Piotr Szczepanik
Muzyk

Biografia

Piotr Szcze­pa­nik (ur. 14 lutego 1942 w Lublinie, zm. 20 sierpnia 2020 tamże) – polski piosen­karz, aktor i gitarzysta.

Życiorys

Studio­wał historię sztuki na Katolic­kim Uniwer­sy­te­cie Lubel­skim i tam rozpo­czął działal­ność artystycz­ną w kabare­cie "Czart" wystę­pu­ją­cym w kultowej lubel­skiej kawiarni "Czarcia łapa", miesz­czą­cej się na Starym Mieście, oraz w Akademii Medycz­nej "Dren 59". Debiu­to­wał w 1963 na Festi­wa­lu Piosenki Studenc­kiej w Krakowie. Znany jest z takich przebo­jów jak Żółte kalen­da­rze (autor tekstu: Jerzy Miller), Kochać, Goniąc kormo­ra­ny (autorem obu tekstów jest Andrzej Tylczyń­ski), Puste koperty, Zabawa podmiej­ska, Nigdy więcej i innych.

Na przeło­mie lat 60. i 70. XX w. wraz z Bohdanem Łazuką i Jackiem Fedoro­wi­czem prezen­to­wał program estra­do­wo-kabare­to­wy "Popie­raj­my się". W latach 70. wystę­po­wał solo (przy akompa­nia­men­cie gitary) w progra­mach muzyczno-poetyc­kich oraz z recita­la­mi pieśni i romansów. Śpiewał także utwory Adama Nowaka. Działał też jako aktor (zagrał m.in. tytułową rolę w telewi­zyj­nej adapta­cji "Chama" Elizy Orzesz­ko­wej, 1979).

Wraz z NSZZ "Solidar­ność", od 1980 do 1989, był, wraz z najwy­bit­niej­szy­mi twórcami polskiej kultury, współ­or­ga­ni­za­to­rem Festi­wa­lu Piosenki Prawdzi­wej (1981) oraz koncer­tów w Muzeum Archi­die­ce­zji Warszaw­skiej, które mieściło się w tamtym czasie w poklasz­tor­nym budynku ojców Tryni­ta­rzy przy kościele pod wezwa­niem Trójcy Przenaj­święt­szej przy ul. Solec 61 w Warsza­wie. Muzeum miało skromne warunki lokalowe, niewiel­kie sale, w których odbywały się występy i koncerny zwykle były pełne, często brako­wa­ło miejsc. Widzów przycią­ga­ły na Solec wspania­ła atmos­fe­ra, wolność artystycz­nej ekspre­sji oraz wysoki poziom artystycz­ny: "Rozma­itych premier, wieczo­rów poezji, pieśni i muzyki było ponad pięćdzie­siąt, a wszyst­kich ich wysta­wień w latach 1983–1989 około siedmiu­set. Pierwszy koncert, połączo­ny z wystawą Jacka Malczew­skie­go, to "Boguro­dzi­ca, Ojców moich śpiew" – w wykona­niu Piotra Szcze­pa­ni­ka. Miał ogromne powodze­nie, szedł co tydzień, dwa razy w sobotę i raz w niedzielę".

Po 1990 był szefem Zespołu Współ­pra­cy ze Środo­wi­ska­mi Twórczy­mi w Kance­la­rii Prezy­den­ta Lecha Wałęsy, a w 2005 człon­kiem honoro­we­go komitetu poparcia Lecha Kaczyń­skie­go w wyborach prezy­denc­kich. W 2007 w wyborach parla­men­tar­nych poparł Prawo i Sprawie­dli­wość, a także zasiadł w komite­cie honoro­we­go poparcia PiS-u. W 2010 poparł Jarosła­wa Kaczyń­skie­go w wyborach prezydenckich.

Koncer­to­wał w kraju i za granicą, m.in. w Austra­lii, Nowej Zelandii, Kanadzie oraz w wielu krajach Europy.

Zmarł 20 sierpnia 2020. Po uroczy­stej mszy świętej, która miała miejsce 31 sierpnia 2020 w archi­ka­te­drze lubel­skiej został pocho­wa­ny na Cmenta­rzu Powązkowskim.

W 2016 został odzna­czo­ny Złotym Medalem "Zasłu­żo­ny Kulturze Gloria Artis".


Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI

Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

Wesprzyj nas na Patronite.pl

#KULTURAWSIECI