Michał Żebrowski
Muzyk

Biografia

Michał Jan Żebrow­ski (ur. 17 czerwca 1972 w Warsza­wie) – polski aktor teatral­ny, filmowy i telewi­zyj­ny, dyrektor Teatru 6. piętro (od 2010).

Rozpo­zna­wal­ność zapewnił mu udział w filmach takich jak Ogniem i mieczem (1999), Pan Tadeusz (1999), Wiedźmin (2001), Stara baśń. Kiedy słońce było bogiem (2003), Pręgi (2004) i Kto nigdy nie żył… (2006). Od 2011 wystę­pu­je w serialu Na dobre i na złe w roli prof. Andrzeja Falkowicza.

Wczesne lata

Urodził się i dorastał w Warsza­wie. Uczęsz­czał do Szkoły Podsta­wo­wej nr 158 im. Jana Kiliń­skie­go w Śródmie­ściu, gdzie jego najlep­szym kolegą był Rafał Trzaskow­ski. O zawodzie aktor­skim marzył od dziecka, uczęsz­czał na zajęcia szkol­ne­go kółka recyta­tor­skie­go i zdobywał czołowe miejsca w konkur­sach recyta­tor­skich. Ukończył warszaw­skie XI Liceum Ogólno­kształ­cą­ce­go im. Mikołaja Reja.

Początki kariery

W 1991 zdał egzamin na Wydział Aktorski warszaw­skiej Państwo­wej Wyższej Szkoły Teatral­nej, którą ukończył w 1995. Na trzecim roku studiów stanął po raz pierwszy przed kamerą w dramacie telewi­zyj­nym Feliksa Falka Samowol­ka (1993) u boku Roberta Gonery oraz dresz­czow­cu telewi­zyj­nym Wynajmę pokój… (1993) z Igorem Przegrodz­kim i Beatą Ścibakówną.

Jego debiutem scenicz­nym była rola Jimmy’ego Portera w sztuce Johna Osborne’a Miłość i gniew (1994) w reżyse­rii Mariusza Benoit na deskach Teatru Powszech­ne­go im. Zygmunta Hübnera, z którym był związany w latach 1995–1996. Za swój debiut teatral­ny oraz rolę Posła Parysów w insce­ni­za­cji Jana Kocha­now­skie­go Odprawa posłów greckich i występ w przed­sta­wie­niu Zbignie­wa Herberta Opowiast­ki o Panu Cogito został uhono­ro­wa­ny nagrodą jury, publicz­no­ści i Jana Machul­skie­go na XIII Łódzkim Przeglą­dzie Szkół Teatral­nych '95.

Rozwój kariery

Zadebiu­to­wał na kinowym ekranie rolą młodego robot­ni­ka, który uniesio­ny emocjo­nal­nym porywem, staje się mimowol­nym przywód­cą protestu w filmie histo­rycz­nym Filipa Bajona Poznań 56 (1996). Po gościn­nym występie w pięciu odcin­kach serialu Sława i chwała (1997), zagrał postać Jana Skrze­tu­skie­go w adapta­cji powieści Henryka Sienkie­wi­cza Ogniem i mieczem (1999) w reżyse­rii Jerzego Hoffmana, za którą otrzymał nomina­cję do nagrody Orła w katego­rii najlep­sza główna rola męska.

Wystę­po­wał w warszaw­skich teatrach: Ateneum im. Stefana Jaracza (od 1997), Narodo­wym (2004), Studio im. Stani­sła­wa Ignacego Witkie­wi­cza (2005), Nowym Praga (2006), Komedia (2007) i Wielkim (2007).

Jego kreacja Tadeusza Soplicy w ekrani­za­cji poematu Adama Mickie­wi­cza Pan Tadeusz (1999) w reżyse­rii Andrzeja Wajdy przynio­sła mu przychyl­ność krytyków, a wydana płyta Zakocha­ny Pan Tadeusz (1999) z dwuna­sto­ma fragmen­ta­mi poematu w jego recyta­cji zyskała status platy­no­wej płyty. W 2000 otrzymał nagrodę Akademii Telewi­zyj­nej Wiktor, Złotą Odznakę w Złotej Piątce w plebi­scy­cie czytel­ni­ków "TeleRzecz­po­spo­li­tej" oraz Złotą Kaczkę.

Za rolę Geralta z Rivii, zwanego również Białym Wilkiem, w filmie fantasy Wiedźmin (2001) był nomino­wa­ny do nagrody Orła w katego­rii najlep­sza główna rola męska. Kiedy po Wiedź­mi­nie miał dużą nadwagę, przyszedł na Gwardię w Hali Mirow­skiej i pod okiem trenera wicemi­strza olimpij­skie­go Pawła Skrzecza zaczął trenować boks.

W 2002 znalazł się na drugim miejscu w plebi­scy­cie "TeleRzecz­po­spo­li­tej" na najpo­pu­lar­niej­sze­go aktora, odebrał nagrodę Fryde­ry­ka w katego­rii album roku – poezja śpiewana/​piosenka autorska za płytę Lubię, kiedy kobieta (2001) nagraną z Anną Marią Jopek, Kasią Nosowską i Kasią Stankie­wicz oraz została mu przyzna­na Specjal­na TeleMa­ska, nagroda czaso­pi­sma Tele Tydzień. W 2004 ukazała się seria płyt Poczytaj mi tato, gdzie czyta klasykę polskiej poezji dla dzieci.

Pojawił się w biogra­ficz­nym dramacie wojennym Romana Polań­skie­go Pianista (2002). Uznanie krytyki, Złotą Kaczkę, statu­et­kę Jańcia Wodnika na Ogólno­pol­skim Festi­wa­lu Sztuki Filmowej "Prowin­cjo­na­lia" we Wrześni oraz trzecią nomina­cję do nagrody Orła przynio­sła mu kreacja trzydzie­sto­let­nie­go Wojcie­cha Winklera, ambit­ne­go i samodziel­ne­go, a jednak izolu­ją­ce­go się od świata i ludzi, wycho­wa­ne­go w dzieciń­stwie przez sadystycz­ne­go ojca w dramacie psycho­lo­gicz­nym Magda­le­ny Piekorz Pręgi (2004). W dramacie Andrzeja Seweryna Kto nigdy nie żył… (2005) wcielił się w postać chary­zma­tycz­ne­go księdza Jana, który stał się nosicie­lem wirusa HIV. W 2007 zagrał rolę hetmana Kibow­skie­go w produk­cji rosyj­skiej pt. Rok 1612.

W marcu 2010 stworzył z Eugeniu­szem Korinem warszaw­ski Teatr 6. piętro, którego jest dyrektorem.

9 lutego 2015 za rolę profe­so­ra Falko­wi­cza w serialu Na dobre i na złe otrzymał Teleka­me­rę w katego­rii Aktor, 22 lutego 2016 zdobył kolejną Teleka­me­rę w tej samej katego­rii, za tę samą rolę. 30 stycznia 2017 otrzymał trzecią Teleka­me­rę w katego­rii Aktor, dzięki czemu 12 lutego 2018 otrzymał Złotą Telekamerę.


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI