Michał Żebrowski
Muzyk

Biografia

Michał Jan Żebrow­ski (ur. 17 czerw­ca 1972 w War­sza­wie) – pol­ski aktor teatral­ny, fil­mo­wy i tele­wi­zyj­ny, dyrek­tor Teatru 6. pię­tro (od 2010).

Roz­po­zna­wal­ność zapew­nił mu udział w fil­mach takich jak Ogniem i mie­czem (1999), Pan Tade­usz (1999), Wiedź­min (2001), Sta­ra baśń. Kie­dy słoń­ce było bogiem (2003), Prę­gi (2004) i Kto nigdy nie żył… (2006). Od 2011 wystę­pu­je w seria­lu Na dobre i na złe w roli prof. Andrze­ja Fal­ko­wi­cza.

Wczesne lata

Uro­dził się i dora­stał w War­sza­wie. Uczęsz­czał do Szko­ły Pod­sta­wo­wej nr 158 im. Jana Kiliń­skie­go w Śród­mie­ściu, gdzie jego naj­lep­szym kole­gą był Rafał Trza­skow­ski. O zawo­dzie aktor­skim marzył od dziec­ka, uczęsz­czał na zaję­cia szkol­ne­go kół­ka recy­ta­tor­skie­go i zdo­by­wał czo­ło­we miej­sca w kon­kur­sach recy­ta­tor­skich. Ukoń­czył war­szaw­skie XI Liceum Ogól­no­kształ­cą­ce­go im. Miko­ła­ja Reja.

Początki kariery

W 1991 zdał egza­min na Wydział Aktor­ski war­szaw­skiej Pań­stwo­wej Wyż­szej Szko­ły Teatral­nej, któ­rą ukoń­czył w 1995. Na trze­cim roku stu­diów sta­nął po raz pierw­szy przed kame­rą w dra­ma­cie tele­wi­zyj­nym Felik­sa Fal­ka Samo­wol­ka (1993) u boku Rober­ta Gone­ry oraz dresz­czow­cu tele­wi­zyj­nym Wynaj­mę pokój… (1993) z Igo­rem Prze­grodz­kim i Beatą Ści­ba­ków­ną.

Jego debiu­tem sce­nicz­nym była rola Jimmy’ego Por­te­ra w sztu­ce Joh­na Osborne’a Miłość i gniew (1994) w reży­se­rii Mariu­sza Beno­it na deskach Teatru Powszech­ne­go im. Zyg­mun­ta Hüb­ne­ra, z któ­rym był zwią­za­ny w latach 1995–1996. Za swój debiut teatral­ny oraz rolę Posła Pary­sów w insce­ni­za­cji Jana Kocha­now­skie­go Odpra­wa posłów grec­kich i występ w przed­sta­wie­niu Zbi­gnie­wa Her­ber­ta Opo­wiast­ki o Panu Cogi­to został uho­no­ro­wa­ny nagro­dą jury, publicz­no­ści i Jana Machul­skie­go na XIII Łódz­kim Prze­glą­dzie Szkół Teatral­nych ’95.

Rozwój kariery

Zade­biu­to­wał na kino­wym ekra­nie rolą mło­de­go robot­ni­ka, któ­ry unie­sio­ny emo­cjo­nal­nym pory­wem, sta­je się mimo­wol­nym przy­wód­cą pro­te­stu w fil­mie histo­rycz­nym Fili­pa Bajo­na Poznań 56 (1996). Po gościn­nym wystę­pie w pię­ciu odcin­kach seria­lu Sła­wa i chwa­ła (1997), zagrał postać Jana Skrze­tu­skie­go w adap­ta­cji powie­ści Hen­ry­ka Sien­kie­wi­cza Ogniem i mie­czem (1999) w reży­se­rii Jerze­go Hof­f­ma­na, za któ­rą otrzy­mał nomi­na­cję do nagro­dy Orła w kate­go­rii naj­lep­sza głów­na rola męska.

Wystę­po­wał w war­szaw­skich teatrach: Ate­neum im. Ste­fa­na Jara­cza (od 1997), Naro­do­wym (2004), Stu­dio im. Sta­ni­sła­wa Igna­ce­go Wit­kie­wi­cza (2005), Nowym Pra­ga (2006), Kome­dia (2007) i Wiel­kim (2007).

Jego kre­acja Tade­usza Sopli­cy w ekra­ni­za­cji poema­tu Ada­ma Mic­kie­wi­cza Pan Tade­usz (1999) w reży­se­rii Andrze­ja Waj­dy przy­nio­sła mu przy­chyl­ność kry­ty­ków, a wyda­na pły­ta Zako­cha­ny Pan Tade­usz (1999) z dwu­na­sto­ma frag­men­ta­mi poema­tu w jego recy­ta­cji zyska­ła sta­tus pla­ty­no­wej pły­ty. W 2000 otrzy­mał nagro­dę Aka­de­mii Tele­wi­zyj­nej Wik­tor, Zło­tą Odzna­kę w Zło­tej Piąt­ce w ple­bi­scy­cie czy­tel­ni­ków “Tele­Rzecz­po­spo­li­tej” oraz Zło­tą Kacz­kę.

Za rolę Geral­ta z Rivii, zwa­ne­go rów­nież Bia­łym Wil­kiem, w fil­mie fan­ta­sy Wiedź­min (2001) był nomi­no­wa­ny do nagro­dy Orła w kate­go­rii naj­lep­sza głów­na rola męska. Kie­dy po Wiedź­mi­nie miał dużą nad­wa­gę, przy­szedł na Gwar­dię w Hali Mirow­skiej i pod okiem tre­ne­ra wice­mi­strza olim­pij­skie­go Paw­ła Skrze­cza zaczął tre­no­wać boks.

W 2002 zna­lazł się na dru­gim miej­scu w ple­bi­scy­cie “Tele­Rzecz­po­spo­li­tej” na naj­po­pu­lar­niej­sze­go akto­ra, ode­brał nagro­dę Fry­de­ry­ka w kate­go­rii album roku – poezja śpiewana/piosenka autor­ska za pły­tę Lubię, kie­dy kobie­ta (2001) nagra­ną z Anną Marią Jopek, Kasią Nosow­ską i Kasią Stan­kie­wicz oraz zosta­ła mu przy­zna­na Spe­cjal­na Tele­Ma­ska, nagro­da cza­so­pi­sma Tele Tydzień. W 2004 uka­za­ła się seria płyt Poczy­taj mi tato, gdzie czy­ta kla­sy­kę pol­skiej poezji dla dzie­ci.

Poja­wił się w bio­gra­ficz­nym dra­ma­cie wojen­nym Roma­na Polań­skie­go Pia­ni­sta (2002). Uzna­nie kry­ty­ki, Zło­tą Kacz­kę, sta­tu­et­kę Jań­cia Wod­ni­ka na Ogól­no­pol­skim Festi­wa­lu Sztu­ki Fil­mo­wej “Pro­win­cjo­na­lia” we Wrze­śni oraz trze­cią nomi­na­cję do nagro­dy Orła przy­nio­sła mu kre­acja trzy­dzie­sto­let­nie­go Woj­cie­cha Win­kle­ra, ambit­ne­go i samo­dziel­ne­go, a jed­nak izo­lu­ją­ce­go się od świa­ta i ludzi, wycho­wa­ne­go w dzie­ciń­stwie przez sady­stycz­ne­go ojca w dra­ma­cie psy­cho­lo­gicz­nym Mag­da­le­ny Pie­korz Prę­gi (2004). W dra­ma­cie Andrze­ja Sewe­ry­na Kto nigdy nie żył… (2005) wcie­lił się w postać cha­ry­zma­tycz­ne­go księ­dza Jana, któ­ry stał się nosi­cie­lem wiru­sa HIV. W 2007 zagrał rolę het­ma­na Kibow­skie­go w pro­duk­cji rosyj­skiej pt. Rok 1612.

W mar­cu 2010 stwo­rzył z Euge­niu­szem Kori­nem war­szaw­ski Teatr 6. pię­tro, któ­re­go jest dyrek­to­rem.

9 lute­go 2015 za rolę pro­fe­so­ra Fal­ko­wi­cza w seria­lu Na dobre i na złe otrzy­mał Tele­ka­me­rę w kate­go­rii Aktor, 22 lute­go 2016 zdo­był kolej­ną Tele­ka­me­rę w tej samej kate­go­rii, za tę samą rolę. 30 stycz­nia 2017 otrzy­mał trze­cią Tele­ka­me­rę w kate­go­rii Aktor, dzię­ki cze­mu 12 lute­go 2018 otrzy­mał Zło­tą Tele­ka­me­rę.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI