Stefan Rachoń
Muzyk

Biografia

Stefan Rachoń (ur. 4 stycznia 1906 w Ostrowie, zm. 3 sierpnia 2001 w Olszty­nie) – polski dyrygent i skrzypek.

Życiorys

Jego ojciec Andrzej Rachoń (1858-1925) był słynnym wiejskim skrzyp­kiem. Stefan edukację muzyczną rozpo­czął w Państwo­wej Średniej Szkole Muzycz­nej w Lublinie. W 1933 roku ukończył Konser­wa­to­rium Warszaw­skie. Grę na skrzyp­cach studio­wał w klasie Józefa Jarzęb­skie­go i Ireny Dubiskiej, a dyrygen­tu­rę pod kierun­kiem Grzego­rza Fitelberga.

Podczas studiów grał jako taper w kinach między­wo­jen­nej Warszawy. Oficjal­nie debiu­to­wał w 1930 roku na antenie Polskie­go Radia w audycji Kącik młodych talentów. W tym samym roku otrzymał propo­zy­cję utworze­nia radiowej orkie­stry rozryw­ko­wej. W okresie II wojny świato­wej grał z zespołem w okupo­wa­nej Warsza­wie. W 1944 roku współ­pra­co­wał z orkie­stra­mi w Krakowie i Lublinie. Wraz z grupą lokal­nych muzyków grał również muzykę ilustra­cyj­ną do niemych filmów w lubel­skich kinach. Po powrocie do Warszawy w 1945 roku utworzył pierwszą powojen­ną orkie­strę Polskie­go Radia przemia­no­wa­ną później na Orkie­strę Polskie­go Radia i Telewi­zji. Dyrygo­wał nią do 1980 roku. Radiowe studio M-1, w którym praco­wa­ła orkie­stra było przez długie lata miejscem radio­wych debiutów polskich piosen­ka­rzy. Stefan Rachoń dokonał z orkie­strą radiową około dziesię­ciu tysięcy nagrań muzyki symfo­nicz­nej, operowej, operet­ko­wej i rozryw­ko­wej. Wspólnie z Orkie­strą brał udział w festi­wa­lach piosenki w Opolu, Sopocie i Zielonej Górze, towarzy­szył piosen­ka­rzom na koncer­tach estra­do­wych oraz podczas nagrań fonogra­ficz­nych w Polsce, a także za granicą (m. in. w Anglii, Czecho­sło­wa­cji, NRD, Związku Radziec­kim i na Węgrzech).

Zasiadał w jury Festi­wa­lu Piosenki Radziec­kiej w Zielonej Górze.

Był przyja­cie­lem i pomoc­ni­kiem - doradcą Ireny Santor.

W latach 90. XX wieku otrzymał wraz z innymi sławnymi polskimi dyrygen­ta­mi od Telewi­zji Polskiej "Złotą batutę". Za swoją działal­ność dyrygenc­ką Stefan Rachoń był wielo­krot­nie nagra­dza­ny i odzna­cza­ny, m.in. otrzymał Złoty Mikrofon, Nagrodę Przewod­ni­czą­ce­go Komitetu ds. Radia i Telewi­zji, Nagrodę Stowa­rzy­sze­nia Autorów ZAiKS, Złoty Krzyż Zasługi (1950).

Zmarł nagle w olsztyń­skim Szpitalu Wojewódz­kim. Pocho­wa­ny został na Cmenta­rzu Powąz­kow­skim (kwatera 2-1-9).

Przykła­do­we płyty:

  • Muza SX-0228 Słowik Warszawy-Bogna Sokorska,
  • Muza X-0316 Franz Lehár – Fragmen­ty operetek, (współ­uczest­ni­czył dyr. Karol Stryja),
  • Muza SX-1041 Wanda Polańska – sopran (współ­uczest­ni­czył dyr. Jan Pruszak).

  • Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI

    Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI