Paul Rodgers
Muzyk

Biografia

Paul Rodgers (ur. 17 grudnia 1949 w Middles­bro­ugh) − brytyj­ski wokali­sta i autor tekstów związany głównie z gatun­kiem białego bluesa.

Uznanie w latach 60. i 70. zyskał jako frontman blueso­wej grupy Free, którą następ­nie porzucił dla współ­pra­cy z Bad Company. Znany był wówczas z − nieczę­stych w środo­wi­sku blueso­wym − wysokich umiejęt­no­ści wokal­nych oraz z enigma­tycz­ne­go wizerun­ku, na który składał się, zakła­da­ny zawsze na występy, czarny strój i skórzane spodnie dzwony. W 2006 roku piosen­karz został sklasy­fi­ko­wa­ny na 9. miejscu listy 100 najlep­szych wokali­stów wszech czasów według Hit Parader.

W latach 2004-2009 współ­pra­co­wał z zespołem Queen jako Queen + Paul Rodgers.

Życiorys

Jako dziecko, wspólnie z przyja­cie­lem Peterem Smithem intere­so­wał się głównie muzyką z tematów filmo­wych jakie słyszał w kinie; później przyszło zainte­re­so­wa­nie muzyką płynącą z odbior­ni­ka radiowego.

Kiedy skończył 11 lat dostał od rodziców gitarę akustycz­ną. W niedłu­gim czasie razem ze swoim kolegą ze szkoły Mickiem Moodym, Colinem Bradley­em oraz Malcol­mem Cairnsem założył zespół Pots and Pans Band. Grupa kilka­krot­nie zmienia­ła nazwę (The Premiers, The Titans) i zaczęła wystę­po­wać w barach i klubach. Wykony­wa­li przede wszyst­kim popular­ne standar­dy bluesowo-soulowo-rock'n'rollowe, sami zaś muzykę, którą grali określa­li jako rhythm and bluesa o silnym zabar­wie­niu popowym. Przez trzy lata wystę­po­wa­li jako The Roadrun­ners, a Paul pełnił w nim począt­ko­wo rolę basisty, spora­dycz­nie śpiewa­jąc. Im dłużej jednak zespół wystę­po­wał, tym częściej Paul sięgał po mikrofon. Wkrótce obowiąz­ki gitarzy­sty basowego przejął Bruce Thomas, natomiast na perkusji zaczął grać Dave Usher. Rogers ostatecz­nie został front­ma­nem grupy.

W roku 1967 (już bez Colina Bradleya) zespół ponownie zmienił nazwę na The Wildflo­wers i wyjechał do Londynu. W stolicy Wielkiej Brytanii ciężko było im się przebić, a grając 1 koncert tygodnio­wo zarabia­li niewiele, przez co ich życie było bardzo skromne. Na perkusji grał wówczas Andy Borenius, jednak różnice jakie pojawiły się wśród członków zespołu spowo­do­wa­ły rozpad grupy.

Pozosta­jąc w Londynie Rodgers chwytał się różnych drobnych prac, jedno­cze­śnie uczył się w North London College of Further Educa­tion. Niedługo potem zachę­co­ny ogłosze­niem w czaso­pi­śmie muzycz­nym Melody Maker został wokali­stą zespołu Brown Sugar.

Z Paulem Kossof­fem znał się już od dłuższe­go czasu (często bowiem gościł w sklepie muzycz­nym, w którym pracował Kossoff), jednak na dłużej ich drogi zeszły się wiosną 1968, podczas jednego z koncer­tów Brown Sugar. Obaj panowie przypa­dli sobie do gustu i niebawem (wspólnie z Simonem Kirkiem i Andy Fraserem) założyli zespół Free.

Free, Bad Company i kariera solowa

Rodgers nagrywał i koncer­to­wał z Free do roku 1973 (z małą przerwą w roku 1971, w czasie której założył, działa­ją­cy bez większe­go powodze­nia zespół Peace).

Dalsza kariera Rodgersa związana była z grupą Bad Company. Oprócz niego zespół tworzyli: Simon Kirke, gitarzy­sta (Mott the Hoople) Mick Ralphs oraz Boz Burrell (ex – King Crimson). Sukces komer­cyj­ny osiągnę­ły przede wszyst­kim począt­ko­we wydaw­nic­twa zespołu: Bad Company (1974), Straight Shooter (1975), Run With The Pack (1976).

Po zawie­sze­niu działal­no­ści Bad Company, Rodgers w roku 1983 wydał (bez większe­go powodze­nia) solowy album Cut Loose. Dwa lata później wspólnie z Jimmy Pagem założył zespół The Firm, z którym nagrał dwa albumy: The Firm (1985) oraz Means Business (1986).

Początek lat 90. to kolejny zespół Rodgersa The Law, utworzo­ny z byłym perku­si­stą The Small Faces oraz The Who Kenney Jonesem. Ten projekt też nie trwał długo. W 1993 w towarzy­stwie takich muzyków jak Jeff Beck, David Gilmour, Buddy Guy i wielu innych powrócił do korzeni i nagrał Muddy Water Blues. Album odniósł sukces (utwór tytułowy nomino­wa­ny był do nagrody Grammy), po czym Paul Rodgers nagrał minial­bum live The Hendrix Set (1993). W nagra­niach udział wzięli: Neal Schon, Todd Jensen i Dean Castronovo.

Dalsze lata to przede wszyst­kim współ­pra­ca z Geoffem White­hor­nem, Jazem Lochrie oraz Jimem Copleyem - współ­pra­ca, dzięki której ukazały się trzy albumy: Live (1996), Now (1997) i Electric (2000).

W roku 1999 z okazji dwudzie­sto­pię­cio­le­cia istnie­nia Bad Company wytwór­nia Elektra Records wydała dwupły­to­wą antolo­gię zespołu The Original Bad Company Antho­lo­gy. Wkrótce Rodgers reakty­wo­wał Bad Company i w roku 2002 nagrał album Marchants of Cool.

Od 2004 do 2009 roku grał wspólnie z muzykami z grupy Queen – Brianem Mayem oraz Rogerem Taylorem, wystę­pu­jąc jako Queen + Paul Rodgers. Owoce współ­pra­cy można usłyszeć na albumie koncer­to­wym Return of the Champions (2005) oraz nagranym na koncer­tach w Japonii materia­le, który ukazał się na DVD – Super Live in Japan (2006). 15 września 2008 roku ukazał się album The Cosmos Rocks. Rodgers wziął udział w "Experien­ce Hendrix Tribute Tour" - tournée poświę­co­nym Jimiemu Hendrixowi.


Dyskografia 2

Budka Suflera - Antologia I

Antologia I

Budka Suflera
  • Wytwórnia: New Abra
  • Numer katalogowy: NA 033 1
  • Nośnik: CD
  • Data wydania: 1999
  • Opakowanie: koperta / cardsleeve
  • Dodatkowa informacja: Antologia 74-99 (1969 - 1975)
Budka Suflera - Underground

Underground

Budka Suflera
  • Wytwórnia: TA Music
  • Numer katalogowy: AATZ 018
  • Nośnik: CD
  • Data wydania: 1994

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI