wiśniew­skie­go", wśród których wymienił m.in. bycie "outsi­de­rem" i showma­nem, a także brak obaw przed krytyką innych celebry­tów oraz sukces w Konkur­sie Piosenki Eurowizji.

W począt­ko­wych latach działal­no­ści Ich Troje był pierw­szym polskim artystą, który wizuali­zo­wał występy scenicz­ne, tj. zaanga­żo­wał tancerzy podczas koncer­tów, a także wykorzy­sty­wał efekty pirotech­nicz­ne na koncer­tach w całym kraju. Zdaniem mediów w trakcie występów posłu­gi­wał się "monstru­al­nym kiczem", za który część odbior­ców go ceniła, a cześć – kryty­ko­wa­ła. Sylwe­ster Latkow­ski po premie­rze swojego filmu dokumen­tal­ne­go Gwiazdor o Michale Wiśniew­skim stwier­dził, że artysta "na Zacho­dzie Europy czy w Stanach Zjedno­czo­nych byłby najpraw­do­po­dob­niej człowie­kiem sukcesu". W 2004 został uznany "najstrasz­liw­szą postacią show-biznesu" podczas Letniego Festi­wa­lu Grozy w Toruniu. Jest jedynym polskim celebry­tą, który zreali­zo­wał własne, codzien­ne reality show w telewi­zji. Program Jestem jaki jestem nadawany był przez TVN w latach 2003–2004 i doczekał się dwóch edycji.

Wiśniew­ski został dwukrot­nie sparo­dio­wa­ny w Rozmo­wach w tłoku, końcowej części programu Szymon Majewski Show, gdzie w jego rolę wcielał się Wojciech Kalarus. Ponadto w postać artysty wcielili się między innymi Przemek Kossa­kow­ski w progra­mie TTV Kossa­kow­ski. Być jak…, Marek Kaliszuk, Joanna Jabłczyń­ska i Filip Lato w progra­mie rozryw­ko­wym Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo, Mariusz Pudzia­now­ski w progra­mie Polsatu Tylko nas dwoje, Paweł "Konjo" Konnak w progra­mie Gwiazdy tańczą na lodzie, Waldemar Sierań­ski z Kabaretu Koń Polski podczas Kabaretu na żywo, Szymon Majewski w parodii teledy­sku do piosenki "Filiżan­ka" oraz Michał Sieńkow­ski w progra­mie rozryw­ko­wym Polsatu Przeboje z drugiej ręki.

W 2003 został bohate­rem książki Davida Schaha pt. "Ich", którą wydał na niemiec­kim rynku Alfred Reimann, były wspólnik Michała Wiśniew­skie­go. W publi­ka­cji, która ukazała się w Polsce pt. "Ich Troje – Cała prawda o Michale Wiśniew­skim", autor opisał m.in. szcze­gó­ły intere­sów prowa­dzo­nych z Wiśniew­skim. Rozmowę artysty o ojcu i ojcostwie opubli­ko­wa­no w książce Sonii Ross pt. "Tata", wydanej w 2012 przez Wydaw­nic­two Prószyń­ski i S-ka.

21 stycznia 2005 w galerii Okna została otwarta wystawa Kamila Dąbrow­skie­go Było jak było, której bohate­rem był Michał Wiśniew­ski. Insta­la­cja obejmo­wa­ła fresk przed­sta­wia­ją­cy podobi­znę artysty, jak również okładki płyt Ich Troje zapro­jek­to­wa­ne przez artystę, ilustra­cje do tekstów czy plakaty. Podpis Wiśniew­skie­go został częścią wystawy Czy mogę prosić o autograf?, prezen­to­wa­nej w Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu.

Życie prywatne

W przeszło­ści miewał relacje homosek­su­al­ne, pozosta­wał w kilku związ­kach z mężczy­zna­mi.

W latach 1996–2001 był żonaty z Magdą Femme. Zgodnie ze słowami piosen­kar­ki, małżeń­stwo było ukrywane przed mediami z obawy o rosnącą ówcze­śnie popular­ność Ich Troje. W 2002 poślubił Martę Manda­ry­nę Mandry­kie­wicz, a ceremo­nia ślubna pary w Kirunie była trans­mi­to­wa­na na żywo w progra­mie Jestem, jaki jestem. Mają dwoje dzieci, Xaviera Michała (ur. 24 czerwca 2002) i Fabienne Martę (ur. 21 sierpnia 2003). Rozwie­dli się w 2006. W latach 2006–2011 jego żoną Wiśniew­skie­go była Anna Świąt­czak. Mają dwie córki, Etien­net­te Annę (ur. 17 września 2006) i Vivienne Viennę (ur. 2 lutego 2008). W marcu 2007 wzięli ślub kościel­ny w Las Vegas, gdzie odbywali trasę koncer­to­wą promu­ją­cą płytę pt. 7 grzechów głównych. Wszyst­kie dzieci wychował w duchu chrze­ści­jań­stwa. 30 czerwca 2012 poślubił Dominikę Tajner, córkę Apolo­niu­sza Tajnera, prezesa Polskie­go Związku Narciar­skie­go. Razem wycho­wy­wa­li jej syna Maksy­mi­lia­na z pierw­sze­go małżeń­stwa. 12 marca 2019 Tajner-Wiśniew­ska poinfor­mo­wa­ła o złożeniu pozwu rozwo­do­we­go przez męża. 30 września 2019 rozwie­dli się. Następ­nie związał się z Polą, której oświad­czył się w grudniu 2019 i którą poślubił w kwietniu 2020. Mieszka w willi w Magda­len­ce. Miał również willę w Łazach.

Cierpi na łuszczy­cę. W czerwcu 2012 przeszedł operację wycięcia złośli­we­go guza podskór­ne­go na pośladku. Jest niepi­ją­cym alkoho­li­kiem.

Dekla­ru­je się jako "skrajnie nasta­wio­ny liberał", osoba wierząca i przeciw­nik rządów Prawa i Sprawiedliwości.

Był jedną ze "100 najcen­niej­szych gwiazd polskie­go show-biznesu" według danych magazynu "Forbes Polska"; jego wizeru­nek został wycenio­ny przez rekla­mo­daw­ców na: 737,5 tys. zł w 2006 (1. miejsce), 340 tys. zł w 2007 (62. miejsce), 415 tys. zł w 2008 (25. miejsce).

Od grudnia 2006 do paździer­ni­ka 2014 prowa­dził blog inter­ne­to­wy w serwisie OnetBlog, który począt­ko­wo pisał wraz z ówczesną żoną, Anną Świąt­czak. Jak wyjaśnił, trakto­wał go jako "publicz­ną formę demen­to­wa­nia kłamstw na swój temat". Dwa miesiące po otwarciu odnoto­wa­no 3 mln odwie­dzin bloga. W latach 2015–2016 prowa­dził blog w serwisie NaTemat​.pl.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI