Mokre oczy
Budka Suflera


Foto: Christian Ammann Projekt: [megafon]

Metryka

  • Wykonawca: Budka Suflera
  • Tytuł: Mokre oczy
  • Wytwórnia: Pomaton EMI
  • Numer katalogowy: 5400502
  • EAN: 0724354005022
  • Nośnik: CD
  • Data wydania: 2002-06-01
  • Opakowanie: slipcase

Mój Polski Rock

Lista utworów

Spotify

Reklama

Inne wydania 2

Budka Suflera - Mokre oczy

Mokre oczy

Budka Suflera
  • Wytwórnia: Warner Music Polska
  • Numer katalogowy: 9 58183 4
  • EAN: 0190295818340
  • Nośnik: 2LP
  • Data wydania: 2017-05-26
Budka Suflera - Mokre oczy

Mokre oczy

Budka Suflera
  • Wytwórnia: Budka Suflera Production
  • Numer katalogowy: BSP 17-10
  • EAN: 5901549593174
  • Nośnik: CD
  • Data wydania: 2010-08-27
  • Opakowanie: super jewel box

Biografia

Budka Suflera – polski zespół rockowy założony w Lublinie w 1974 roku przez Krzysztofa Cugowskiego i Romualda Lipkę. Osobą łączącą prawie wszystkie składy od momentu powstania grupy jest perkusista Tomasz Zeliszewski. Początki (1969–1974) Historia Budki Suflera, choć oficjalnie zespół powstał w 1974, sięga roku 1969 i pierwszych prób muzycznych wokalisty Krzysztofa Cugowskiego (wówczas jeszcze licealisty) i jego szkolnych kolegów – gitarzysty Krzysztofa Brozi, basisty Janusza Pędzisza i perkusisty Jacka Grüna. Z pierwszych nagrań zespołu w tym składzie zachował się do dziś tylko jeden utwór – "Blues George’a Maxwella", wydany później na albumie Underground. Grupa przestała istnieć jesienią 1970. W roku 1970 Krzysztof Cugowski dołączył do zespołu Romualda Lipki – Stowarzyszenie Cnót Wszelakich. Grupa ta przyjęła później nazwę Budka Suflera. W skład zespołu wchodzili ponadto: gitarzysta Andrzej Ziółkowski i perkusista Ryszard Siwiec. Występowali w tym składzie do wiosny 1971 roku, kiedy to Cugowski podjął studia. Grupa czekała na powrót wokalisty pracując w Teatrze im. Osterwy i grając muzykę w spektaklu Fredry "Gwałtu, co się dzieje!". Sukces przedstawienia pozwolił zespołowi trwać bez frontmana. W tym czasie doszło do kilku zmian perkusisty, ostatecznie został nim Zbigniew Zieliński. Skład uzupełniał Leszek Wijakowski, znany z występów w grupie Minstrele. Punktem zwrotnym w karierze zespołu okazał się pomysł wieloletniego przyjaciela Budki, Jerzego Janiszewskiego na nagranie polskiej wersji utworu "Ain't No Sunshine" z repertuaru Billa Withersa. Mimo początkowo sceptycznego nastawienia muzyków, nagrania dokonano w lutym 1974. W nagraniu brał udział chórek i sekcja instrumentów smyczkowych. Rezultatem sesji było ponad 20 wersji tego utworu (zatytułowanego "Sen o dolinie"), spośród których wybrano tę, w której pod koniec na skutek pomyłki perkusisty wszystkie instrumenty przestają grać, a tylko wokalista kontynuuje śpiewanie (wersję tę zamieszczono na Underground). Utwór pociągnął za sobą propozycję nagrania płyty (od Polskich Nagrań) i licznych koncertów. Cień wielkiej góry (1975–1976) Jesienią 1974 roku zespół nagrał jeden…

Pokaż więcej