Tomasz Stańko
Muzyk

Biografia

Tomasz Ludwik Stańko (ur. 11 lipca 1942 w Rzeszo­wie, zm. 29 lipca 2018 w Warsza­wie) – polski trębacz jazzowy, kompozytor.

Młodość

Syn Józefa, prawnika, i Eleonory z domu Jakubiec, nauczy­ciel­ki. Edukację muzyczną rozpo­czął w 1949, w podsta­wo­wej Krakow­skiej Szkole Muzycz­nej, w klasie skrzy­piec. W latach 1957–1964 uczęsz­czał do III Liceum Ogólno­kształ­cą­ce­go im. Jana Kocha­now­skie­go w Krakowie. Od 1959 uczył się też w II Liceum im. Króla Jana III Sobie­skie­go oraz Państwo­wej Średniej Szkole Muzycz­nej, w klasie trąbki. W 1964 rozpo­czął studia w Akademii Muzycz­nej w Krakowie, na Wydziale Instru­men­tal­nym, w klasie trąbki, pod kierun­kiem prof. Ludwika Lutaka. W 1969 obronił pracę dyplomową.

Młodzień­cze plany o karierze plastyka (Stańko dużo rysował i malował) uległy zmianie po pierw­szych doświad­cze­niach jazzu na żywo – koncer­cie Dave’a Brubecka w 1958 w krakow­skim klubie Rotunda. Stańko stał się częstym gościem krakow­skie­go klubu jazzo­we­go Helikon, biorąc udział w jazzo­wych jamach. Tam poznał pianistę Adama Makowi­cza, z którym – jesienią 1962 – posta­no­wił założyć zespół Jazz Darings, do którego zapro­si­li jeszcze Jacka Ostaszew­skie­go (kontra­bas) i Wiktora Perele­mut­te­ra (perkusja). Zespół szybko został docenio­ny: wygrał Konkurs Amator­skich Zespołów Jazzo­wych Polski Południo­wej, a Tomasz Stańko – katego­rię instru­men­ta­li­stów. Sukces spowo­do­wał jednak zmianę składu – Makowicz odszedł do zespołu Andrzeja Kuryle­wi­cza. Stańko, inspi­ro­wa­ny kwarte­tem Ornette’a Colemana, zrezy­gno­wał z forte­pia­nu, i w 1963 uzupeł­nił skład o grają­ce­go na sakso­fo­nie tenoro­wym Janusza Muniaka. Jazz Darings został uznany przez Joachima-Ernsta Berendta za jedną z pierw­szych formacji freejaz­zo­wych w Europie.

Rozwój kariery

W latach 1963–1967 kariera Stańki przyspie­szy­ła. W tym czasie koncer­to­wał z Jazz Darings, jedno­cze­śnie współ­pra­co­wał i towarzy­szył na scenie znanym składom i osobo­wo­ściom polskiej sceny jazzowej, takim jak Michał Urbaniak czy Andrzej Trzaskow­ski. W 1963 rozpo­czął się ważny dla Stańki okres współ­pra­cy z Krzysz­to­fem Komedą; Stańko zadebiu­to­wał z nowym kwinte­tem Komedy na Jazz Jamboree ’63. W 1964 wystę­pu­je z nim w odcinku specjal­nym niemiec­kie­go programu telewi­zyj­ne­go Jazz – gehört und gesehen (program pt. Jazz in Poland w reż. Janusza Majew­skie­go prezen­to­wał dokona­nia najważ­niej­szych wykonaw­ców krajowej sceny jazzowej).

Od 1964 Trzaskow­ski zapra­szał Stańkę na zagra­nicz­ne koncerty swojego kwintetu (w Belgii i krajach skandy­naw­skich). W tym samym roku trębacz dwukrot­nie grał na Jazz Jamboree: z Trzaskow­skim i Komedą. W 1966 wydany został album Komedy Astig­ma­tic, z udziałem Stańki. W 1967 doszło ponownie do podwój­ne­go występu na Jazz Jamboree. Stańko koncer­to­wał z grupą Komedy, ale i z własnym kwarte­tem, w którym grał z Januszem Munia­kiem (saksofon tenorowy), Janem Gonciar­czy­kiem (kontra­bas) i Januszem Stefań­skim (perkusja).

Stańko jako lider

Na początku 1968 Komeda wyjechał do Stanów Zjedno­czo­nych, a Stańko działał jako lider zespołu, który powięk­szo­no o skrzypka i sakso­fo­ni­stę altowego Zbignie­wa Seiferta. Na Jazz Jamboree ’68 muzyk zapre­zen­to­wał już Tomasz Stańko Quintet, który szybko zdobył uznanie i sławę. Najpierw w Polsce, a po debiucie na scenie między­na­ro­do­wej – występie na berliń­skim festi­wa­lu Berliner Jazztage ’70 – był rozpo­zna­wa­ny także w Niemczech i reszcie Europy. Po odejściu Gonciar­czy­ka basistą grupy został w 1969 roku Broni­sław Suchanek, i od tego czasu – aż do zakoń­cze­nia działal­no­ści w 1973 roku – skład kwintetu nie uległ już zmianie. Muzyka tworzona przez kwintet Tomasza Stańki zareje­stro­wa­na została na trzech płytach: nagranej w Polsce Music for K (1970) oraz Jazzmes­sa­ge from Poland (1972) i Purple Sun (1973), które powstały w Niemczech.

Zespół ten do dziś uważany jest za jeden z kamieni milowych rozwoju sztuki i kultury jazzu w Polsce i Europie.

"Jazz Forum", 2011 (width=70%)

W 1970 roku Stańko dołączył do Globe Unity Orche­stra Alexan­dra von Schlip­pen­ba­cha co, z uwagi na skład grupy, skutko­wa­ło nawią­za­niem bezpo­śred­nich kontak­tów z czoło­wy­mi przed­sta­wi­cie­la­mi europej­skiej awangar­do­wej sceny jazzowej. W 1971 roku Stańko współ­pra­co­wał z Krzysz­to­fem Pende­rec­kim i Donem Cherrym, których kompo­zy­cje wykony­wa­ne były podczas Donau­eschin­ger Musiktage.

W latach 70. najwięk­sze znacze­nie dla kariery Stańki miała współ­pra­ca z fińskim perku­si­stą Edwardem Vesalą. Począw­szy od 1974 roku aż do początku lat 80., Vesala był nie tylko partne­rem twórczym, ale i przyja­cie­lem Stańki. Wspólnie utworzy­li szereg różnych formacji i koncer­to­wa­li w Europie. W 1975 roku kwartet Stańki, z Vessalą, Tomaszem Szukal­skim i Dave’em Hollan­dem, nagrał album Balla­dy­na. Był to pierwszy autorski album Stańki, a jedno­cze­śnie pierwszy album polskie­go muzyka wydany przez cenioną wytwór­nię ECM. Balla­dy­na była począt­kiem całej serii płyt nagra­nych przez powyższy kwartet dla ECM. Dokumen­to­wa­ły one nowe kierunki rozwoju zespołu: odkry­wa­nie i wykorzy­sty­wa­nie możli­wo­ści tak specy­ficz­nej formy jak freejaz­zo­wa ballada, której bazą były surowe, szorst­kie dźwięki trąbki Stańki.

Lata 80.

W latach osiem­dzie­sią­tych Stańko impro­wi­zo­wał, uczest­ni­cząc w wielu różnych projek­tach. Wraz z Edwardem Vesalą wyjechał do Indii, aby zagrać we wnętrzu, które daje niespo­ty­ka­ny pogłos: w Tadź Mahal. Także w towarzy­stwie Vesali spotykał się z Chico Freema­nem i Howardem Johnso­nem w Nowym Jorku. Sporo pracował z Cecilem Taylorem w forma­cjach big-bando­wych. W 1981 roku, na zapro­sze­nie Gary’ego Peacocka, uczest­ni­czył w nagraniu jego albumu Voice from the Past – Paradigm (1982, ECM). Równo­cze­śnie prowa­dził kilka własnych grup. W 1983 roku założył zespół C.O.C.X., w składzie: Stańko, Aposto­lis Anthimos, Vitold Rek, José Antonio Torres. Album wydany został pod eponi­micz­nym tytułem. W 1984 roku powstał album Lady Go…, na którym towarzy­szy­li mu Anthimos, Rek i Tomasz Hołuj. W tym samym roku rozpo­czął pracę nad projek­tem Witkacy Peyotl. Album pod tym tytułem ukazał się w 1988 roku.

W 1985 roku powstał jeden z najbar­dziej nowator­skich składów Stańki: Freelec­tro­nic. Formacja wyprze­dza­ła swoje czasy w wykorzy­sta­niu nowych techno­lo­gii i elektro­aku­stycz­nych rozwią­zań w swojej twórczo­ści. Oprócz trębacza zespół tworzyli: Witold Rek, Janusz Skowron i Tadeusz Sudnik. Koncer­to­wa­li w Polsce i w Europie. W 1987 roku zagrali na Festival de Jazz de Montreux, w 1988 roku – na festi­wa­lu Le Mans we Francji. W 1988 roku koncert z Montre­aux został wydany na płycie The Montreux Perfor­man­ce.

Lata 90.

Początek lat dziewięć­dzie­sią­tych to projekty Tales for a Girl, 12, and a Shaky ChicaBluish, album nagrany w trio z Arildem Ander­se­nem i Jonem Christen­se­nem. W 1993 roku powstał między­na­ro­do­wy kwartet: Stańko, Bobo Stenson, Anders Jormin, Tony Oxley. W tym samym roku zespół nagrał album Bosonos­sa and Other Ballads.

W latach 90. Stańko współ­pra­co­wał inten­syw­nie z przed­się­bior­stwem ECM. W 1994 roku nagrał album Matka Joanna, a w 1997 Leosia. Prawdzi­wym przebo­jem stała się w 1997 roku jego kolejna płyta: Litania, zawie­ra­ją­ca kompo­zy­cje Krzysz­to­fa Komedy. Sukcesem były także koncer­to­we wykona­nia utworów z Litanii podczas różnych występów festi­wa­lo­wych. W 1998 roku produ­cent ECM, Manfred Eicher, zorga­ni­zo­wał sesję From the Green Hill, zespół-projekt, kiero­wa­ny przez Stańkę, który zgroma­dził gwiazdy wytwórni. W nagra­niach uczest­ni­czy­li Dino Saluzzi, John Surman, Michelle Makarski, Anders Jormin i Jon Christen­sen. Większość kompo­zy­cji zareje­stro­wa­nych na płycie to utwory skompo­no­wa­ne przez Stańkę.

W 1994 roku Stańko zreali­zo­wał również nagrania dla potrzeb filmu i teatru. Zaprosił wtedy na sesje pianistę Marcina Wasilew­skie­go, basistę Sławo­mi­ra Kurkie­wi­cza i perku­si­stę Michała Miśkie­wi­cza. Rezul­ta­tem było powsta­nie kwartetu, który w 2001 roku nagrał dla ECM album Soul of Things. Płyta ukazała się w 2002 roku, a zawartą na niej muzykę uznano za "modelowy wzorzec stylu Stańki", a brzmie­nie jego trąbki określo­no jako "niepo­wta­rzal­ne, mroczne i intensywne".

Pierwsza dekada XXI w.

Stańko wkroczył w XXI wiek jako jedna z flago­wych osobo­wo­ści ECM. Nie ograni­czy­ło to jednak jego skłon­no­ści do poszu­ki­wań, nowych formacji i brzmień. Te lata były czasem inten­syw­ne­go koncer­to­wa­nia z kwarte­tem po obu stronach Atlan­ty­ku. Wspólne trasy i spędzone razem godziny sprawiły, że zespół wypra­co­wał własny język komuni­ka­cji muzycz­nej. Słychać to na nagranym w 2004 roku albumie Suspen­ded Night (ECM), gdzie zżyty i zgrany kwartet odważnie impro­wi­zo­wał. W zesta­wie­niu Jazz Albums, amery­kań­skie­go czaso­pi­sma "Billbo­ard", płyta Suspen­ded Night dotarła do 48. miejsca. Po tym wytwór­nia ECM wydała antolo­gię nagrań Stańki sprzed Soul of Things; w serii Rarum/​Selected Recor­dings jako Volume XVII ukazał się przegląd jego dorobku. W komen­ta­rzu zamiesz­czo­nym na płycie, Stańko określił uniwer­sal­ne­go ducha swych kompo­zy­cji oraz zakres ich ekspre­sji: "Od chaosu ku ładowi, od furii do liryzmu".

Zmiany, jakie w ciągu 10 lat współ­pra­cy z wytwór­nią ECM nastą­pi­ły w muzyce Stańki, opisał Stephen Graham z brytyj­skie­go magazynu "Jazzwise", omawia­jąc album Suspen­ded Nights: "Udało mu się zrobić swoją muzykę bardziej dostępną, nie rezygnu­jąc z charak­te­ru i werwy, co zawsze było jego znakiem rozpo­znaw­czym. I tak samo jest z tą, jego ostatnią płytą dla ECM i drugą z jego polskim zespołem, z którym regular­nie współ­pra­cu­je (…) Jest to silna grupa wyróż­nia­ją­ca się dźwięcz­nym impre­syj­nym stylem Wasilew­skie­go, inspi­ro­wa­nym Billem Evansem, a może bardziej niż na Soul of Things, ostat­niej wspólnej wyciecz­ce zespołu, ostroż­nie zagrana przez Kurkie­wi­cza figura basu, pozwala odczuć jego obecność i zakotwi­cza dostar­cza­ne przez Stańkę solidne melodie".

W 2005 roku kwartet nagrał płytę Lontano (album ukazał się w 2006 nakładem ECM). W 2005 roku zespół odbył też pierwszą trasę po Azji i Australii.

Od 1. dekady XXI wieku Stańko był regular­nie notowany w ankiecie magazynu "DownBeat", w pierw­szej dziesiąt­ce najlep­szych trębaczy na świecie (w 2013 było to miejsce 7.).

W 2003 roku został laure­atem przyzna­nej po raz pierwszy Europej­skiej Nagrody Jazzowej (European Jazz Prize), przyzna­wa­nej przez austriac­kie władze państwo­we i miasto Wiedeń. W 2004 otrzymał wysokie polskie odzna­cze­nie państwo­we: Krzyż Koman­dor­ski Orderu Odrodze­nia Polski.

W 2005 roku skompo­no­wał i nagrał muzykę dla Muzeum Powsta­nia Warszaw­skie­go (Wolność w sierpniu, 2006). Druga połowa pierw­sze­go dziesię­cio­le­cia XXI wieku był czasem poszu­ki­wań i nowych składów, czasem nowej młodości w karierze Stańki: rozdział ekspe­ry­men­tów, tworze­nia nowych projek­tów, poszu­ki­wa­nia i próbo­wa­nia nowych brzmień. W wyniku tych doświad­czeń, w 2007 roku zaczął formować się nowy zespół, skandy­naw­ski kwintet w składzie: Alexi Tuoma­ri­la, Jakob Bro, Aders Christen­sen i Olavi Louhi­vu­ori. W 2009 roku Stańko nagrał z nimi album Dark Eyes (ECM).

Nowy Jork i Wisława

Koniec pierw­szej dekady XXI wieku to początek okresu nowojor­skie­go w życiu trębacza. Formal­nym otwar­ciem tego rozdzia­łu jest zamiesz­ka­nie na Manhat­ta­nie oraz regular­ne koncerty w nowojor­skich salach i klubach, takich jak , Jazz Standard i Merking Hall. Stańko korzy­stał z okazji do spotkań z tamtej­szy­mi muzykami oraz chłonął nowe idee i bogactwo brzmień. Kariera i muzyka Stańki nabrały tempa. Sponta­nicz­nie powsta­wa­ły nowe projekty, m.in. z Lee Konitzem, Craigiem Tabornem, Thomasem Morganem, Geraldem Cleave­rem, Chrisem Potterem i innymi. Zawią­za­ła się idea New York Quartet, który – przecho­dząc przez fazy różnych wcieleń – ostatecz­nie sformo­wał się w 2012 roku.

W jednym z wywiadów Stańko tak mówił o wpływie Nowego Jorku na swoją muzykę: "General­nie to moja własna aktyw­ność, wrażli­wość tworzy dźwięki. Ale w Nowym Jorku łatwo znaleźć inspi­ra­cję. Na Ziemi zawsze był jakiś punkt central­ny – staro­żyt­ne Ur, Babilon, Ateny, Rzym czy Aleksan­dria. Nowy Jork jest punktem central­nym dzisiej­sze­go świata, gdzie Chiny i inne kultury wschod­nie spoty­ka­ją się z afrykań­ski­mi, wszystko się w tym tyglu przewra­ca. To miasto wibruje, tętni, a człowiek automa­tycz­nie czuje w sobie większą energię".

W 2010 roku ukazała się w Polsce autobio­gra­fia artysty, Despe­ra­do, zapis wielo­czę­ścio­we­go wywiadu przepro­wa­dzo­ne­go przez Rafała Księżyka.

W 2011 roku Instytut Smith­so­na wydał sześcio­pły­to­wą kompi­la­cję Jazz: The Smith­so­nian Antho­lo­gy, odzwier­cie­dla­ją­cą historię jazzu. Najstar­sze, pierwsze nagranie antolo­gii pochodzi z 1917 roku, ostatnie z 2003 roku. Jest to utwór Stańki "Suspen­ded Night Varia­tion VIII". Artysta był jednym z niewielu Europej­czy­ków wyróż­nio­nych umiesz­cze­niem w tym wydaw­nic­twie. W 2011 roku prezy­dent Polski Broni­sław Komorow­ski odzna­czył Stańkę Krzyżem Koman­dor­skim z Gwiazdą Orderu Odrodze­nia Polski.

Druga dekada XXI wieku to nowy, poetycki projekt Stańki. Jego początki sięgają 2009 roku, kiedy to Jerzy Illg, redaktor naczelny wydaw­nic­twa Znak, zaprosił go na jeden z ostat­nich wieczo­rów poetyc­kich Wisławy Szymbor­skiej. Podczas spotka­nia w Operze Krakow­skiej poetka czytała swoje utwory, a Stańko grał, splata­jąc słowa z muzyką. Płyta z nagra­niem z tego koncertu została dołączo­na do kolej­ne­go wydania tomiku wierszy poetki, Tutaj (2012). Wydarze­nie to stało się począt­kiem nowego etapu w karierze trębacza. Nowe kompo­zy­cje Stańki inspi­ro­wa­ne były wiersza­mi Szymbor­skiej, np. "Tutaj – Here", "Assas­sins", "Mikro­ko­smos", "Metafi­zy­ka". Utwory "Faces" i "A Shaggy Vandal" (są to zapoży­cze­nia z wiersza Szymbor­skiej "Myśli nawie­dza­ją­ce mnie na ruchli­wych ulicach"). "Lekturze słów Wisławy Szymbor­skiej zawdzię­czam wiele pomysłów i inspi­ra­cji. Spotka­nia z Nią i współ­gra­nie z Jej poezją nadały rozmach także i tej muzyce, którą chciał­bym z szacun­kiem dedyko­wać Jej pamięci." – napisał Stańko w książecz­ce wydanego na początku 2013 roku podwój­ne­go albumu Wisława (ECM), nagra­ne­go z Thomasem Morganem, Geraldem Cleave­rem i Davidem Virellesem.

14 stycznia 2014 roku Stańko otrzymał Paszport "Polityki" jako kreator kultury. Tego samego dnia, w Paryżu, Akademia Jazzu – l’Académie du jazz – pod przewod­nic­twem François Lacharme, przyzna­ła mu Prix du Musicien Européen – Nagrodę Europej­skie­go Muzyka Roku – za obecne osiągnię­cia i całokształt pracy.

15 stycznia 2014 otrzymał jedną z trzech honoro­wych nagród Preis der deutschen Schal­l­plat­ten­kri­tik (PdSK), przyzna­nych przez nieza­leż­ne stowa­rzy­sze­nie ponad 140. dzien­ni­ka­rzy muzycz­nych z Niemiec, Austrii i Szwajcarii.

Stańko był organi­za­to­rem i dyrek­to­rem festi­wa­lu Jazzowa Jesień w Bielsku-Białej.

Został człon­kiem honoro­we­go komitetu poparcia Broni­sła­wa Komorow­skie­go przed wyborami prezy­denc­ki­mi w Polsce w 2015 roku.

W marcu 2018 roku, w związku z podej­rze­niem o zapale­nie płuc, odwołane zostały jego kwiet­nio­we koncerty.

29 lipca 2018 roku artysta zmarł na raka płuc w szpitalu onkolo­gicz­nym w Warsza­wie. Został pocho­wa­ny 10 sierpnia 2018 roku na Cmenta­rzu Wojsko­wym na Powąz­kach w Alei Zasłu­żo­nych (kwatera G-tuje-40). Pogrzeb miał charak­ter świecki.

Muzyczne

; Jazz Forum

W ankiecie zorga­ni­zo­wa­nej przez czaso­pi­smo "Jazz Forum" Stańko uzyskał pierwsze miejsca w kategoriach:

  • Muzyk roku (2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007)
  • Trąbka (2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007)
  • Kompo­zy­tor' (2002, 2003, 2004, 2006)
  • Album Roku – Tomasz Stańko Quartet – "Soul of Things" (2002)
  • Album Roku – "Suspen­ded Night" (2004)
  • Album Roku – Tomasz Stańko Quartet – "Lontano" (2006)
  • Zespół akustycz­ny – Tomasz Stańko Quartet (2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007)
  • ; Fryde­ry­ki

  • Nagroda Muzyczna Fryderyk 1997
  • jazzowy album roku – Litania
  • jazzowy muzyk roku
  • Nagroda Muzyczna Fryderyk 1999
  • jazzowy album roku – From the Green Hill
  • jazzowy muzyk roku
  • Nagroda Muzyczna Fryderyk 2002
  • jazzowy album roku – Soul of Things
  • jazzowy muzyk roku
  • Nagroda Muzyczna Fryderyk 2010
  • jazzowy album roku – Dark Eyes
  • jazzowy muzyk roku
  • ; Pozosta­łe

  • European Jazz Prize – pierwszy laureat ustano­wio­nej w 2003 roku nagrody;
  • Prix du Musicien Européen – przyzna­na w 2014 roku przez francu­ską Akademię Jazzu Nagroda Europej­skie­go Muzyka Roku;
  • Preis der deutschen Schal­l­plat­ten­kri­tik – przyzna­na w 2014 roku Nagroda dzien­ni­ka­rzy i krytyków muzycz­nych Niemiec, Austrii i Szwajcarii.
  • Filmowe
  • 1993: Pożegna­nie z Marią – Gdynia (do 1986 Gdańsk) (Festiwal Polskich Filmów Fabular­nych) nagroda za muzykę;
  • 1997: Łóżko Wierszy­ni­na – Orzeł, Polska Nagroda Filmowa (nomina­cja) w katego­rii: najlep­sza muzyka; za rok 1998;
  • 1998: Ponie­dzia­łek – utwór "Ponie­dzia­łek";
  • 2000: Egzeku­tor
  • "Orzeł" Polska Nagroda Filmowa (nomina­cja) w katego­rii: najlep­sza muzyka; za rok 1999
  • Warszawa (TP SA Music and Film Festival) nomina­cja do nagrody "Philip Award" w katego­rii: muzyka orygi­nal­na i adapto­wa­na w polskim filmie;
  • 2002: Cisza – "Orzeł" Polska Nagroda Filmowa (nomina­cja) w katego­rii: najlep­sza muzyka; za rok 2001.

  • Dyskografia 30

    Play - 0.01

    0.01

    Play
    • Wytwórnia: SP Records
    • Numer katalogowy: SP S 01-01
    • EAN: 5908294610552
    • Nośnik: CDs
    • Data wydania: 2001
    Voo Voo - 21

    21

    Voo Voo
    • Wytwórnia: Pomaton EMI
    • Numer katalogowy: 3593850
    • EAN: 0094635938500
    • Nośnik: CD
    • Data wydania: 2006
    • Opakowanie: digipack
    Maryla Rodowicz - Absolutnie nic

    Absolutnie nic

    Maryla Rodowicz
    Anna Maria Jopek - Barefoot

    Barefoot

    Anna Maria Jopek
    • Wytwórnia: Emarcy Records (UK)
    • Numer katalogowy: 0162992
    • EAN: 0044001629921
    • Nośnik: CD
    • Data wydania: 2002
    Anna Maria Jopek - Bosa

    Bosa

    Anna Maria Jopek
    • Wytwórnia: Universal Music PL
    • Numer katalogowy: 159 592-2
    • EAN: 0601215959222
    • Nośnik: CD
    • Data wydania: 2000
    Obywatel G. C. - Citizen G. C.

    Citizen G. C.

    Obywatel G. C.
    • Wytwórnia: ZPR-Records
    • Numer katalogowy: SP C.G. 003
    • Nośnik: mCD
    • Data wydania: 1989
    Play - Forever

    Forever

    Play
    • Wytwórnia: SP Records
    • Numer katalogowy: SP CD 75/01
    • EAN: 5908294610965
    • Nośnik: CD
    • Data wydania: 2001
    Anna Maria Jopek - I pozostanie tajemnicą

    I pozostanie tajemnicą

    Anna Maria Jopek
    • Wytwórnia: Universal Music PL
    • Numer katalogowy: 0921045
    • Nośnik: CDs
    • Data wydania: 2002
    • Opakowanie: slim case
    SBB - Jazz Gems

    Jazz Gems

    SBB
    • Wytwórnia: Jazz Forum Records
    • Numer katalogowy: 046
    • Nośnik: CD
    • Data wydania: 2008
    • Opakowanie: koperta / cardsleeve
    • Dodatkowa informacja: płyta z gazetą `Jazz Forum`
    Maanam - Klucz

    Klucz

    Maanam
    Niebiesko - Czarni - Mamy dla was kwiaty i Twarze

    Mamy dla was kwiaty i Twarze

    Niebiesko - Czarni
    Young Power - Man Of Tra

    Man Of Tra

    Young Power

    Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI

    Chcesz pomóc? Wesprzyj nas drobną kwota na Patronite.pl

    Wesprzyj nas na Patronite.pl

    #KULTURAWSIECI